سال هاست که استیون میلر، چهره ای آتشین و تندرو در مدار سیاسی دونالد ترامپ بوده است، اما اکنون به نقطه ای رسیده که خود به کانون انتقادات و جنجال ها تبدیل شده است.

در داخل و خارج، منتقدان دیرینه سیاست خارجی آمریکا شاید حتی از صراحت ترامپ قدری رضایت خاطر بگیرند. آمریکا در ده ها مداخله در آمریکای لاتین طی جنگ سرد چندان معصوم نبوده است؛ زمانی که منافع تجاری و کنترل آمریکا—واقعی یا هم زمان—در میان بود، نگرانی درباره حقوق بشر یا دموکراسی کنار گذاشته می شد. چنین منتقدانی شاید خود را دلداری دهند—همان گونه که بسیاری از حامیان این رییس جمهور سال هاست می کنند—که ترامپ، هرچند زمخت، واقعیت را همان طور که هست می گوید.

سبک تهاجمی و بی وقفه او در راس سیاست گذاری های کاخ سفید، دستور کار سخت گیرانه رییس جمهور در حوزه مهاجرت را به جریان انداخته است. او همچنین نفوذ فزاینده ای در گسترش قدرت ایالات متحده در سراسر نیم کره غربی پیدا کرده است.

شروع پرشتاب دولت دونالد ترامپ در سال 2026، چه در داخل و چه در عرصه خارجی، جایگاه استیون میلر را به عنوان یکی از قدرتمندترین چهره های این دولت بیش از پیش تثبیت کرده است.

اما برای بسیاری در جناح چپ، او یک شرور سیاسی است.

در واشنگتن پوسترهایی با تصویر آقای میلر در فضاهای عمومی نصب شده که زیر آن نوشته شده: فاشیسم زیبا نیست . دموکرات ها خواهان استعفای او شده اند و حتی برخی از اعضای حزب خودش نیز علنا قضاوت سیاسی و کارآمدی اش را زیر سوال برده اند.

در هفته های اخیر، استیون میلر خود را در موقعیتی ناآشنا یافته است: چهره ای پشت پرده که ناگهان زیر نور شدید توجه ملی قرار گرفته و گفتار و کردارش موشکافانه بررسی می شود. او ناچار شده دست کم موقتا از درگیری هایی که معمولا از آن لذت می برد عقب نشینی کند.

اندکی پس از آنکه دو مامور فدرال مهاجرت، الکس پرِتی را با شلیک گلوله در مینیاپولیس کشتند، استیون میلر چندین پیام در شبکه اجتماعی ایکس منتشر کرد و این پرستار بخش مراقبت های ویژه را متهم کرد که یک تروریست داخلی و آدم کش بوده است.

این لحن تند، همان ادبیات تحریک آمیزی بود که از کسی انتظار می رفت که در گردهمایی های انتخاباتی دونالد ترامپ در سال 2016 نقش گرم کننده جمعیت را داشت. او دموکرات ها را متهم کرد که آتش شورش را شعله ور می کنند . این ادعاها واقعیت نداشت.

ویدیوهای منتشرشده بعدی نشان داد که پرتی، با وجود حمل یک سلاح کمری دارای مجوز، پیش از آنکه ماموران گمرک و حفاظت مرزی به او اسپری فلفل بزنند، روی زمین بیندازند و ده بار به او شلیک کنند، تهدیدی متوجه آن ها نکرده بود.

چند روز بعد، استیون میلر در بیانیه ای به رسانه ها گفت که ارزیابی اولیه دولت از این تیراندازی بر اساس گزارش ماموران مهاجرتی در محل بوده و افزود آن ماموران ممکن است پروتکل های درست را رعایت نکرده باشند.

این عقب نشینی، برای مشاوری با آن سابقه تهاجمی، اقدامی نادر بود، اما منتقدان دموکرات او را قانع نکرد. آن ها استیون میلر را متهم می کنند که ماموران اداره مهاجرت و گمرک آمریکا را به واکنش های خشونت آمیز علیه اعتراض ها تشویق کرده است.

دان بایر، نماینده دموکرات ویرجینیا، در شبکه اجتماعی بلواسکای نوشت: برای استیون میلر کافی نبود که این شهروندان آمریکایی به دست ماموران اداره مهاجرت کشته شوند، او بعد از مرگ شان هم با دروغ به آن ها تهمت زد.

