استقلال با هدایت ساپینتو به تیمی تبدیل شده که با وجود صدرنشینی و شانس قهرمانی در سه جام، به دلیل نوسانات فنی و حواشی مدیریتی، اعتماد کامل هوادارانش را جلب نمی کند و هر روز در موقعیت جدید است!

استقلالِ ساپینتو تیمی است که انگار در میانه یک طوفان دائمی ایستاده است؛ تیمی که تماشای آن همزمان لذت بخش و گاها عذاب آور است. آن ها نه آن قدر ضعیف هستند که بتوان به راحتی از قهرمانی شان قطع امید کرد و نه آن قدر مقتدر که بتوان روی موفقیت شان حساب ویژه ای باز کرد. این تیم، مجموعه ای از تضادهای بی پایان است؛ تیمی که 5 هفته در حسرت پیروزی می ماند اما همچنان با 35 امتیاز در صدر جدول کنار تراکتور و سپاهان جا خوش می کند. تیمی که مقابل شمس آذر برد 2-0 را با تساوی عوض می کند و در ثانیه های پایانی دوباره به پیروزی 3-2 می رسد تا هوادارانش را بین خشم و فریاد شادی معلق نگه دارد.

استقلالِ فعلی، تیمی است که در اوج نیاز به بازیکن، ستاره هایش را در لیست خروج می گذارد و با پنجره بسته، عجیب ترین تصمیمات مدیریتی را اتخاذ می کند. ساپینتو تیمی ساخته که فوتبال ماشینی بازی نمی کند، گاهی هجومی چشم نواز و گاهی نا امید کننده حتی برای خلق موقعیت های پنجاه درصدی!

وضعیت فعلی استقلال در جدول لیگ برتر، جام حذفی و لیگ قهرمانان آسیا به شکلی است که همچنان به عنوان مدعی جدی در هر سه جام فعالیت می کند. اما دقیقا همین هفته های گذشته بود که بارها با تساوی و شکست مقابل تیم های نیمه پایین جدول مثل ذوب آهن و پیکان، فرصت صدرنشینی قاطعانه را از دست دادند. با این حال، آن ها با 35 امتیاز همراه با تراکتور و سپاهان در صدر قرار دارند. این یعنی رقبای استقلال هم به اندازه آن ها لغزش داشته اند، اما استقلال نتوانسته از این هدایا استفاده کند.

در لیگ قهرمانان، نمایش هجومی مقابل الحسین امیدوارکننده بود، اما روی یک شوت از راه دور شکست خوردند و حتی راهی برای به تساوی کشیدن مسابقه پیدا نکردند. این نوسان شدید را چطور می شود تحلیل کرد؟ یا اگر نخواهیم فنی و تاکتیکی به مسئله نگاه کنیم، مسائل روحی روانی روی او و تیمش تاثیر زیادی دارد. در جام حذفی هم شرایط امیدوارکننده است؛ در غیاب مدعیانی مانند پرسپولیس و سپاهان، استقلال شانس اول قهرمانی است، به شرطی که خودش، خودش را شکست ندهد و جام حذفی را هم تبدیل به یک شگفتی دیگر نکند!

این تیم در تمام جهات مدام برای هوادارانش سورپرایز دارد. در حالی که پنجره نقل و انتقالات آن ها بسته است، ستاره هایشان را در لیست خروج قرار می دهند. جدایی رامین رضاییان قطعی می شود و ابوالفضل جلالی مدام بین لیست خروج و ترکیب اصلی در نوسان است. نیمکت نشین کردن حسین گودرزیِ آماده برای بازگشت جلالی، نشان دهنده نوعی سردرگمی در مدیریت نیروی انسانی است، اینکه چطور یک بازیکن در آستانه خروج قرار می گیرد و به یک باره به ترکیب اصلی باز می گردد شاید به قول و قرارهای سرمربی با بازیکنان و مدیریت لحظه ای رختکن برمی گردد!

ساپینتو و دستیارانش باید برنامه مشخص تری را به تیم شان منتقل کنند. رکن اصلی یک تیم موفق و قهرمان، ثبات حداکثری است؛ چیزی که استقلالِ فعلی به طور کامل با آن بیگانه است. با شوک های لحظه ای یا افت های مقطعی شاید بتوان چند بازی را برد، اما نمی توان به قهرمانی رسید رسید.

برای استقلال هنوز لیگ قهرمانان آسیا تمام نشده و بازی برگشت پیش روی آنهاست، همانطور که در مرحله گروهی شروع نا امیدکننده ای داشتند و در نهایت به مرحله حذفی رسیدند ممکن است در اردن کاری را انجام دهند که دوباره تا این تیم را زنده کند اما اینکه چه زمان ساپینتو تیمش را به آرامش کامل می رساند همچنان غیر قابل پیش بینی است!