محمد مهاجری، فعال سیاسی، در کانال تلگرامی خود نوشت: این روزها بی خطرترین کار، ننوشتن است. قلم را در غلاف فروبردن می تواند آسودگی بیاورد. انتخاب یک کنج دنج و رفتن در لاک خاموشی راهکاری بی دردسر است. پناه بردن به دنیای یواشکی. گوش دادن به موزیک ملایم، دیدن فیلمهای مورد علاقه، جدول حل کردن، خواندن یک رمان پرماجرا، پناه بردن به جمع های خانوادگی و… شاید لذت بخش باشد.

من، اما امروز در پایان 64سالگی عمرم با همه نیاز و علاقه ای که به آرامش و سکون و سکوت دارم، در واپسین دوران عمرم نمی خواهم قبل از آنکه مرگ سراغم بیاید، بمیرم.

این روزها ایران من و ما با توفانی سهمگین روبروست. ترامپ هر روز مضمونی کوک می کند و پیامی تهدیدآمیز می فرستد. نتانیاهو هم خواب آشفتگی ایران را می بیند. عده ای هم در امریکا و اروپا مثلا رخت اپوزیسیون پوشیده اند و از امریکا می خواهند میهن ما را بمباران کند و پدر جمهوری اسلامی را درآورد.

تقریبا هیچ روزی نیست که از چند نفر نشنوم که فلانی! جنگ می شود؟ اگر بشود چه سرنوشتی خواهیم داشت؟ مذاکرات به نتیجه می رسد؟ اگر بیفایده باشد چه؟ آینده مان راه به کجا می برد؟

آن ها که می پرسند و همه آن هایی که نمی پرسند چهره شان پریشان است؛ ذهن شان مغشوش است و روان شان پر از تشویش. درست یا غلط حس می کنند کسی پشت شان نیست؛ حکومت رهاشان کرده؛ گرانی هم قوز بالا قوز شده و نفس شان را تنگ کرده و همه ناکامی های اقتصادی و فرهنگی و سیاسی هم روی دل شان سنگینی می کند.

قصه این مردم را چه کسانی باید بنویسند؟ اعتراض خیابانی را که کسی به رسمیت نمی شناسد. فقط وقتی به آشوب کشیده می شود حکومت یادش می اید که چندتا وعده بدهد و خیلی زود هم یادش برود. پس حرف مردم معترض منتقد عصبانی را چه کی باید به گوش مدیران برساند و به سینه تاریخ بسپارد؟

سنگین تر از همه غصه ها خوشوقتی و خوشحالی آن هایی است که دوست دارند به ایران مان حمله شود. آن ها تصورشان این است که امریکا و اسراییل عاشق دل خسته ی مردم هستند و با یک یورش، حکومت را از سران مملکت می گیرند و دودستی تقدیم ما ایرانی ها می کنند. گمان شان این است که غربی ها دشمن توانایی هسته ای و موشکی و حتی ایدئولوژی حکومت دینی اند و اگر اینها را نابود کنند دُمِشان را می گذارند روی کول شان و می روند. اگر چنین بینشی وجود داشته باشد یعنی امریکا را بی نهایت احمق و بی شعور می دانند، حال آنکه چنین نیست.

مگر محمود افغان دلش لک زده بود که تاج شاه سلطان حسین صفوی را از سرش بردارد و با خودش ببرد؟ یا مغول ها امدند که حکومت مرکزی ایران را سرنگون کنند و برگردند؟ اگر چنین بود چرا ان همه مردم بی دفاع ایران را قتل عام کردند و زنگی شان را به غارت بردند؟ صدام حسین را که هنوز یادمان نرفته. اگر مشکلش نظام و نظامیان بود آن همه موشک 9 متری و 12 متری و بمب های 1000کیلویی که در مدرسه ها و بیمارستانها و خانه های مسکونی فرود می آمد، برای ساقط کردن حکومت بود؟