او افزود: میلر یک متعصب روان پریش و بی رحم است و تا زمانی که در قدرت باقی بماند، سیاست هایش هر روز جان انسان ها را به خطر می اندازد.

در ماه مه 2025، استیون میلر از مقام های اجرای قوانین مهاجرتی خواست بازداشت و اخراج مهاجران بدون مدرک در شهرهای آمریکا را افزایش دهند. او به شبکه فاکس نیوز گفت دولت هدف 3000 بازداشت در روز را تعیین کرده است که بسیار فراتر از آمارهای پیشین بود.

به گزارش واشنگتن اگزمینر آقای میلر در جلسه ای مقام های فدرال مهاجرت را به دلیل عملکرد ناکافی در بازداشت مهاجران بدون مدرک در سراسر آمریکا با خاک یکسان کرد . پس از آن، دولت عملیات اجرایی خود را در فهرست رو به گسترشی از شهرهای بزرگ آمریکا، از جمله واشنگتن، شارلوت، شیکاگو و اخیرا مینیاپولیس، تشدید کرده است.

کریستی نوم، وزیر امنیت داخلی، اخیرا در گفت وگو با آکسیوس گفت: هر کاری که کرده ام، به دستور رییس جمهور و استیون بوده است ؛ اظهاراتی که بخشی از دفاع او در برابر انتقادها از نقش محوری اش در اجرای سخت گیرانه سیاست های مهاجرتی دولت بود.

استیون میلر اتهام نژادپرستی یا تعصب را رد می کند و می گوید سیاست مهاجرتی دونالد ترامپ بازتاب همان چیزی است که رای دهندگان برای تحقق آن به او رای داده اند.

با این حال، دونالد ترامپ در اقدامی که نشان از فاصله گرفتن او از رویکرد تهاجمی میلر داشت، اعلام کرد که پس از مرگ الکس پرتی و رنه گود (یک شهروند آمریکایی دیگر که به دست ماموران مهاجرت در مینیاپولیس کشته شد)، برخوردهای سخت گیرانه باید با ملایمت بیشتری انجام شود.

طبق نظرسنجی رویترز-ایپسوس، میزان رضایت کلی از سیاست های مهاجرتی آقای ترامپ به 39 درصد کاهش یافته که کمترین میزان از زمان بازگشت او به کاخ سفید است. همچنین 58 درصد معتقدند که روش های ضربتی ماموران مهاجرتی از حد فراتر رفته است .

این روند، در حالی که جمهوری خواهان خود را برای انتخابات میان دوره ای کنگره در ماه نوامبر آماده می کنند، استیون میلر را مستقیما در مرکز انتقادها قرار می دهد.

برایان لانزا، استراتژیست محافظه کار و عضو تیم انتخاباتی دونالد ترامپ در سال های 2016 و 2024، می گوید: میلر معمار سیاست اخراج های گسترده است. در ماه نوامبر خواهیم دید که آیا تقصیرها متوجه او می شود یا نه. رای دهندگان در نهایت می توانند بسیار بی رحم باشند.

با این همه، میلر در طول سال ها نشان داده که سیاستمداری جان سخت است. او که از دوران دبیرستان در کالیفرنیای لیبرال، محافظه کاری پرسر وصدا بود، مسیرش را از کارمندی در سنا به مشاوره در کارزار انتخاباتی و سپس به کاخ سفید باز کرد و توانست از میان رقابت ها و لابی گری های پشت پرده در دولت اول دونالد ترامپ، جان سالم به در ببرد.

در سال 2019، او به واشنگتن پست گفت زمانی که آقای ترامپ نامزدی خود را برای ریاست جمهوری اعلام کرد، شوک الکتریکی به روحم وارد شد .

استیون میلر در تاریک ترین روزهای سیاسی ترامپ - پس از شکست در انتخابات 2020، حمله هوادارانش به ساختمان کنگره و تبعید سیاسی او از واشنگتن - در کنار رییس جمهور ماند و سال گذشته نیز همراه او به قدرت بازگشت.

