نتایج یک مطالعه گسترده نشان می دهد اوتیسم در دختران و پسران به یک اندازه شایع است، اما شکاف عظیم در تشخیص، باعث می شود دختران به طور میانگین نزدیک به سه سال دیرتر شناسایی شوند. این تأخیر که ناشی از پنهان کاری دختران و سوگیری در معیارهای تشخیصی است، خطر بروز مشکلات ثانویه روانی را در آنان افزایش می دهد.

به گزارش ایرنا به نقل از گاردین، پژوهشگران مؤسسه کارولینسکا در سوئد با تحلیل داده های مربوط به 2.7 میلیون نفر دریافتند هرچند احتمال دریافت تشخیص اوتیسم در بزرگسالی برای زنان و مردان تقریباً برابر است، در دوران کودکی، این احتمال برای پسران سه تا چهار برابر بیشتر از دختران است. بر اساس یافته های این مطالعه منتشرشده در نشریه معتبر بی اِم جِی/ BMJ، میانگین سن تشخیص در پسران 13.1 سال و در دختران 15.9 سال است.

کارولاین فایف (Caroline Fyfe)، نویسنده ارشد این مطالعه، می گوید: یافته های ما نشان می دهد تفاوت جنسیتی در میزان شیوع اوتیسم بسیار کمتر از چیزی است که پیش تر تصور می شد و این به دلیل کمتر یا دیرتر تشخیص داده شدن زنان و دختران توسط سیستم سلامت است.

متخصصان معتقدند این شکاف ناشی از سوگیری سیستماتیک (یک اشتباه نهادینه شده) در فرآیند تشخیص است؛ به این معنا که معیارهای تشخیصی بیشتر بر اساس الگوهای رفتاری پسران طراحی شده اند. دختران اوتیستیک (دارای اوتیسم) بیشتر رفتارهای خود را پنهان یا استتار می کنند (یعنی عمداً رفتارهای اجتماعی مورد انتظار جامعه را تقلید و احساسات واقعی خود را پشت آن پنهان می کنند). از سوی دیگر، معیارهای تشخیصی رایج، اغلب بر اساس الگوهای رفتاری پسران طراحی شده اند (مانند علایق بسیار محدود یا تکانشگری) و ممکن است نشانه های ظریف تر در دختران را نادیده بگیرند.

آن کری (Anne Cary)، که به عنوان مدافع حقوق بیماران فعالیت می کند، در تفسیری بر این مقاله می نویسد: این سوگیری ها باعث شده اند شانس تشخیص اوتیسم برای یک دختر، پیش از 10 سالگی، به کمتر از یک سوم کاهش یابد؛ در نتیجه، بسیاری از آنان ابتدا به اشتباه با اختلالاتی مانند اختلالات خلقی یا شخصیتی تشخیص داده می شوند.

تشخیص نادرست یا تأخیر در تشخیص اوتیسم در دختران می تواند پیامدهایی جدی در پی داشته باشد. جودیت براون (Judith Brown) از انجمن ملی اوتیسم بریتانیا می گوید: زنان اوتیستیک ممکن است به دلیل نبود حمایت و خستگی ناشی از پنهان کردن علایم، دچار مشکلات سلامت روانی مضاعفی مانند اضطراب و افسردگی شوند.

کانِر دیویدسون (Conor Davidson)، از خدمات تشخیص اوتیسم لیدز، هشدار می دهد: متأسفانه فهرست های انتظار برای ارزیابی اوتیسم در کودکان و بزرگسالان به صورت غیرقابل قبولی طولانی است. بسیاری از زنان اوتیستیک هنوز تشخیص داده نشده اند و دسترسی به موقع آنان به ارزیابی و مراقبت، حیاتی است.

جولانتا لاسوتا (Jolanta Lasota)، از مؤسسه خیریه Ambitious about Autism، می گوید: دختران اوتیستیک تجربیاتی متفاوت از پسران دارند و به مدت بسیار طولانی از دید سیستم سلامت پنهان مانده اند. محرومیت از حمایت حیاتی در برخی موارد آنان را به مرز بحران روانی کشانده است.

پژوهشگران و نهادهای حامی خواستار بازنگری در ابزارها و معیارهای تشخیصی، افزایش آگاهی متخصصان سلامت روان و انطباق خدمات حمایتی با نیازهای رو به رشد زنان و دختران اوتیستیک هستند. هدف نهایی این است که کلیشه های منسوخ درباره اوتیسم کنار گذاشته شود تا هیچ فردی به دلیل جنسیت، از دریافت تشخیص و حمایت لازم محروم نماند.