درگذشت این مستندساز برجسته در بیانیه ای مشترک از سوی خانواده او و شرکت تولیدی اش Zipporah Films اعلام شد.

به گزارش ایسنا، در این بیانیه آمده است: فردریک وایزمن طی نزدیک به شش دهه، مجموعه ای بی همتا از آثار خلق کرد؛ ثبت سینمایی گسترده ای از نهادهای اجتماعی معاصر و تجربه انسانی روزمره، عمدتا در ایالات متحده و فرانسه. فیلم های او از دیوانگان تیتیکات ( 1967) تا تازه ترین اثرش منوهای لذت بخش خانواده تروآگرو (2023)، به دلیل پیچیدگی، قدرت روایت و نگاه انسان گرایانه شان ستایش شده اند.

وایزمن که در سال 2016 با دریافت جایزه افتخاری اسکار از سوی آکادمی علوم و هنرهای سینما مورد تقدیر قرار گرفت، نزدیک به 50 فیلم را کارگردانی و تهیه کرد؛ از جمله شهرداری (2020) درباره مدیریت شهری بوستون، از کتابخانه (2017) درباره کتابخانه عمومی نیویورک و در جکسون هایتس (2015) درباره محله ای در منطقه کویینز نیویورک.

او که اغلب با جریان های سینمای مستقیم و سینمای حقیقت شناخته می شود، هرگز در مستندهایش مصاحبه انجام نمی داد و رویدادی را بازسازی یا صحنه پردازی نمی کرد. او تنها از نور طبیعی و صدای محیط استفاده می کرد و از گفتار متن یا موسیقی پس زمینه پرهیز داشت. پیش از آغاز هر پروژه تحقیق رسمی انجام نمی داد و با ذهنی کنجکاو و آماده یادگیری وارد کار می شد.

وایزمن هنگام دریافت جایزه افتخاری اسکار در سال 2016 گفت: ساختن فیلم همیشه یک ماجراجویی است. معمولا پیش از شروع، هیچ چیز درباره موضوع نمی دانم. هرگز با دیدگاهی از پیش تعیین شده یا فرضیه ای برای اثبات وارد کار نمی شوم. همچنین پیش از فیلم برداری تحقیق نمی کنم. معمولا نمی دانم قرار است چه چیزی ضبط شود یا در هر روز و هر لحظه با چه چیزی روبه رو خواهم شد.

او صدها ساعت تصویر از سوژه هایش ثبت می کرد و سپس در فرایندی فشرده و طولانی تدوین که گاهی تا 10 ماه به طول می انجامید، آن ها را بررسی و گزینش می کرد. با وجود ارتباطش با شیوه سینمای حقیقت، آثارش را بیش از آن که گزارش هایی روزنامه نگارانه بداند، به رمان های تصویری نزدیک می دانست.

به گزارش گاردین، وایزمن در بوستون متولد شد. او در کالج ویلیامز تحصیل کرد و سپس وارد دانشکده حقوق ییل شد. پس از فارغ التحصیلی در سال 1954 به ارتش آمریکا فراخوانده شد و دو سال به عنوان گزارشگر دادگاه خدمت کرد، سپس با استفاده از مزایای تحصیلی کهنه سربازان در پاریس به مطالعه حقوق پرداخت. پس از بازگشت به آمریکا، در مؤسسه حقوق و پزشکی دانشگاه بوستون به تدریس مشغول شد.

در همین دوره به مستندسازی علاقه مند شد و در سال 1963 فیلم نیمه مستند دنیای باحال (1963) را تهیه کرد که اقتباسی از رمانی درباره زندگی یک گروه تبهکار نوجوان در محله هارلم بود. چهار سال بعد نخستین فیلم خود را با دیوانگان تیتیکات ساخت؛ اثری درباره زندگی در بیمارستان دولتی بریج واتر در ایالت ماساچوست برای مجرمان مبتلا به اختلالات روانی.

این فیلم به دلیل روایت تکان دهنده اش از رفتار غیرانسانی با بیماران، از سوی دیوان عالی ماساچوست از نمایش عمومی منع شد و تا سال 1991 تنها به طور خصوصی برای متخصصان پزشکی قابل نمایش بود. با این حال وایزمن به فعالیت خود ادامه داد و در سه سال بعد سه فیلم دیگر ساخت.

علاقه دیرینه او به تئاتر و رقص در آثاری چون رقص (2009) درباره باله اپرای پاریس و اسب دیوانه (2011) نمایان شد.

دیدگاه های سیاسی پیشرو او در برخی آثارش از جمله رفاه (1975) درباره نظام کمک های اجتماعی نیویورک برجسته شد. با این حال او خود را فیلم سازی ایدئولوژیک نمی دانست و با این دیدگاه که مستندها ابزار تغییر سیاسی یا اجتماعی اند، مخالفت می کرد. او در سال 1994 نوشت: مستندها، مانند نمایشنامه ها، رمان ها و شعرها، از نظر ساختار آثاری داستانی اند و کارکرد اجتماعی قابل اندازه گیری ندارند.

تازه ترین فیلم او با عنوان منوهای لذت بخش خانواده تروآگرو در سال 2023، به پشت صحنه یک رستوران مشهور سه ستاره میشلن در فرانسه می پردازد.

وایزمن در سال 2016 درباره انتخاب موضوع هایش گفت: هر فیلم فرصتی است برای یاد گرفتن درباره موضوعی تازه. من در یک دوره 50 ساله آموزش بزرگسالان شرکت داشته ام که در آن، ظاهرا خودم آن بزرگسالی هستم که هر سال موضوعی تازه را مطالعه می کند. تنوع و پیچیدگی رفتار انسانی که در ساخت هر فیلم و در مجموع همه فیلم ها مشاهده می شود، حیرت آور است. همان قدر که نشان دادن بی رحمی، ابتذال و بی تفاوتی مهم است، ثبت مهربانی، مدنیت و سخاوت روح نیز اهمیت دارد.