آقای لانزا می گوید: استیون میلر برای ذهنیت ترامپ حیاتی است: همیشه محکم بایست، هرگز عقب نشینی نکن. ترامپ می داند که در هر موضوعی می تواند روی حمایت استیون حساب کند.

عنوان رسمی استیون میلر در کاخ سفید، معاون رییس دفتر در امور سیاست گذاری و مشاور امنیت داخلی است.

کارولین لیویت، سخنگوی کاخ سفید، به بی بی سی گفت: استیون میلر سال هاست با وفاداری به رییس جمهور ترامپ خدمت کرده، چون باهوش، سخت کوش و وفادار است.

او افزود: استیون همه بخش های دولت را در کنار هم قرار می دهد تا هر سیاستی، چه داخلی و چه خارجی، با سرعتی بی سابقه اجرا شود. نتایج یک سال گذشته خود گویای همه چیز است.

سال گذشته، در مقطعی نام آقای میلر به عنوان گزینه احتمالی مشاور امنیت ملی کاخ سفید مطرح شد تا جایگزین مایکل والتز شود که از مقامش برکنار شده بود. اما آقای ترامپ خیلی زود این شایعه را رد کرد. او گفت: جایگاه استیون در سلسله مراتب قدرت بسیار بالاتر از این حرف هاست.

در ماه مارس گذشته، زمانی که آمریکا در تدارک حملات هوایی به شورشیان حوثی در یمن بود، مجموعه ای از پیام های متنی در اپلیکیشن سیگنال - که ناخواسته با جفری گلدبرگ، سردبیر آتلانتیک، به اشتراک گذاشته شده بود - نشان داد استیون میلر در مرکز برنامه ریزی های کاخ سفید قرار داشته و از تمایل رییس جمهور برای پیشبرد این حملات سخن گفته است.

او در پیامی به گروهی از مقام های ارشد، از جمله جی دی ونس، معاون رییس جمهور، پیت هگست، وزیر دفاع و مارکو روبیو، وزیر خارجه، نوشت: آن طور که من شنیدم، نظر رییس جمهور صریح بود: چراغ سبز.

پاییز گذشته نیز گزارش شد که استیون میلر مسئول نظارت بر عملیات نظامی در حوزه کاراییب برای شناسایی و انهدام قایق های مظنون به قاچاق مواد مخدر شده است؛ ماموریتی که در نهایت به برکناری و بازداشت نیکلاس مادورو، رییس جمهور ونزوئلا، در اوایل ژانویه انجامید.

وقتی آقای ترامپ در اقامتگاه مارالاگو موفقیت این عملیات را اعلام کرد، استیون میلر یکی از معدود مقام های ارشدی بود که پشت سر رییس جمهور آمریکا ایستاده بودند.

برایان لانزا می گوید نقش آقای میلر در سیاست خارجی غیرمعمول است، اما با شیوه غیرمتعارف اداره کاخ سفید هم خوانی دارد.

او می گوید: استیون آن قدر باهوش است که بداند دونالد ترامپ رییس جمهوری سنتی نیست و برای مشورت و دریافت نظر، به اطرافیانش گرایش پیدا می کند. استیون به خوبی توانسته نزدیک او بماند و آن نظرات را ارائه دهد. او در کنار یک رییس جمهور سنتی نمی توانست به چنین موفقیتی دست پیدا کند.

استیون میلر از سنین نسبتا پایین علاقه خود را به جنجال آفرینی و تحریک افکار عمومی نشان داد. او در دبیرستانی در سانتامونیکا، در حاشیه لس آنجلس، تحصیل می کرد و مدافع آموزش صرفا به زبان انگلیسی و دیگر برنامه های محافظه کارانه بود.

فعالیت او از سال 1999 آغاز شد؛ یک سال پس از آنکه دادگاه فدرال ممنوعیت ارائه خدمات اجتماعی به مهاجران بدون مدرک در کالیفرنیا را لغو کرد. این دوره همچنین شاهد جهش برخوردهای مهاجرتی در مرز آمریکا و مکزیک بود؛ سطحی که تا پس از زمان همه گیری کرونا در دوران ریاست جمهوری جو بایدن تکرار نشد.

در یکی از سخنرانی های ضبط شده در جریان رقابت شورای دانش آموزی دبیرستان، استیون میلر از این شکایت می کند که به او گفته اند زباله هایش را جمع کند و می گوید این کار باید وظیفه سرایداران حقوق بگیر باشد.

