کامبیز نوروزی در شرق نوشت: 40 روز گذشت. 40 روزی که زبان قانون در وصف آن ناتوان است. 40 روز گذشت. 40 روز زخمی، رنج بار، حیرت انگیز، با لحظه های اشک و اندوه گذشت. 40 روز که در هر دقیقه اش سه هزارو 117 سؤال پنهان است. 40 روز گذشت. 40 روز که شاید تاریخ را سه هزارو 117 برگ، ورق زده باشد. چه می دانیم؟ 40 روز با خشم های شکوفیده یا خشکیده گذشت. بر ما که ناظرانیم، فقط 40 روز و بر آنان که گریستند و جان های عزیزترین هایشان را در خاک کاشتند تا روزی سبز شوند، 40 سال گذشت که گریه پاسخی به خاموشی ابدی بود . هر که دل در رهن این بوم و بر دارد و در این مملکت و در کنار همین مردم نفس می کشد و ساز جانش را با ضرباهنگ نبض همین مردم کوک می کند، در شگفت است که باغ را این تب روحی به کجا خواهد برد… .

در آن دو روز 18 و 19 دی چه گذشت که سور دشمن غدار را مهیا کرد و سوگ ایرانیان را برپا؟ آقای رییس جمهور وعده کرد که گروه حقیقت یاب تشکیل شده است تا حقیقت وقایع آن دو روز را بیابد، اما تا امروز خبری نیست که نیست . فقط گفتند اعضای این گروه از قوای مختلف مملکتی اند، اما اینکه تا به حال چه کرده اند و چه خواهند کرد، چیزی پیدا نیست. کسی از این گروه نیست که روبه روی خبرنگاران بایستد و بگوید چه خبر است.

در همه جای جهان سنت گروه حقیقت یاب این است که باید خودش و اعضایش مستقل از دستگاه حکمرانی باشند تا بتوانند اگر خطایی در دستگاه حکمرانی رخ داده و مایل به بیانش نیستند، بیابند و به ملت گزارش کنند. دستگاه های حکومتی هر یک طبق تکالیف قانونی موظف اند گزارش های خود را بدهند. گروه حقیقت یاب به این دلیل تشکیل می شود که دستگاه حکمرانی، به هر دلیل نمی خواهد یا نمی تواند یا مصلحت نمی داند گزارش دهد؛ به ویژه آنکه گاهی مصالحی ممکن است مانع از گزارش حقیقت بشود.

آقای رییس جمهور! 40 روز پرتلاطم گذشت. آمار رسمی را ملاک می گذاریم. سه هزارو 117 قربانی و چندین هزار مجروح روی دست ما مانده و سخت سنگینی می کند. دست ما و دل ما نه می تواند این بارِ سنگین را تاب بیاورد، نه می تواند آن را زمین بگذارد. مگر آنکه بی هول و هراس بگویید، چنان بگویید که نتوان باور نکرد. همه گفته اند بیشتر از دو هزار نفر از کشتگان، شهیدان اند. پیش تر از آنکه شهیدان خود شهادت بدهند که چه بر آنان گذشت، پرده از راز بردارید و نگذارید این سؤال مانند گرهی کور بر نقشه ایران زمین همه چیز را در خود فرو ببرد.

کسانی هستند که امید بسته اند که با توپ و تفنگ و موشک و بمب خارجی بر سریر قدرت تکیه بزنند. مباد چنان روز که بی آفتاب خواهد بود.

پس آقای رییس جمهور! با تاباندن نور حقیقت بر این روزهای خاکستری و شب های تب آلود، آن امیدهای نامیمون را ناامید کنید و به جایش کمی امید در دل های زخم خورده ایرانیان بنشانید که امید تنها سرمایه و آخرین تیر ترکش ایشان بود. آقای پزشکیان! شاید شما وعده های خود را فراموش کرده باشید؛ اما مردم وعده های شما را فراموش نکرده اند. به بقای ایران و مردمی اندیشه کنید که این داغ بر دل خونین نهاده اند و مرهم می خواهند، نه ترحم.

می خواهید حقیقت را بیابید؟ شمه ای بگویید از آنچه تاکنون یافته اید و سپس آنان را برای یافتن حقیقت به کار گمارید که جز به حقیقت سر و دل نسپرده اند.

مردم صاحبان حکومت اند، نامحرمشان ندانید.