هیچ چیز نمی توانست اشتیاق رادو فرِنتیو را برای دیدار با ماری که نامش ایبو بارون یا بارونس است کم کند. فرنتیو می گوید: هرگز ماری به این بزرگی ندیده بودم. این مار می تواند به راحتی دست کم یک گوساله (اگر نگویم یک گاو بالغ) را ببلعد.

فرنتیو، کاوشگر و عکاس تاریخ طبیعی که دو دهه است در بالیِ اندونزی زندگی می کند، با مارهای بزرگ بسیاری روبه رو شده، اما ایبو بارون شایسته یک عنوان رکوردشکن بود.

کتاب رکوردهای جهانی گینس به تازگی تأیید کرده که ایبو بارون (یک پایتون مشبک) به احتمال زیاد درازترین مار وحشیِ جهان است که اندازه گیری آن به شکل مستند و قابل تأیید انجام شده است. او نخستین بار اواخر سال 2025 در منطقه ماروسِ استان سولاوسی جنوبیِ اندونزی کشف شد.

فرنتیو از طریق فردی به نام دیاز نوگراها، راهنمای حیات وحش، نجات دهنده و مارگیر دارای مجوز از بورنئو، از وجود این پایتون غول پیکر باخبر شد. آن ها با هم به سولاوسی سفر کردند تا این جانور را از نزدیک ببینند و اندازه گیری کنند.

در 18 ژانویه، فرنتیو و نوگراها ایبو بارون را وزن و اندازه گیری کردند و برای شفافیت هرچه بیشتر، کل فرایند را با عکس و ویدئو مستند کردند. آن ها با استفاده از متر نقشه برداری که مسیر طبیعی انحنای بدن مار را دنبال می کرد، طول کلی 7.2152 متر را از سر تا نوک دم ثبت کردند. وزن این پایتون نیز 96.6 کیلوگرم بود، آن هم با معده ای خالی!

به گفته فرنتیو، طول واقعی این مار ممکن است حتی بیشتر هم باشد، زیرا هنگام اندازه گیری بیهوش نشده بود. در حالت بیهوشی، عضلات مار کاملاً شل می شوند و این می تواند 10 تا 15 درصد به طول بدن او بیفزاید.

رادو فرنتیوی عکاس مار غول پیکر ایبو بارون را مستندسازی، وزن کشی و اندازه گیری کرد. برای گرفتن این عکس که خود او را در کنار ایبو بارون نشان می دهد، به دلیل اندازه بسیار بزرگ مار، از پهپاد استفاده شد تا دید بهتری فراهم شود.

پایتون های مشبک از پیش هم طولانی ترین گونه مار در جهان شناخته می شوند و همواره طولی بین 3.05 تا 5.79 متر دارند. در طول تاریخ، گزارش هایی از نمونه های بزرگ تر هم وجود داشته، اما بیشتر این ادعاها بر روایت های دست دوم یا مارهایی متکی بوده که اندکی پس از کشف کشته شده اند. در بسیاری از موارد، مارها پیش از آنکه اندازه شان تأیید شود ناپدید می شوند. فرنتیو می گوید: این جانوران غول پیکر به عنوان نماد جایگاه اجتماعی توجه زیادی جلب می کنند. همواره ناپدید می شوند یا اتفاق بدی برایشان می افتد. بقای مستمر ایبو بارون چیزیست که او را استثنایی کرده است.

بودی پوروانتو، فعال محلی حفاظت از طبیعت که پس از انتشار خبر این مار به سرعت وارد عمل شد، نقش مهمی در تداوم حیات ایبو بارون داشته است. او به جای آنکه اجازه دهد مار فروخته یا کشته شود، آن را به تملک خود درآورد و پناهگاهی موقت در ملکش ساخت؛ جایی که ایبو بارون اکنون کنار چند مارِ نجات یافته دیگر زندگی می کند. رهاسازی او در طبیعت محلی پرخطر خواهد بود؛ زیرا طعمه های بزرگ، مانند بابیروسا و دیگر خوک های وحشی کمیاب هستند، در حالی که سکونتگاه های انسانی فراوان هستند.

فرنتیو توضیح می دهد: پایتونی به این بزرگی ممکن است به سمت یک روستا کشیده شود و وقتی این اتفاق بیفتد، تقریباً با قطعیت کشته خواهد شد.

در سراسر اندونزی، از دست رفتن زیستگاه و کاهش طعمه ها سبب شده مارهای بزرگ تماس نزدیک تری با انسان ها پیدا کنند. پایتون های مشبک سمّی نیستند، اما اندازه و قدرتشان آن ها را به شکارچیانی مرگبار تبدیل می کند که قادرند دام ها و در موارد نادر، انسان ها را بکشند. ترس انسان ها اغلب به مرگ مارها می انجامد؛ مارهایی که برای گوشت شان هم شکار می شوند و هدف تجارت غیرقانونی حیات وحش قرار می گیرند.

رادو فرنتیو، بودی پوروانتو و روستاییان سولاوسی جنوبیِ اندونزی، پس از انجام اندازه گیری ها، بارونس را برای گرفتن یک عکس گروهی بلند می کنند. در هر لحظه دست کم هشت نفر برای مهار ایمن این مار لازم بود.

برای فرنتیو، نوگراها و پوروانتو، ایبو بارون فرصتی برای تغییر این روند است. آن ها با محافظت از او و در معرض دید نگه داشتنش، از جمله از طریق به رسمیت شناخته شدن توسط کتاب رکوردهای جهانی گینس، می خواهند نشان دهند زنده بودن مارهای غول پیکر ارزشی بیش از مرده بودن شان دارد. فرنتیو می گوید: این اقدام می تواند به این جانور اهمیت بدهد و امیدوارم برای آن ارزش ایجاد کند. می تواند جوامع محلی را توانمند سازد تا از این حیوانات مراقبت کنند و آن ها را منبعی بلندمدت ببینند. او به رشد یک حوزه خاص از گردشگری هِرپِتولوژیک (تورهای حیات وحش با تمرکز بر مشاهده خزندگان و دوزیستان) به عنوان یکی از مسیرهای پیشِ رو اشاره می کند.

فرنتیو با دقت تأکید می کند که ایبو بارون را دارنده رکوردِ همیشگی نمی داند، چون ممکن است مارهای حتی بزرگ تری هم وجود داشته باشند. او می گوید: ذره ای باور ندارم که این بزرگ ترین مار وحشی باشد. من فقط خوش شانس بودم. هنوز شگفتی های زیادی در دنیا وجود دارد. این یکی از آن هاست و فکر نمی کنم آخرینشان باشد.