او با به نمایش گذاشتن توانایی زودهنگامش در جلب توجه، گفت: من تنها نامزدی هستم که در اینجا متمایز است. من حرف هایی می زنم و کارهایی انجام می دهم که هیچ آدم عاقل دیگری جرئت گفتن یا انجام دادنشان را ندارد.

استیون میلر در دانشگاه دوک در رشته علوم سیاسی تحصیل کرد. در روزنامه دانشجویی ستونی با دیدگاه های راست گرایانه می نوشت و به عنوان مدیر اجرایی اتحادیه محافظه کاران دانشگاه دوک انتخاب شد. او با دفاع از سه عضو سفیدپوست تیم لاکراس دوک که از سوی یک زن سیاه پوست به تجاوز متهم شده بودند - اتهامی که بعدا مشخص شد نادرست بوده - تا حدی در سطح ملی مورد توجه قرار گرفت.

او بعدها به مجله آتلانتیک گفت این ماجرا، افتخارآمیزترین لحظه دوران دانشگاهش بوده و به ورود او به عرصه سیاست کمک کرده است. اندکی پس از فارغ التحصیلی، به عنوان سخنگوی مطبوعاتی میشل باکمن، نماینده محافظه کار مینه سوتا، مشغول به کار شد.

در طول نخستین سال بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، استیون میلر در کانون برخی از بزرگ ترین اقدامات سیاسی دولت قرار داشته است. چنین نفوذی، شهرت بیشتر و البته ریسک بزرگ تری نیز به همراه می آورد.

پس از حمله به ونزوئلا، آقای میلر در شبکه سی ان ان حاضر شد تا از جهان بینی گسترده دولت دونالد ترامپ دفاع کند؛ دیدگاهی که آمریکا را قدرت مسلط بر سراسر نیم کره غربی می داند، حتی اگر به معنای درگیری با متحدان سنتی باشد.

همسر او، کیتی میلر، پادکستر پرنفوذ و از کارکنان پیشین دولت آقای ترامپ، با انتشار پستی تصویری از گرینلند پوشیده در پرچم آمریکا، تنها چند ساعت پس از حمله ونزوئلا، بار دیگر تمایل رییس جمهور برای تصاحب این قلمرو دانمارکی را به صدر خبرها بازگرداند.

و این استیون میلر بود که مقابل دوربین ایستاد و نگاه سرد و بی پرده ای به قدرت آمریکا و ارتباط آن با خواست دونالد ترامپ درباره گرینلند ارائه داد.

او پرسید: دانمارک به چه حقی ادعای کنترل بر گرینلند را دارد؟ هیچ کس قرار نیست بر سر آینده گرینلند با ایالات متحده وارد جنگ نظامی شود.

میلر ادامه داد که قوانین آهنینی بر جهان حاکم است.

او گفت: ما در جهانی زندگی می کنیم، در دنیای واقعی… که با قدرت اداره می شود، با زور اداره می شود، با اقتدار اداره می شود.

این سخنان جسورانه، آن هم بلافاصله پس از عملیات نظامی حساب شده آمریکا در ونزوئلا، تاثیر خاصی داشت. و برای رییس جمهوری که چند روز بعد در مصاحبه با نیویورک تایمز اعلام کرد تنها محدودیتش برای اعمال قدرت در جهان اخلاقیات خودم و ذهن خودم هستند، احتمالا این حرف ها با استقبال گرمی روبه رو شده است.

اما این موضوع باعث رنجش برخی در حزب آقای ترامپ شد.

تام تیلیس، سناتور جمهوری خواه کارولینای شمالی، که به یکی از منتقدان آقای ترامپ تبدیل شده، به سی ان ان گفت: یا استیون میلر باید پایش را از گلیمش درازتر نکند و در حوزه ای که تخصص دارد حرف بزند، یا اینکه از این کار استعفا کند.

اظهارات آقای میلر شاید با واکنش منفی چهره های کهنه کار سیاست خارجی حزب جمهوری خواه مانند آقای تیلیس مواجه شده باشد، اما دیدگاه بین المللی او کاملا با جنبش اول آمریکا به رهبری دونالد ترامپ همسو است.

