هنوز چند هفته از حضور ممتد و دائمی سروش رفیعی در بین 11 بازیکن منتخب نیم فصل اول در اغلب رسانه ها سپری نشده که هجمه تندی علیه این بازیکن منتشر شده است. ستاره ای پرافتخار که حتی در 35 سالگی نیز جایگاه ثابتی در ترکیب پرسپولیس، ولو در شلوغی رختکن این تیم در فصل اخیر داشته و از حیث کارنامه فنی در یک دهه اخیر، عنوان یکی از بازیکنان مهم و قابل احترام فوتبال ایران را به خود اختصاص داده است.

این همه فراز و فرود؛ روایتی متفاوت از سروش

سروش رفیعی احتمالا تصویر باکیفیتی از تجربه اوج و حضیض در فوتبال ایران بوده است. حدود یک سال قبل رابطه او با گاریدو بقدری نابسامان بود که این ستاره باتجربه حتی خروج از لیست بازیکنان و سکونشینی را تجربه کرد. اما علم به این واقعیت که در همان فصل گذشته نیز سروش رفیعی با ارسال هفت پاس گل، عنوان بهترین پاسور فصل پرسپولیس و یکی از بهترین بازیکنان لیگ برتر را تجربه کرد، موید کیفیت فنی تحسین برانگیز او حتی در 34 سالگی خواهد بود. از تبدیل شدن به بازیکنی غیرضروری در ترکیب پرسپولیس در پاییز سال گذشته تا ارسال یکی از بهترین پاس گل های تاریخ دربی برای علی علیپور در دربی اسفند ماه، برای ما چند ماه گذشت و برای سروش رفیعی، تکرار تجربه دائمی فرو نشستن و دوباره ایستادن بود.

مرور کارنامه شماره هفت؛ خبری از خستگی نیست

سروش رفیعی در این فصل حدود 1400 دقیقه برای پرسپولیس به میدان رفته و آمار سه بار گلزنی، یک پاس گل و یک پنالتی را ثبت کرده؛ یک کارنامه استاندارد برای بازیکنی که در سیستم اوسمار، یک بازیکن هجومی صرف نبوده و بخش قابل توجهی از توان خود را صرف امور دفاعی کرده است. ستاره مورد اعتماد سرمربی برزیلی اما ورای مسئولیت فنی، یک رهبر تمام قد در میدان نیز بوده و رابطه نزدیک او با اوسمار، منجر به انتقال نکات فنی از روی نیمکت به داخل زمین شده است. سروش رفیعی در همین مدت نمایش ضعیف هم داشته و حتی قطعا یکی از عوامل افت چند هفته اخیر پرسپولیس نیز بوده است. یک اشتباه دور از انتظار و یک پنالتی غیرضروری مقابل ملوان، منجر به رقم خوردن چهارمین شکست فصل پرسپولیس شد و سروش نیز در نیم فصل دوم، فاصله قابل توجهی را با فرم آرمانی خود تجربه کرده است.

رجوع به آمار و ارقام؛ شبه دفاعیه ای از سروش

سروش رفیعی روزهای تلخ و درخشان فراوانی را در کنار ما تجربه کرد. لحظات غم انگیز تبعید از اردوی ترکیه به تهران در سال 98 و خط خوردن از لیست گابریل کالدرون، تا شایعه نفوذ در بحث انتخاب اوسمار و تبدیل شدن به متهم شماره یک باندبازی در رختکن و ارتباط با هوادار متمول. اما منهای این حواشی، آمار و ارقام همیشه حکم به کیفیت فنی محسوس این بازیکن داده است. کسب پنج عنوان قهرمانی در لیگ برتر و دو بار قهرمانی در جام حذفی، بیش از یک دهه بازی کردن در بالاترین سطح در فوتبال ایران و ثبت تصاویر مستمر از فتح جام و عناوین تیمی و فردی، بدون هیچ نیازی به توضیح اضافی تر، موید کیفیت این بازیکن بوده. 160 بازی با لباس پرسپولیس، تبدیل شدن به یکی از بازیکنان باسابقه باشگاه و البته جایگاه ثابت در میان سربازان عصر طلایی تاریخ پرسپولیس.

یکی از ما- برای همیشه؛ شایسته یک پایان خوب

بی توجه به مونولوگ های فرمایشی و اجباری، سروش رفیعی در چند فصل اخیر، به محبوبیت شگرفی در بین هواداران فوتبال ایران دست پیدا کرده است. یک کارنامه قابل ستایش بر اساس حضوری مستمر در سطح الیت در یک دهه گذشته، به اضافه ابهاماتی بی جواب، مانند غیبت مستمر و دائمی در لیست تیم ملی یا تجربه حواشی غیرضروری در رختکن پرسپولیس. اما معدل این همه فراز و نشیب، تصویر محترم و نجیب یک ستاره دغدغه مند و شریف، از سروش رفیعی در ذهن هواداران فوتبال ایران نقش بسته است.

مرور کارنامه فنی سروش رفیعی حتی در همین فصل، تصویری از خستگی یا بی انگیزگی در ذهن متبادر نمی کند. او همچنان رهبر بدون جانشین خط میانی پرسپولیس، هافبک مورد اعتماد اوسمار و البته یکی از بازیکنان متعهد، محبوب و متشخص فوتبال ایران لقب گرفته است. حتی اگر این فصل خاکستری، ماه های واپسین دوران حضور سروش رفیعی در رختکن پرسپولیس باشد، بی تردید او شایسته یک پایان درخشان و تماشایی، و انتقال مستقیم به تالار مشاهیر پرسپولیس خواهد بود. 18 سال قبل و در اولین مقطع وداع ژوزه مورینیو با چلسی، یک بنر در استمفوردبریج با عبارت one of us به اهتزاز درآمد؛ احتمالا بهترین عبارت ممکن برای ادای دین ما، در روز وداع با سروش رفیعی.