ژرار آرو، سفیر پیشین فرانسه در مقاله ای در مجله لوپوآن به بررسی ابعاد راهبرد آمریکا در قبال تهران پرداخت و تأکید کرد که از میان بردن حکومت ایران در دستور کار کنونی رییس جمهور دونالد ترامپ قرار ندارد.

ژرار آرو معتقد است که واشنگتن در اعتراضات اخیر در ایران، به جای مداخله نظامی مستقیم، مسیر مذاکره با تهران را برگزیده است؛ آن هم در راستای اهداف مشخصی که به برنامه هسته ای و موشک های بالستیک این کشور مربوط می شود.

آرو که بیش از سه دهه دیپلمات فرانسوی بوده و به بالاترین رتبه در دستگاه دیپلماسی فرانسه، یعنی سفیر فرانسه ، دست یافته است، توضیح می دهد که دولت کنونی آمریکا علاقه ای به گسترش دموکراسی در خاورمیانه ندارد و حتی نسبت به سیاست های تغییر رژیم بی میلی آشکار نشان می دهد.

به گفته او، نمونه ونزوئلا نشان می دهد که دولت ترامپ هیچ تمایلی به ترویج دموکراسی ندارد.

وی می افزاید که این رویکرد بر پایه درس های تلخ مداخلات پیشین در عراق، لیبی و سوریه است که درها را به روی هرج ومرج و تروریسم گشود.

آرو اشاره می کند که ترامپ ثبات را ترجیح می دهد، از این رو، به باور نویسنده انتظار نمی رود ترامپ وارد مسیری شود که نه با تحلیل هایش سازگار است و نه با باورهایش.

در خصوص گزینه نظامی، سفیر پیشین استدلال می کند که نیروی هوایی به تنهایی، هرچند قدرتمند باشد، قادر به از میان بردن حکومتی که پیش تر در برابر حملات مقاومت کرده و استحکامات خود را بازسازی کرده است، نخواهد بود. آرو معتقد است که مداخله نظامی بدون نیروهای زمینی به نتایج سیاسی ملموس منجر نخواهد شد و تأکید می کند که نمی توان تنها با ابزارهای هوایی در جنگ پیروز شد و محتمل ترین سناریو در صورت بمباران، صرفاً افزایش رنج مردم خواهد بود.

این مقاله همچنین به فشارهای منطقه ای برای مهار گرایش نظامی ترامپ اشاره می کند؛ کشورهای خلیج فارس به دلیل بیم از انتقام مستقیم ایران با مداخله مخالف اند، در حالی که متحدان دیگری مانند رییس جمهور ترکیه، رجب طیب اردوغان، در پی کاهش تنش ها هستند.

آرو در پایان نتیجه می گیرد که ترامپ به معنای نظامی کلمه ماجراجو نیست، بلکه همواره در پی پیروزی کم هزینه و با نتایج تضمین شده است.

او تأکید می کند که حمله به ایران نیازی را که ترامپ برای دستیابی به یک پیروزی آشکار و بدون هزینه دارد، برآورده نمی کند.

بر پایه این داده ها، نویسنده پیش بینی می کند که در نهایت صحنه به توافق هسته ای جدیدی با لباسی متفاوت ختم شود که شباهت زیادی به توافق سال 2015 خواهد داشت؛ توافقی که ترامپ پیش تر آن را لغو کرده بود. تهران ممکن است بر تمایل واشنگتن به اجتناب از جنگ تکیه کند و امتیازهای فنی ارائه دهد، در حالی که ترامپ نیز در عرضه همان توافق قدیمی به عنوان پیروزی جدید برای خود تردید نخواهد کرد.