روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله امروز خود نوشت:

در آستانه چهل و هفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی مطالب زیادی برای گفتن و شنیدن وجود دارند که اگر مطرح نشوند و به آن ها توجه و عمل نشود مشکلات کنونی جامعه ما به جای آنکه رو به پایان یافتن باشند به سوی افزایش خواهند رفت.

یکی از فوری ترین مطالب اینست که جامعه باید از حالت افراط و تفریط خارج شود و به سوی اعتدال برود. افراط و تفریط کنونی، در تمام زمینه های فکری و عملی به مثابه بیماری های خطرناک و مسری به جان جامعه افتاده اند و راه را بر درک صحیح راهکارهای فکری و عملی مدیریت کشور بسته اند. انگیزه اصلی پناه بردن افراد به افراط و تفریط، تأمین منافع شخصی، باندی و جناحی خودشان است و بستن راه بر روی رقیبان سیاسی. این افراد که معمولاً دچار توهم خوداسلام پنداری و خودانقلاب پنداری هستند یا وانمود می کنند که افکار و اعمالشان مساوی با اسلام هستند، اولین و خطرناک ترین زیانشان به جامعه اینست که هرکس مانند آن ها فکر نکند و به افکار و اعمالشان ایرادی داشته باشد را خارج از دین و انقلاب می دانند. زیان اصلی این تفکر اینست که اکثریت قریب به اتفاق مردم طرد می شوند و از صاحبان این روش و مسلک فاصله می گیرند. این، فقط فاصله گرفتن از مدعیان اسلام و انقلاب نیست بلکه چون این مدعیان از ابزار تکفیر و تفسیق استفاده و اسلام و انقلاب را در پوستین وارونه معرفی می کنند، فاصله گرفتن از اسلام و انقلاب هم هست. خطر بزرگ هم در همین است که در یک جامعه اسلامی و انقلابی به جای اینکه مردم هر روز به اسلام و انقلاب گرایش بیشتری پیدا کنند، از آن ها فاصله می گیرند و اصحاب افراط و تفریط میدان دار اصلی می شوند.

تصور نشود که اصحاب افراط از اصحاب تفریط جدا هستند. نکته بسیار ظریف و قابل توجه و تأمل اینست که افراد مبتلا به جهل یا کسانی که خود را غیر از آنچه هستند نشان می دهند، هر جا لازم بدانند به راه افراط می روند و هر جا به نفعشان باشد راه تفریط را در پیش می گیرند. این افراد گاهی اسلام و انقلاب را با چنان تفسیر موسعی معرفی می کنند که شتر با بارش می تواند وارد دروازه آن شود و گاهی دروازه را چنان کوچک در نظر می گیرند که حتی یک سوزن خیاطی هم امکان ورود به آن را نداشته باشد. اینکه امیرالمؤمنین فرموده اند لا تَرَی الْجَاهِلَ إِلَّا مُفْرِطاً أوْ مُفَرِّطاً یعنی همین.

در جامعه ما افرادی به عنوان مفسران دین و انقلاب مطرحند که اسلام که دین رحمت است را دین خشونت معرفی می کنند، برای انسان که برترین مخلوق خداست حرمتی قائل نیستند و بهشت و جهنم را آنگونه که خود مایل هستند میان این و آن تقسیم می کنند. وجود چنین افراد متوهمی در هر جامعه ای و در هر زمانی امری طبیعی است ولی آنچه قابل قبول نیست اینست که این قبیل افراد در جامعه ما با بهره بردن از حمایت رسمی بر صدر می نشینند، از امکانات ویژه برای ترویج افکار باطل خود برخوردارند و معرفی اسلام و انقلاب به آن ها سپرده می شود!

سپردن سرنوشت انقلاب و نظام جمهوری اسلامی به اصحاب افراط و تفریط است که تلاطم های دهه های اخیر را به وجود آورده است. سران همین جریان های دور از ذات اسلام و انقلاب متأسفانه به مصادر تصمیم گیری راه پیدا می کنند و با تصمیم سازی ها و عملکردهای انحرافی خود، جامعه را به دامن ناکارآمدی و تلاطم می اندازند. برای چاره کردن کارآمدی که معیشت را برای مردم دشوار کرده است شاید بتوان راهی پیدا کرد ولی در مقابل همدیگر قرار گرفتن مردم آنهم در حساس ترین زمانی که برای حراست از کشور به وحدت و همبستگی نیاز مبرم دارند چه می توان کرد؟ تأسف بالاتر اینکه همین افراد که خود مسبب به وجود آمدن این وضعیت خطرناک هستند، حالا به جای ترمیم، درصدد پاشیدن نمک بر زخم ها برآمده اند!

این مسیر زیانبار بهیچوجه نباید ادامه یابد. میدان داری کردن باید از اصحاب افراط و تفریط گرفته شود و تفکر اعتدالی باید در تمام لایه های مدیریتی جامعه حاکم گردد. انقلاب اسلامی با خاستگاه فرهنگی به وجود آمد و با روش اعتدالی امام خمینی که اجازه بکار بردن سلاح را در جریان قیام مردمی نداد به پیروزی رسید. ویژگی اصلی فرهنگی بودن، اعتدال است و نظام جمهوری اسلامی که برآمده از انقلاب اسلامی است برای تداوم باید به تفکر اعتدالی برگردد.