فرارو- در آفاق ادبیات ایران، چهره های بسیار درخشانی دیده می شوند که هرکدام از آن ها ازمناظری دارای اهمیت ویژه ای هستند.

به گزارش فرارو، مجتبی مینوی در 19 بهمن 1281 متولد شد و در 6 بهمن 1355 از دنیا رفت. از او به عنوان یکی از برترین ادیبان و مصححان تاریخ معاصر ادبیات فارسی یاد می شود.

مجتبی مینوی در تهران دیده به جهان گشود. بااین حال، روزگار کودکی اش را بیشتر در عراق به سربرد. درحالی که 9ساله بود به همراه پدرش که روحانی بود، به ایران بازگشت و تحصیلاتش را در ایران ادامه داد. در دوران تحصیل در ایران با صادق هدایت آشنا شد و این شروع یک دوستی دیرپا و مهم شد.

به سبب اشتغال پدرش در مجلس شورای ملی، مدتی را در مجلس به کار تُندنویسی مشغول بود و در همین دوران بود که یادگیری زبان پهلوی را آغاز کرد. سپس برای مدتی به فرانسه رفت تا در سمت معاون دفتر سرپرستی محصلین در سفارت ایران، در این کشور اشتغال داشته باشد. ورود به فرانسه، برای مینوی شروع یک سلسله مهاجرت طولانی و درعین حال پربار بود.

درادامه یادگیری زبان های فرانسوی و انگلیسی را با جدیت بیشتری پی گرفت و هر دوِ این زبان ها را به خوبی آموخت. سپس چند باری به انگستان مهاجرت کرد و در این رفت و آمدها، با تعداد زیادی از خاورشناسان غربی مراوده داشت. درنهایت به مدت 15 سال، انگلیس را برای زندگی انتخاب کرد و روزگار طولانی ای را در این کشور به کسب علم و معرفت گذراند.

مینوی همچنین مدت زمانی را نیز در ترکیه به سربرد. در دوران اقامت در ترکیه افزون بر جستجویی که در کتاب های خطی داشت، تعدادی از این کتب را در قالب میکروفیلم تهیه کرد و به ایران آورد. مینوی همچنین در سال 1319 به همراه حسن موقر به برپایی بخش بی بی سی فارسی همت گماشت و ازاین نظر باید وی را یکی از پایه گذاران این بخش از بی بی سی دانست.

دوستی مینوی با صادق هدایت، دوستیِ بسیار دیرپا و صمیمانه ای بود. دراین بین چهره های دیگری نیز به حلقه دوستان صمیمی هدایت و مینوی اضافه شدند که ازآن میان و ازمناظری دو چهره، یعنی بزرگ علوی و مسعود فرزاد از اهمیت ویژه ای برخوردارند.

در روزگاری که گروهی از ادبای تهران خودشان را با نام گروه سبعه معرفی می کردند، مینوی به همراه هدایت و علوی و فرزاد، به طعنه و دهن کجی، نام گروه خودشان را گروه ربعه گذاشتند. گروه سبعه متشکل از شش چهره اصلی بود که در راس آن ها ادیبانی مانند ملک الشعرای بهار و سعید نفیسی و بدیع الزمان فروزانفر قرار داشتند.

ازسوی دیگر مینوی و یارانش نیز که گروه سبعه را ادیبانی کهنه جو و به نوعی متحجر می دانستند، دست به فعالیت هایی در حوزه ادبیات زدند. این جدال به یکی از معروف ترین جدال ها در تاریخ ادبیات فارسی بدل شد. صادق هدایت، هسته اصلی گروه ربعه بود. این هَرچهار، افرادی بودند که دنبال نوجویی و نوگویی در ادبیات فارسی بودند و اعتقاد داشتند که ادبیات ایران باید از مرزهای سنتی خودش البته با حفظ ریشه ها- فاصله گرفته و به اصطلاح طرحی نو دراندازد.

درادامه تعداد دیگری از شاعران و نویسندگان و ادیبان نیز به این حلقه چهارنفره پیوستند که دراین بین باید از نیما یوشیج، پرویز ناتل خانلری و عبدالحسین نوشین نام برد. جالب اینکه بعضی از افراد گروه ربعه، در گذشته از شاگردان تعدادی از حاضرین در حلقه سبعه بوده اند. به عنوان مثال، مجتبی مینوی، نقد را در محضر محمد قزوینی آموخته بود و بااین حال در ادامه به یکی از رقبای اصلی استاد خودش مبدل شده بود.