در کدام جنگ علیه ایران، فقط حکومت از بین رفته و ملت مصون مانده اند؟

در کدام لشکرکشی خارجی، به ایرانی ها دسته گل آزادی هدیه داده اند؟ در نمونه های عراق و افغانستان و لیبی و همین اوکراین که پیش چشم مان است، بیش از مردم مادرمرده چه کسی زیان دیده و می بیند؟

خوش مان بیاید یا نیاید فعلا جمهوری اسلامی است که باید جلوی هر تهاجم خارجی بایستد. نه مسکو و نه پکن قرار نیست به ما کمک کنند. هر تهاجمی اولین قربانی اش ما مردم هستیم. حتی اگر قصد جانمان مان را نکنند، هستی و زندگیمان را می برند. دقیقا همین کاری که با ونزوئلا کردند.

ساده اندیشی نکنیم. حمله به ایران و اشغال آن مانند همیشه ی تاریخ، فقط نکبت است و ذلت و خفت. اینهایی که آن طرف دنیا نشسته اند و برای امریکا کِل می کشند و به حمله ترغیبش می کنند، فردای تهاجم قیافه شان دیدنی است. کریه تر از الان و ترحم برانگیزتر از امروز.

امروز بخواهیم یا نه، خوب یا بد، موجه یا غیرموجه حفظ ایران و حفظ جمهوری اسلامی در هم تنیده است. نمی شود ایران را گلستان نگه داشت و جمهوری اسلامی را به آتش نمرود سوزاند. اگر قرار به نابودی باشد هردو از پی همدیگرند.

این حرف یعنی جمهوری اسلامی سراسر گل وبلبل است؟ حتما نه. رنگ رخسار گواهی دهد از سر ضمیر.

یعنی در این 47 سال راه جمهوری اسلامی کج نشده؟ قطعا شده و چه بسا کژروی گاهی بیش از درست کرداری ها بوده.

یعنی نقدی به سران حکومت و حتی آقای خامنه ای وارد نیست؟ نه. یقینا می شود فهرستی بلند بالا از نقد به بزرگان کشور و شخص ایشان داشت. شاید اگر گفت وگویی حضوری صورت گیرد خود ایشان هم بسیاری یا برخی از این نقدها را بپذیرد. چه در سیاستهای کلی، چه در خط مشی ها، چه در انتصابات، چه در تایید بعضی مسئولان و غیرمسئولان می توان نقدهایی را ردیف کرد که…

با همه ی اینها، همه ی ما در برابر دشمن مشترک قرار داریم. اگر آن دشمن به بهانه توانمندی هسته ای و موشکی، خاک ما را لگدمال کند، حیثیت مان را نابود سازد، و بر شرف و ایرانیت ما یورش آورد دیگر هیچ چیزی برای مان نمی ماند. نه مملکتی، نه تاریخی، نه فرهنگی، نه افتخاری و نه…

آن روز زنده ماندن از مرگ بدتر است. آن زندگانی تلخ تر از زهر است. ملتی که دشمن بعد از نابودی ایران انتظارش را دارد، مردمی مسخ شده اند. و ملتی که هویت ندارد چه فرقی می کند که کی بر او حکومت کند. … و مرگ بهتر است از چنین زندگانی.

برای آنکه به چنان روزی نیفتیم نباید دست روی دست بگذاریم و منتظر بمانیم.

همه ی اعتراضات بجای مان را فریاد بکشیم؛ با وجود تنگناها و بی تحملی های حاکمیت، از حق مردم دفاع کنیم، دین فروشان را رسوا سازیم؛ ریاکاران را افشا کنیم؛ ناراستی ها را با صدای رسا به گوش همه برسانیم…

هرکس تریبونی دارد و قلمی دارد و بیانی دارد و نفوذ کلامی دارد باید بخاطر مانایی ایران بیاید وسط. فرزندان و عزیزان مان و همه ی آن هایی که بهشت زندگی مان هستند، فقط وقتی زندگی (نه زنده بودن) خواهند داشت که ما برای شان جان و ابرویمان را فدا کنیم.