در سال 1972، شرکت فرانسوی رنو تصمیم گرفت خودرویی خلق کند که نه فقط وسیله رفت وآمد باشد، بلکه نمادی از جوانی، آزادی و نوآوری باشد. نتیجه این تلاش، Renault 5 شد: خودرویی جمع و جور، شهری، و در عین حال با طراحی جسورانه و خط های نرم با دستان هنرمند میشل بو که در دل هر عاشق خودرو می نشست؛ اما متاسفانه میشل بو که با بیماری سرطان دست و پنجه نرم می نمود پیش از آنکه دست پرورده جدید خود را در خیابان ها ببیند چشم از جهان فرو بست.

این خودرو خیلی زود از مرزهای فرانسه گذشت و به دیگر کشورهای اروپایی و حتی آمریکا شمالی رسید. در دهه 70 و 80 میلادی، رنو 5 یکی از پرفروش ترین خودروهای قاره اروپا بود و از این خودرو بیش از 5٫5 میلیون دستگاه تولید شد. این یعنی هر خیابان کوچک یا بزرگ اروپا، ردپایی از این خودرو را داشت؛ از پاریس تا مادرید، از آمستردام تا رم.

رنو 5 تنها یک ماشین شهری نبود؛ یک نوآوری در مهندسی هم بود. مصرف سوخت کم، سواری راحت، و طراحی انعطاف پذیر باعث شد خانواده ها، دانشجویان و جوانان عاشقش شوند. سپس نسخه های Hot Hatch و توربو پا به مسابقات رالی گذاشتند و در قله های WRC ، نام رنو 5 به گوش رسید. این خودرو نشان داد که حتی یک ماشین کوچک می تواند روح رقابت و سرعت داشته باشد.

در همان سال ها، در پاریس مردی بود که به چهارچوب های معمول طراحی خودرو احترام نمی گذاشت: کریستین دو لوئوتار (Christian de Léotard). مهندس فرانسوی با کارگاهی کوچک و ذهنی بزرگ، به دنبال شکستن مرزهای ممکن در خودرو بود.

لوئوتار به خودروهای معمولی نگاه متفاوتی داشت. برای او، یک ماشین فقط وسیله حرکت نبود؛ یک بوم خلاقیت بود. او خودروهای چهارچرخ را به شش چرخ تبدیل می کرد و نه فقط برای نمایش، بلکه برای امتحان واقعی مهندسی و خلاقیت.

در کارگاه لوئوتار، نسخه های عجیب از Range Rover، Mercedes و حتی سیتروئن C15 متولد شدند. اما یکی از جسورانه ترین پروژه ها، Renault 5 Turbo 6×6 بود که قرار بود مرز بین خیابان و مسابقه صحرا را محو کند.

سال 1979، لوئوتار تصمیم گرفت نسخه توربو رنو 5 را بردارد و آن را به یک هیولا شش چرخ تبدیل کند. این تصمیم ساده نبود: نه فقط دو چرخ اضافه می شد، بلکه کل شاسی و سیستم محرکه بازطراحی می شد.

طول خودرو از 3٫5 متر به حدود 4٫2 متر افزایش یافت تا سه محور در آن جای بگیرد.

جلو: موتور 93 اسب بخار Alpine که چرخ های جلویی را می چرخاند.

عقب: موتور 160 اسب بخار توربو که محورهای عقب را حرکت می داد.

این یعنی راننده دو اهرم دنده، دو موتور، دو روح در یک بدنه کوچک شهری داشت. ماشین شبیه دو قطار کوچک بود که با هم به حرکت درمی آمدند و هر کدام فرمانده بخشی از مسیر بودند.

هدف لوئوتار، شرکت در رالی پاریس داکار 1980 بود. مسابقه ای سخت و بی رحم که صحرا و خاک را با سرعت و شجاعت می آمیخت.

اگرچه این رنو 5 6×6 به دل مسابقه راه نیافت و زود کنار رفت، خودش تبدیل به افسانه دنیای خودروهای نادر شد.

نسخه اصلی بعداً به دست کلکسیونرها رسید، اما متأسفانه در اوایل قرن بیست ویکم در یک آتش سوزی آسیب دید. هنوز برخی از بخش های آن در موزه ها و مجموعه های خصوصی نگهداری می شود، و یادآور شجاعت و خلاقیت لوئوتار است.

و شاید مهم ترین میراث این پروژه، الهام بخشی برای خودروهای شش چرخ بعدی در برندهای لوکس و آفرود باشد؛ نمونه هایی که سال ها بعد در AMG و Brabus دیده شدند.

رنو 5 از ماشین شهری جمع وجور به نماد نوآوری و رقابت تبدیل شد. از میلیون ها نسخه شهری تا توربوهای مسابقه ای و نهایتاً هیولای 6×6 لوئوتار، داستانش نشان می دهد وقتی خلاقیت و مهندسی با هم ترکیب شوند، حتی قوانین کلاسیک طراحی خودرو هم می تواند زیبا و شاعرانه شکسته شود.

رنو 5 هنوز در خیابان ها و قلب عاشقان خودرو زنده است، و نسخه 6×6 آن همان ستاره تاریک و دورافتاده است که در تاریخ ثبت شده، افسانه ای کوچک و درخشان در کنار بزرگ ترین خودروهای دنیا.