در دنیای فوتبال حرفه ای حتی در سطوح پایین تر استانداردهایی وجود دارد که عدول از آن ها به معنای بازی با جان انسان هاست، اما آنچه در جریان دیدار لیگ دسته سوم فوتبال ایران در شهر آمل رخ داد فراتر از یک سهل انگاری ساده و در واقع یک سقوط اخلاقی و مدیریتی تمام عیار بود.

به گزارش اعتماد، مصدومیت یک بازیکن و انتقال او به بیمارستان با پراید به دلیل نبود آمبولانس کنار زمین تصویری است که باید لرزه بر اندام متولیان ورزش کشور بیندازد.

این اولین بار نیست که فوتبال ایران با چنین بحرانی روبه رو می شود. حافظه تاریخی ورزش ایران هنوز داغ امیرحسین شیرچی را بر سینه دارد؛ بازیکنی که دو سال پیش در استان مازندران و در لباس تیم شهدای بابلسر در میانه میدان جان خود را از دست داد. در آن زمان هم فریادها بلند شد که امکانات نبود، احیا دیر انجام شد و نظارتی وجود نداشت، اما گویا برای مسوولان هیات فوتبال و سازمان لیگ مرگ یک جوان تنها یک عدد در پرونده های بایگانی شده است!

در حال حاضر که این گزارش را می خوانید هنوز هیچ مقام مسوولی در مورد این اتفاق و استفاده از پراید به جای آمبولانس هیچ توضیحی ارایه نداده است. آن ها تصور می کنند با سکوت و پیش آمدن امواج خبری بعدی ماجرا فراموش می شود.

پرسش اساسی اینجاست: چگونه اجازه برگزاری مسابقه ای صادر می شود که ابتدایی ترین زیرساخت ایمنی یعنی یک دستگاه آمبولانس مجهز در کنار زمین حضور ندارد؟ طبق قوانین صریح حضور تیم پزشکی و آمبولانس پیش شرط آغاز هر مسابقه ای است و این نیز برعهده تیم میزبان مسابقه است. اینها سوالاتی است که باید پاسخ داده شود. اینکه چرا ناظر بازی اجازه شروع مسابقه را داده است؟ رییس هیات فوتبال کجاست که نسبت به این اتفاق پاسخگو باشد؟ آیا مدیران سازمان لیگ تنها برای دریافت ورودی مسابقات و دریافت هزینه تبلیغات بازی وقت دارند؟

تصویر چپاندن یک فوتبالیست مصدوم در صندلی عقب پراید در شهری که ادعای قطب ورزشی بودن دارد، توهین به کرامت انسانی است. اگر خدای ناکرده این مصدومیت از نوع ضایعه نخاعی یا ایست قلبی بود آیا راننده پراید می توانست در ترافیک شهری نقش امدادگر را ایفا کند؟ گویی سیستم مدیریتی ما منتظر است تا فاجعه ای در ابعاد ملی رخ دهد کسی بمیرد و دوربین های خبری هجوم بیاورند تا شاید آن زمان فکری به حال تجهیزات ورزشگاه ها کنند. اما بی تفاوتی وعدم پاسخگویی مسوولان ذی ربط نمک پاشیدن بر زخم ورزشکارانی است که با کمترین دستمزد در لیگ های پایین دست و پا می زنند.

سکوت سازمان لیگ و هیات فوتبال استان در قبال این افتضاح مدیریتی همدستی در حوادث احتمالی آینده است. تا زمانی که نظارت فدای روابط شود و جان بازیکنان در اولویت آخر قرار بگیرد فوتبال ایران چیزی جز یک ویترین پوشالی نخواهد بود. آقایان مسوول! پیش از آنکه جنازه ای دیگر روی دستان این فوتبال بماند از خواب بیدار شوید.