جمیله کدیور در اطلاعات نوشت: هفتمین دیدار ترامپ و نتانیاهو طی 13 ماه گذشته، هفته گذشته علیرغم حواشی پیش از این دیدار، در سکوت خبری برگزار شد. در حالی که تظاهرکنندگان طرفدار فلسطین پیش از دیدار نتانیاهو با ترامپ، در نزدیکی کاخ سفید تجمع کرده بودند، برخلاف سایر ملاقات ها، نتانیاهو از ورودی همیشگی کاخ سفید که خبرنگاران منتظر او بودند، وارد نشد، بلکه از ورودی جنوبی دور از چشم دوربین ها و بدون استقبال رسمی به دیدار ترامپ رفت و در پایان نشست هم کنفرانس مطبوعاتی برگزار نشد.

این دیدار در شرایطی رخ داد که ایالات متحده حضور نظامی خود را در منطقه تقویت کرده و آماده اعزام دومین ناو هواپیمابر به منطقه است. در عین حال مذاکراتی را با ایران از هفته گذشته در مورد برنامه هسته ای آغاز کرده و ترامپ یک ماه به ایران فرصت داده است درباره برنامه هسته ای خود به توافق برسد. او روز پنجشنبه ابراز امیدواری کرد که این توافق ممکن است طی ماه آینده حاصل شود. او گفت: باید به توافق برسیم، در غیر این صورت پیامدها بسیار وخیم خواهد بود.

سفر نتانیاهو که یک هفته زودتر از موعد برنامه ریزی شده انجام گرفت، چند هدف راهبردی داشت:

یکم. تأثیر بر مذاکرات آمریکا و ایران: هدف اصلی نتانیاهو متقاعد کردن ترامپ برای اتخاذ موضعی سخت تر در مذاکرات با ایران بود. او اصرار دارد که غیر از موضوع هسته ای، هرگونه توافق باید شامل محدودیت برنامه موشکی و توقف حمایت ایران از متحدین منطقه ای اش باشد.

قبل از دیدار دو طرف گزارش شده بود که نتانیاهو مصمم است ترامپ را متقاعد کند که حمله دوم به ایران به نفع هر دوی آن هاست و نتانیاهو اطلاعات حساس نظامی و امنیتی را با خود آورده تا به آمریکایی ها بدهد تا در نابودی اهداف مهم به آن ها کمک کند و بار دیگر تلاش خود را برای فشار بر ایالات متحده برای اقدام نظامی مستقیم علیه ایران مصروف نماید.

نتانیاهو تلاش کرد شروط اسراییل را به مذاکرات آمریکا و ایران تحمیل کند، تا آن را عملاً متوقف کرده و بار دیگر، گزینه نظامی بر دیگر گزینه ها چیره شود. شاید به همین دلیل بود که جی دی ونس، معاون رییس جمهور آمریکا، گفت پرزیدنت ترامپ تنها کسی است که خطوط قرمز را در مذاکرات با ایران مشخص می کند.

طی دهه ها، نتانیاهو استدلال کرده که ایران یک تهدید قریب الوقوع و وجودی است که تنها از طریق زور قابل حل است. نتانیاهو از اواسط دهه 1990 نزدیک به سه دهه است که هشدار داده ایران در آستانه دستیابی به سلاح هسته ای است و از آن زمان به طور مداوم و به مناسبت های مختلف آن را تکرار کرده و راه حل پیشنهادی همواره حمله نظامی بوده است.

ترامپ پس از دیدار سه ساعته روز چهارشنبه 11 فوریه/22بهمن با نتانیاهو، در پلتفرم تروث سوشال نوشت: هیچ تصمیم نهایی اتخاذ نشده است، جز اینکه من اصرار داشتم مذاکرات با ایران ادامه یابد تا ببینیم آیا می توان به توافق رسید یا خیر. اگر این توافق حاصل شود، به نخست وزیر اطلاع می دهم که این گزینه ترجیح ما خواهد بود. اگر این توافق حاصل نشود، باید ببینیم نتیجه چه خواهد شد.

