نخستین نیاکان همه جانوران که دارای ستون فقرات بوده اند، ممکن است جهان را با چهار چشم دیده باشند، نه فقط دو چشم. بقایای آن چشم های اضافی امروز نیز در مغز انسان به صورت اندام صنوبری باقی مانده است؛ ساختاری که در عمق مغز قرار دارد، چرخه خواب ما را تنظیم می کند، اما دیگر تصویر تشکیل نمی دهد.

به گزارش ایسنا، یاکوب وینتر، هم نویسنده این مطالعه از دانشگاه بریستول، توضیح داد: مهره داران اولیه چشم هایی مثل ما داشتند، اما نه فقط مثل ما. آن ها چهار چشم داشتند. او افزود: فکر کردن به این موضوع واقعا شگفت انگیز است که نیاکان ما حدود نیم میلیارد سال پیش در اقیانوس شنا می کردند و با چهار چشم جهان را می دیدند. احتمالا میدان دید بسیار گسترده تری داشتند.

به نقل از نیواطلس، منطقه کنمینگ در چین به دلیل حفظ استثنایی رسوبات فسیلی مربوط به دوره کامبرین آغازین مشهور است. در آنجا، سیهانگ ژانگ و پی یون کونگ نمونه هایی از دو گونه میللوکونمینگید را یافتند که نمایانگر نخستین مهره داران هستند. هر دو گونه که قدمت آن ها به حدود 518 میلیون سال پیش بازمی گردد، چهار لکه سیاه در بخش جلویی بدن را به شکلی استثنایی حفظ کرده بودند: دو لکه بزرگ تر در طرفین سر که به عنوان چشم تفسیر شده اند و جفت دوم در بالای آن ها و در میانشان.

پژوهشگران پیش تر باور داشتند که جفت میانی دوم کپسول های بینی هستند. با این حال، این موضوع یک ناهماهنگی آزاردهنده بود، زیرا می دانیم مهره داران اولیه در آن زمان تنها یک سوراخ بینی داشتند. زیر میکروسکوپ الکترونی، گروه پژوهشی وجود ملانوزوم ها را یافت؛ بسته های کوچکی که حاوی ملانین هستند. ملانین رنگ چشم ها را تعیین می کند و همچنین نور را جذب می کند تا تصویر ایجاد شود.

پیش از این فسیل، قدیمی ترین ملانین فسیل شده مربوط به دوره کربنیفر، حدود 300 میلیون سال پیش، بود. وینتر می گوید که این فسیل ها بسیار هیجان انگیز هستند زیرا نشان می دهند که ملانین حفظ شده ای داریم که تا به زمان های دور و دراز بازمی گردد.

پژوهشگران همچنین اثری از یک عدسی در داخل این اندام ها یافتند. این دانشمند می گوید: بنابراین واقعا شبیه چشم بودند. این یعنی جانور دو چشم بزرگ در طرفین و دو چشم کوچک در بالا داشت، و هر دوی آن ها چشم های دوربینی بودند.

این مقاله پیشنهاد می کند که نیاکان ما در پایین زنجیره غذایی قرار داشتند و چهار چشم احتمالا در میان فشارهای محیطی دوره کامبرین تکامل یافته اند. داشتن توانایی تشخیص بخش بیشتری از محیط اطراف و زاویه دید بزرگ تر، برای گریز از شکارچیان یک مزیت محسوب می شود.

با گذشت زمان، جایگاه بوم شناختی از تغذیه کنندگان پالایشی به گوشت خواران تغییر کرد و جفت دوم چشم ها ممکن است به شکل اندام عصبی ـ درون ریز غیرحسی به نام غده صنوبری تکامل یافته باشد؛ ساختاری که مسئول تولید ملاتونین و تنظیم چرخه خواب است.