مهرداد خدیر، روزنامه نگار، در یادداشتی در عصر ایران نوشت:

اینجا تهران است. صدای راستین ملت ایران؛ صدای انقلاب . این جمله آشنا برای همه آنان که لحظه پیروزی انقلاب اسلامی ایران در 22 بهمن 1357 را درک کرده اند یا بعد تر این صدا را در فیلم های مستند شنیده اند خاطره انگیز است. اما درباره صاحب صدا روایت های مختلفی وجود دارد.

روایت نخست این است که صدای مرحوم شیخ فضل الله محلاتی است. روایت دوم این که اول بار صدای علی مطهری بود که بعد از پیروزی انقلاب از رادیو پخش شد و گفت: این صدای انقلاب اسلامی ایران است. این دومی قطعا نادرست است اگرچه او در رادیو مستقر شد و به اتفاق حسن فتحی - روزنامه نگار و نه کارگردان- متن می نوشتند تا گویندگان بخوانند.

روایت سوم اما این است: ظهر 22 بهمن 1357 آخرین گوینده باقی مانده تقی روحانی - نواری می گذارد و ساختمان رادیو را ترک می کند. اعتصابیون باز می گردند و پس از کسب تکلیف از آیت الله طالقانی ، یکی از آنان به نام احمد کسیلا - شاعر و نویسنده- پشت میکروفون می رود و بعد از ظهر همان روز تاریخی اعلام می کند:

اینجا تهران است. صدای راستین ملت ایران. صدای انقلاب. امروز به همت مردانه ملت، آخرین دژهای استبداد فروریخت. یکی از این آخرین ها همین رادیو بود؛ صدای واقعی استبداد. ملت به ما نیرو داد و راه مان را هموار کرد تا بتوانیم همچون پاره ای کوچک از پیکر عظیم مردم صدای راستین انقلاب را به گوش ها برسانیم.

این روایت اما ناقض روایت نخست نیست چرا که شیخ فضل الله محلاتی (هم او که بعد ها نماینده امام در سپاه شد) نیز عصر 22 بهمن به همراه دکتر فریدون سحابی (پسر دکتر یدالله و برادر عزت الله سحابی ) راهی یکی از ایستگاه های رادیو بودند: ایستگاه رادیو در نزدیکی چهارراه سیدخندان مشهور به ایستگاه بی سیم.

یک متخصص مخابرات نیز همراه آنان بود و یک ساعت پس از پخش آن صدا این ایستگاه در اختیار آنان قرار گرفته بود تا این بار حجت الاسلام محلاتی بگوید: بسم الله الرحمن الرحیم. این صدای انقلاب اسلامی ایران است و تا شب به همراه فریدون سحابی یکی می گفت و دیگری می نوشت و گاهی به عکس. (مهم ترین تفاوت اینجا رخ نمود. روحانیون بر تعبیر انقلاب اسلامی اصرار داشتند و ادبیات روشنفکران متفاوت بود).

تأکید بر این حادثه بسیار مهم است چون روشنفکران عرفی و روحانیون و نیروهای مذهبی دوشادوش هم علیه رژیم شاه مبارزه کردند و چون روشنفکران بیشتر اهل ادبیات و فرهنگ بودند ابتدا کار دست آنان بود و بعد حذف شدند.

مراد از ایستگاه بی سیم در واقع تجهیزات مستقر در عمارت زیبای کلاه فرنگی است که همچنان باقی است ( خیابان شریعتی پایین تر از سید خندان) و مورد استفاده اداری وزیر ارتباطات است.

در این قصه هم واقعیت این است که اول بار احمد کسیلا خبر پیروزی انقلاب را از رادیو خواند منتها بدون بسم الله یا صفت اسلامی. با این حال این روایت که شیخ فضل الله محلاتی هم خبر را خواند و نخستین صدا بود نادرست نیست چون یکی از ارک گفت و دیگری از ایستگاه بی سیم جاده قدیم.

درباره حجت الاسلام محلاتی می دانیم که از قربانیان سقوط هواپیما در اول اسفند 1364 همراه با سید حسن شاهچراغی رییس موسسه کیهان و چند نفر دیگر بود و گویا در روایت اولیه که هدف حملات عراقی ها قرار گرفته دیگر اتفاق نظر وجود ندارد. او از اعضای ارشد جامعه روحانیت مبارز و نماینده امام در سپاه پاسداران بود که در انتخابات ریاست جمهوری سال 1358 از ابوالحسن بنی صدر حمایت کرد.

درباره احمد کسیلا اما زیاد گفته نشده و بد نیست بدانیم زود راه خود را جدا کرد و بعد به خارج از کشور رفت و در 18 آبان سال 1392 در 74 سالگی در غربت درگذشت و گمان نمی کنم رادیو از او یاد کرده باشد.

هم در خاطرات آیت الله خامنه ای و هم سید محمد خاتمی آمده که خبر پیروزی انقلاب را از رادیو ایران شنیدند و مرادشان طبعا همین صداست چون صدای محلاتی را می شناختند ولی در بیان خاطره و از صدای اول اشاره یا به نام گوینده نیست و به اصل خبر پرداخته اند.

آیت الله خامنه ای ( عضو شورای انقلاب) صبح همان روز راهی یکی از کارخانه های واقع در جاده مخصوص شد و برای کارگران سخنرانی کرد تا تحت تأثیر تبلیغات کمونیستی قرار نگیرند. در بازگشت و در حالی که خود پیکان استیشنی را می راند که در ایرانشهر در تبعید در اختیار او قرار گرفته بود رادیو را روشن می کند و می شنود: اینجا تهران است. صدای راستین ملت ایران؛ صدای انقلاب . بلافاصله به کناری می رود. از خودرو پیاده می شود و نماز شکر می گزارد.
رییس جمهوری پیشین ایران هم گفته است من با هواپیمای امام و 12 بهمن به ایران بازنگشتم و 22 بهمن در بندر هامبورگ آلمان به سختی توانستم صدای رادیو ایران را بشنوم که می گوید: اینجا تهران است، صدای راستین ملت ایران....