او همچنین با یادآوری حملات ژوئن 2025 به تأسیسات هسته ای ایران، ابراز امیدواری کرد این بار منطقی تر و مسئولانه تر عمل کنند.

دفتر نخست وزیر اسراییل هم در پلتفرم X اعلام کرد که نتانیاهو بر نیازهای امنیتی اسراییل در چارچوب مذاکرات تأکید کرد…آن ها همچنین بر هماهنگی مداوم و ارتباط نزدیک بین خود توافق کردند.

نتانیاهو به رغم تاکید ترامپ مبنی بر ادامه مذاکرات به امید دستیابی به توافق با ایران، اعلام کرد که طرح B سناریوهای تهاجمی اسراییل برای مرحله پس از شکست مذاکرات، تدوین شده و با ترامپ در مورد طرح های تهاجمی و دفاعی علیه تهران بحث و گفتگو کرده است. نتانیاهو، نسبت به نتیجه مذاکرات ابراز تردید کرد و قبل از ترک واشنگتن در بیانیه ای گفت که هرگونه توافقی باید موضوعاتی از جمله برنامه هسته ای ایران، موشک های بالستیک و نیروهای نیابتی آن در منطقه که برای اسراییل از اهمیت بالایی برخوردارند را شامل شود.

نتانیاهو تاکید کرد که توافق با ایران باید بدون تاریخ انقضا و دائمی باشد. رسانه های اسراییلی هم گزارش دادند گزینه حمله نظامی به ایران در این نشست کنار گذاشته نشد و نتانیاهو می خواهد اسراییل حتی به صورت مستقل، آزادی عمل برای اقدام علیه ایران را حفظ کند.

دوم. موضوع غزه و هیئت صلح: نتانیاهو در این سفر رسماً سند موسوم به هیئت صلح ترامپ را امضا کرد. بحث درباره آتش بس در غزه، خروج مرحله ای نیروهای اسراییلی و خلع سلاح حماس از دیگر محورهای اصلی گفتگوها بود. نتانیاهو همچنین از ترامپ خواست تا با ادامه عملیات نظامی در غزه موافقت کند. گزارش کانال 12 حاکی است که ترامپ در این مورد با نیاز به این عملیات موافقت کرده است.

ترامپ در تروث سوشال نوشت: ما در مورد پیشرفت فوق العاده ای که در غزه و منطقه به طور کلی حاصل شده، بحث کردیم. واقعاً در خاورمیانه صلح برقرار است. این در حالی است که از زمان آتش بس غزه 576 فلسطینی کشته شده و بیش از 53 درصد از غزه در اشغال اسراییل است.

نتانیاهو سفر خود را که برای 18 فوریه برنامه ریزی شده بود، نه تنها برای گفتگو در مورد نگرانی هایش در مورد ایران با ترامپ قبل از دور جدید مذاکرات با ایران، بلکه برای عدم حضور در جلسه رهبران هیئت صلح غزه در 19 فوریه و پرهیز از عکس گرفتن در کنار رهبران ترکیه و قطر به جلو انداخت.

همچنین گفته می شود نتانیاهو ایده باز کردن مرزهای غزه را به عنوان ابزاری برای اعمال فشار بر حماس در دیدار با ترامپ مطرح و در مورد احتمال مهاجرت گسترده مردم از غزه گفتگو کرده است.

سوم. الحاق کرانه باختری: نتانیاهو همچنین در راستای هماهنگی مداوم بین اسراییل و ایالات متحده در تمام پرونده ها، پیرامون الحاق کرانه باختری، درصدد جلب موافقت ترامپ با الحاق بود.

اسراییل در کرانه باختری گام های بسیار خطرناکی در جهت الحاق برداشته و واقعیتی را در کرانه باختری تحمیل کرده که آن را عملاً الحاق شده می کند، صرف نظر از اینکه چه نامی داشته باشد. تسریع در روند الحاق کرانه باختری، برخلاف موضع رسمی آمریکا، کاخ سفید را ناگزیر کرد که روز سه شنبه بیانیه ای صادر کند و در آن یادآور موضع ترامپ در مخالفت با الحاق شود. به رغم این مخالفت، اسراییل عملیات الحاق را انجام داده و می دهد.

