توانایی مارها در حمل و بلع طعمه هایی بزرگ تر از اندازه دهانشان همواره توجه پژوهشگران را جلب کرده است. پرسش اصلی این است که مار چگونه در حالی که طعمه ای بزرگ گلویش را پر کرده، همچنان قادر به تنفس است؟

به گزارش فرارو، در کف دهان مار ساختاری به نام گلوتیس قرار دارد که به نای و ریه ها متصل می شود. این دهانه در مارها بسیار جلوتر از سایر جانوران قرار گرفته و قابلیت حرکت به سمت جلو یا کنار دهان و عملکردی شبیه به یک لوله تنفسی غواصی دارد.

به این ترتیب حتی زمانی که طعمه ای بزرگ در گلو قرار گرفته، انتهای مجرای تنفسی به هوای آزاد دسترسی دارد و امکان دم و بازدم فراهم می شود.

مارها علاوه بر این، با استفاده از حرکت دنده های خود هوا را به داخل ریه ای بلند پمپاژ می کنند. در شرایطی که بخشی از بدنشان به دلیل درگیر بودن با طعمه تحت فشار است، از دنده های دیگر برای ادامه تنفس بهره می گیرند.

این سازوکار تنفسی انعطاف پذیر، در کنار قابلیت کشیده شدن گلوتیس، به مارها اجازه می دهد بدون خطر خفگی طعمه های بزرگ را ببلعند یا آن ها را پیش از بلع به محل امنی منتقل کنند.