شکست مقابل ملوان یک بار دیگر یکی از مشکلات جدی پرسپولیس در فصل جاری را عیان کرد؛ تیمی که خیلی زود غافلگیر شد، گل خورد و با وجود تلاش فراوان تا پایان مسابقه، هرچه زد به در بسته خورد تا سومین شکستش در نیم فصل دوم ثبت شود. این بازی فقط یک باخت ساده نبود، بلکه ادامه روندی است که در طول فصل بارها تکرار شده و حالا به یک نقطه ضعف بزرگ برای سرخ پوشان تبدیل شده است.

پرسپولیس در این فصل 7 بار برابر حریفان عقب افتاده، اما در هیچ کدام از این مسابقات نتوانسته نتیجه را به برد تبدیل کند. این آمار برای تیمی که سال های اخیر با روحیه بازگشت و کامبک هایش شناخته می شد، عجیب و نگران کننده است. زمانی نه چندان دور، یکی از مهم ترین دلایل قهرمانی پرسپولیس در لیگ بیست وسوم، توانایی این تیم در بازگشت به بازی ها بود؛ از جمله دیدارهای حساس برابر فولاد و استقلال خوزستان که سرخ ها با وجود دریافت گل اول، ورق را برگرداندند و نهایتاً با سه امتیاز زمین را ترک کردند.

اما پرسپولیس این فصل انگار با مفهوم کامبک بیگانه شده است. وقتی این تیم عقب می افتد، علاوه بر فشار روانی، در خلق موقعیت های باکیفیت هم دچار مشکل می شود و بازی اش قابل پیش بینی تر از حد انتظار است. نبود همان انرژی و جسارت همیشگی باعث شده حریفان با خیال راحت تری از گل زده خود دفاع کنند.

اگر اوسمار به دنبال تکرار قهرمانی با پرسپولیس است، باید پیش از هر چیز روحیه جنگندگی و شخصیت برنده را دوباره در تیمش زنده کند. قهرمانی فقط با بازی های زیبا به دست نمی آید؛ تیم های مدعی باید بلد باشند از دل مسابقات سخت و نتایج نامطلوب برگردند. تا زمانی که پرسپولیس این ویژگی را بازسازی نکند، هر گل خورده می تواند به یک بحران حل نشدنی تبدیل شود.