فرارو- اخیرا اکران آنلاین فیلم سینمایی دراکولا آغاز شده است. این فیلم داستان زندگی عاشقانه هیولایی را به تصویر می کشد که خون ریز نیست اما تنها چیزی که داشته از دست داده است.

به گزارش فرارو، داستان به سال 1480 می رود، جایی که ولاد شاهزاده ای جنگجو مجبور می شود خانه و همسرش را رها کند و روانه میدان نبرد شود. نبردی که نه تنها سرنوشت یک جنگ بلکه مسیر زندگی اش را تغییر می دهد. همسرش الیزابتا در غیاب شاهزاده به طرز فجیعی کشته می شود.

این مرگ جرقه تولد دراکولایی رقم می زند که برای مخاطب آشنا نیست. دراکولا در اینجا خون ریز نیست بلکه عاشقی دلشکسته است. در برابر همه چیز می ایستد تا به جاودانگی برسد. شاید با رسیدن به زندگی بی نهایت بتواند دوباره همسرش را ببیند. ماجرا با پرش زمانی به پاریس 1889 می رود، جایی که دراکولا دوباره ظاهر می شود. اینبار نه به عنوان جنگجو بلکه به عنوان مردی شیک پوش که با عطری مخصوص زنان را بیهوش می کند تا عشقش را پیدا کند.

نسخه جدید دراکولا فاصله زیادی با نمونه های کلاسیک دارد. کارگردان آگاهانه مولفه های ترسناک را کنار می گذارد و به سراغ ملودرام می رود. آنچه نقطه قوت فیلم محسوب می شود، بازی بازیگران است. لندری جونز بازیگر نقش دراکولا، هیولایی را ترسیم می کند که همزمان مضحک، آسیب پذیر و صادق است. در واقع بازی خوبش تماشاگر را وادار می کند تا ولاد را باور کند. این همان چیزی است که فیلم را برای تماشا جذاب می کند.

در عین حال هر چند فیلم از نظر منطق روایی و باورپذیری ضعف هایی دارد اما خط احساسی آن که حول عشق ولاد به الیزابتا و سپس مینا شکل می گیرد توانسته مخاطب را با خود همراه کند.

طراحی صحنه ها و لباس ها عامدانه اغراق آمیزند. از زره های قرون وسطایی تا پیراهن های پف دار که بیش تر به درد نمایش تئاتر می خورد تا اثری در سینمای مدرن. در برخی از لحظات این اغراق آنقدر پیش می رود که فیلم شبیه به یک تبلیغ قدیمی می شود.

مشکل اصلی فیلم، ناتوانی در ایجاد تعادل است. قصه میان درام، فانتزی و وحشت سرگردان است و هیچکدام به حد نهایت نمی رسند. روایت در بسیاری از نقاط شتاب زده پیش می رود. به همین دلیل قصه عاشقانه گاهی به جای تاثیرگذاری آنقدر سطحی می شود که مخاطب لذت نمی برد. در نهایت دراکولا را می توان اثری دانست که می خواهد متفاوت از روایت های مرسوم باشد، تلاشی که ممکن است برای برخی جذاب نباشد.