در حالی که چین طی سال های اخیر با سرعتی چشمگیر در حال گسترش توان دریایی و هوایی خود بوده، هر نشانه ای از ضعف در تجهیزات کلیدی، به سرعت زیر ذره بین تحلیلگران قرار می گیرد. تازه ترین نمونه، گزارش روزنامه چوسان ایلبو کره جنوبی است که با استناد به تحلیل تصاویر منتشر شده از تلویزیون دولتی چین، از چالش های احتمالی در موتور جنگنده ناونشین J-35 خبر داده است؛ جنگنده ای که قرار است ستون فقرات هوایی ناوهای نسل جدید چین باشد.

ماجرا از ویدئویی آغاز شد که تلویزیون دولتی چین (CCTV) در اوایل سال جاری برای نمایش توانمندی های ناو هواپیمابر فوجیان پخش کرد. این ناو که در نوامبر 2025 به خدمت گرفته شد، سومین ناو هواپیمابر چین و نخستین ناو این کشور به حساب می آید که مجهز به منجنیق الکترومغناطیسی است؛ سیستمی پیشرفته که جنگنده های چند ده تنی را ظرف چند ثانیه به سرعتی بیش از 200 کیلومتر بر ساعت می رساند تا از عرشه برخیزند.

با این حال، همان تصاویر تبلیغاتی به گفته چوسان ایلبو، توجه تحلیلگران نظامی را به عملکرد موتور J-35 جلب کرد. برخی کارشناسان چینی نیز در فضای آنلاین به بررسی جزییات این ویدئو پرداختند و پرسش هایی درباره توان رانش و مصرف سوخت این جنگنده مطرح کردند.

در گزارش یاد شده به نقل از یک تحلیلگر نظامی حوزه دریایی آمده است که بر اساس برآوردهای داخلی، J-35 در فاصله حدود 900 کیلومتری از ناو هواپیمابر، تنها می تواند برای چند دقیقه عملیات انجام دهد. اگر این ارزیابی دقیق باشد، به معنای محدودیت جدی در زمان گشت زنی و پوشش هوایی در بردهای دورتر از ناو خواهد بود؛ موضوعی که برای یک جنگنده ناونشین با ماموریت های پدافندی و تهاجمی، اهمیت حیاتی دارد.

J-35 به عنوان یک جنگنده پنهان کار ناونشین، بخشی از تلاش چین برای ساخت ناوگانی مدرن و رقابت پذیر در آب های دوردست محسوب می شود. طراحی این هواپیما شباهت هایی به F-35 آمریکایی دارد و قرار است در کنار منجنیق الکترومغناطیسی ناو فوجیان، با محموله سنگین تر و انعطاف عملیاتی بالاتر نسبت به ناوهای قدیمی تر چین (لیائونینگ و شاندونگ) عمل کند؛ ناوهایی که از سکوی پرش موسوم به Ski-jump استفاده می کنند.

منجنیق الکترومغناطیسی از لحاظ تئوری امکان اعزام سریع تر پروازها و افزایش برد عملیاتی را فراهم می کند، اما تحقق کامل این مزیت، وابسته به عملکرد مطمئن موتور جنگنده هاست.

بر اساس انتظارات پیشین، قرار بود J-35 به موتور جدیدتر WS-19 مجهز شود؛ موتوری که از سال 2017 در دست توسعه بوده است. اما تحلیل تصاویر منتشر شده نشان می دهند که احتمالا این جنگنده همچنان از موتور قدیمی تر WS-21 استفاده می کند. در عملیات ناونشینی، موتور نقشی تعیین کننده دارد؛ زیرا جنگنده باید حتی در باند کوتاه عرشه و با وجود کمک منجنیق، نیروی رانش کافی برای برخاست ایمن و حمل تسلیحات فراهم کند.

چوسان ایلبو یادآور شده که چین برای رفع ضعف های تاریخی خود در حوزه موتورهای هواگرد، در سال 2009 شرکت آئرو انجین کورپوریشن چین (AECC) را تاسیس کرد و طی یک دهه بیش از 40 میلیارد دلار در این بخش سرمایه گذاری انجام داد. با این حال، توسعه موتورهای جت پیشرفته همچنان یکی از دشوارترین حوزه های فناوری نظامی برای پکن به شمار می رود؛ چالشی که در داخل چین گاهی از آن با عنوان بیماری قلبی یاد می شود.

ناو فوجیان نماد مرحله تازه ای از نوسازی نیروی دریایی چین است و قرار است توان اعزام سریع تر و گسترده تر هواگردها را فراهم کند. با این حال، اگر محدودیت های گزارش شده درباره مداومت پروازی J-35 صحت داشته باشد، نقش این جنگنده در تامین پدافند هوایی و اجرای ماموریت های تهاجمی در فواصل دور، با محدودیت هایی روبه رو خواهد شد.

در نهایت، موفقیت عملیاتی فوجیان نه تنها به فناوری های پیشرفته عرشه و منجنیق، بلکه به عملکرد بی نقص قلب جنگنده هایش بستگی دارد؛ قلبی که ظاهرا هنوز زیر نگاه تردیدآمیز تحلیلگران قرار دارد.