الجزیره در مطلبی تحلیلی نوشت: چرا دولت ترامپ، با وجود تشدید تنش ها و توان بالای نظامی آمریکا، از ورود به جنگ مستقیم با ایران خودداری می کند؟

مشکل واشنگتن ضعف قدرت سخت نیست، بلکه این است که جنگ با ایران سریع، کم هزینه و قابل کنترل نخواهد بود، در حالی که ترامپ به سرعت و پیروزی های فوری اهمیت می دهد.

معادله اصلی جنگ مدرن نسبت هزینه و تعداد موشک های تهاجمی ایران به موشک های پدافندی گران قیمت آمریکا و متحدانش است؛ ایران راهبرد فرسایشی دارد و با حجم بالای موشک، کروز و پهپاد، سامانه های دفاعی را خسته و ذخایر را تهی می کند، همان طور که در جنگ ایران اسراییل در ژوئن 2025 بخش مهمی از موشک های پدافندی اسراییل و آمریکا مصرف شد و پرکردن این ذخایر تا حدود 2027 طول می کشد.

ایران با ایجاد یک اکوسیستم بومی متشکل از موشک های بالستیک، کروز و پهپادهای انتحاری، هدفش پیروزی سریع نیست، بلکه کش دادن جنگ و تحمیل هزینه سیاسی و اقتصادی به طرف مقابل است.

در سطح منطقه ای، نقش انصارالله یمن بیشتر ایجاد مزاحمت دریایی، بالا بردن هزینه بیمه و مجبور کردن ناوهای غربی به حضور دائم در باب المندب است تا نابودی مستقیم ناوها.

همچنین تغییر موازنه پس از 7 اکتبر 2023 و جنگ غزه، فلج شدن راهبرد نه جنگ، نه صلح ایران و حزب الله، و افزایش ریسک سوء محاسبه و فروپاشی بازدارندگی کلاسیک تشریح می شود.

به دلیل محدودیت نفوذ ایران در عراق و موقعیت جغرافیایی، اردن به پایگاه مهمی برای استقرار نیروهای تهاجمی آمریکا تبدیل شده، در حالی که ایران تلاش می کند با استقرار سامانه های تهاجمی در عراق این برتری را خنثی کند.

اتکا به قدرت هوایی آمریکا برای حل مسئله ایران توهمی بیش نیست، زیرا سامانه های پرتابی ایران متحرک، پراکنده، مستحکم و همراه با فریب هستند و بمب های نفوذگر سنگین و مهمات دورایستا هم محدود و پرهزینه اند.

از سوی دیگر، ایران ابزار جنگ اقتصادی را نیز دارد؛ کافی است آسمان خلیج فارس و کریدورهای هوایی اطراف دوبی، دوحه و ابوظبی ناامن شود تا اقتصاد این هاب های هوایی به شدت آسیب ببیند و همین آسیب پذیری علت اصلی میانجی گری و احتیاط دولت های عربی است.

[نویسنده با اشاره به شخصیت ترامپ نوشت] او قمارباز است اما خودکشی سیاسی نمی کند؛ تجربه های قبلی به او القا کرده که فشار جواب می دهد، اما ایران ونزوئلا یا لیبی نیست و توان موشکی و شبکه منطقه ای اش می تواند منطقه را شعله ور کند.

نتیجه این است که در سال حساس 2026، که سرنوشت ریاست جمهوری ترامپ در میان است، احتمال جنگ فرسایشی گسترده با ایران بسیار کم است و او به احتمال زیاد به حملات نمادین محدود همراه با تشدید فشار اقتصادی و سیاسی بسنده خواهد کرد تا هم نمایش قدرت بدهد و هم در باتلاق جنگی طولانی گرفتار نشود.