با توجه به نوشته ترامپ در تروث سوشال بعد از دیدار با نتانیاهو، به نظر می رسد نتانیاهو لااقل در مورد ایران به نتیجه دلخواه خود در این ملاقات نرسید. هدف ترامپ اعمال فشار نظامی و استقرار تجهیزات و سخت افزارهای نظامی برای کسب امتیاز دیپلماتیک، تقویت موقعیت چانه زنی و اهرم فشار ایالات متحده در مذاکرات، وافزایش بازدارندگی جهت کاستن از خطر اشتباه محاسبه ایران است، نه مقدمه ای برای جنگ و سرنگونی، آنگونه که خواست نتانیاهو بود. هزینه سنگین این لشکرکشی هم به یقین بر عهده متحدین منطقه ای است.

هرچند ترامپ درصدد اجرای صلح از طریق قدرت است؛ یعنی آنقدر نیرو بیاورد که طرف مقابل احساس کند چاره ای جز توافق و تسلیم ندارد، اما به نظر می رسد ترامپ تشنه یک موفقیت دیپلماتیک سریع با ایران است. همانگونه که از زمان اجرای آتش بس غزه، حملات اسراییل به غزه همچنان ادامه دارد و ترامپ از پایان جنگ و برقراری صلح در غزه و خاورمیانه می گوید، در رابطه با ایران هم او می خواهد به دنیا نشان دهد که گرهی را که اوباما و بایدن نتوانستند باز کنند، او باز کرده است. شاید اگر او ببیند اصرار بر موضوع موشکی باعث بن بست کامل گفتگوها می شود، ضمن ادامه لشکرکشی و تهدید به حمله، احتمالاً به یک توافق محدودتر رضایت دهد و ممکن است تلاش کند از ایران امتیازی نمادین بگیرد؛ مثلاً محدود کردن بُرد موشک ها به 2000 کیلومتر که به نظر می رسد در حال حاضر هم سیاست رسمی ایران است، اما ترامپ آن را با تبلیغات فراوان به عنوان بزرگترین توافق تاریخ معرفی و هر روز تکرار کند تا دهان منتقدان را ببندد و ادعا کند خطر موشکی ایران برای اروپا و آمریکا را رفع کرده است.

به دلایل مختلف، علیرغم لفاظی ها و تقویت نظامی منطقه ای، حمله گسترده آمریکا به ایران همچنان بسیار بعید است. اولویت اصلی سیاست خارجی آمریکا مهار چین است نه جنگ برای تغییر رژیم ایران. غیر از سیاست آمریکا اول و شعارهای انتخاباتی ترامپ در مخالفت با جنگ، موضوعات مالی و ترس و نگرانی کشورهای حوزه خلیج فارس و ترکیه، گزینه حمله به ایران را کم رنگ می کند.

ترامپ خوب می داند که ایران نه عراق است و نه ونزوئلا. کشوری با نزدیک به 90 میلیون جمعیت، وسعت جغرافیایی، قابلیت های نظامی بالا که توانایی خود را در جنگ 12 روزه نشان داد، رهبری مقتدر و متحدین منطقه ای با انگیزه در لبنان، عراق و یمن، طرح ترامپ برای حمله نظامی را به یک خطای راهبردی تبدیل می کند، تصمیمی که می تواند جان میلیون ها نفر را به خطر بیندازد و آمریکا و متحدینش را در یک جنگ گسترده، طولانی و پرهزینه دیگر بدون پایان مشخص گرفتار کند. حمله به ایران منطقه را در خطر جنگی بی پایان قرار می دهد. نیروهای آمریکایی مستقر در سراسر منطقه در مخاطره قرار خواهند گرفت، و بازارهای جهانی انرژی متزلزل و پیامدهای اقتصادی جهانی آن باعث افزایش تورم، نوسانات بازار و مشکلاتی فراتر از میدان جنگ می شود.

بر همین أساس با توجه به روانشناسی ترامپ، ایران باید از مذاکرات پیش رو حداکثر بهره را ببرد و توطئه های دشمنان را خنثی کند.