جاشوا تروینو، پژوهشگر ارشد ابتکار نیم کره غربی در اندیشکده موسسه سیاست گذاری اول آمریکا، می گوید: آنچه سیاست اول آمریکا را تعریف می کند، چیزی است که مستقیما در راستای منافع شهروندان آمریکاست.

او افزود: ما با وضعیتی رو به تغییر در جهان روبه رو هستیم که در آن نهادها، رویه ها و واکنش هایی که در گذشته شکل گرفتند و موفق بودند، دیگر کارآمد نیستند. دولت ترامپ می کوشد این وضعیت را اصلاح کند.

برای استیون میلر و دونالد ترامپ، این به معنای استفاده عریان از قدرت نظامی، سیاسی و اقتصادی آمریکا برای پیشبرد اولویت های داخلی در موضوعاتی مانند مهاجرت، جرم، قاچاق مواد مخدر و تجارت بوده است.

آن ها آمریکای لاتین را منبع بخش بزرگی از فنتانیل و دیگر مواد مخدری می دانند که به مرگ ومیر در آمریکا منجر می شود و مدعی اند تروریست های مواد مخدر به جرم های خشونت آمیز در شهرهای آمریکا دامن زده اند. همچنین کانادا را متهم می کنند که از عدم توازن تجاری با آمریکا برای تقویت اقتصاد خود بهره می برد.

دیدگاه جهانی آن ها همچنین شامل تثبیت جایگاه آمریکا در صحنه بین الملل به عنوان مدافع ارزش های فرهنگی و سیاسی خاص است؛ یا همان طور که آقای میلر توصیف کرده، محافظان تمدن غرب .

او سپتامبر گذشته در مراسم یادبود چارلی کرک، فعال راست گرایی که کشته شد، گفت: تبار و میراث ما به آتن، به رم، به فیلادلفیا و به مونتیچلو بازمی گردد. نیاکان ما شهرها را ساختند، هنر و معماری آفریدند و صنعت را بنا کردند. ما نماینده خیر، فضیلت و شرافت هستیم.

این همان دیدگاهی است که خود آقای ترامپ نیز در دوران حضورش در کاخ سفید ابراز کرده است. او در سخنرانی سال 2017 خود در لهستان گفت باید شجاعت حفظ تمدن مان در برابر کسانی که قصد تضعیف و نابودی آن را دارند داشته باشیم.

با صورت بندی موضوع در قالب بحرانی وجودی، دونالد ترامپ و استیون میلر می توانند از راه حل هایی دفاع کنند که در شرایط دیگر افراطی یا غیر ضروری به نظر می رسد.

کارشناسان قاچاق مواد مخدر ممکن است به این نکته اشاره کنند که حمله به قایق های ونزوئلایی تاثیر چندانی بر مهار جریان فنتانیل ندارد که عمدتا از مرز مکزیک وارد آمریکا می شود. آن ها می توانند ادعاها درباره گرایش بیشتر مهاجران آمریکای لاتین به جرم یا بیماری های روانی را رد کنند و به آمارهایی اشاره کنند که نشان می دهد تجارت آمریکا و کانادا به سود هر دو طرف است.

اما اگر هدف، حفظ فرهنگی خاص باشد، از دید این جریان هر اقدامی برای محافظت آمریکا در برابر نفوذ خارجی در مهاجرت یا تجارت می تواند توجیه پذیر جلوه کند.

در عین حال همین رویکرد، استیون میلر - و دونالد ترامپ - را در معرض اتهام های نژادپرستی و ملی گرایی قومیتی قرار داده است.

گروه لیبرال کامن کاز در پستی در سال 2025 نوشت: استیون میلر چهره ای محوری در شکل دادن به دستور کار دولت ترامپ است. از تسهیل خشونت دولتی علیه خانواده های مهاجر تا ترویج گفتمان ملی گرای سفیدپوست در دولت، کارنامه او هشداری است درباره آنچه رخ می دهد وقتی تعصب به قدرت نهادی دست می یابد.

با وجود همه جنجال هایی که استیون میلر برانگیخته، پیوند او با آقای ترامپ دلیلی است بر اینکه جایگاه او در حلقه نزدیکان رییس جمهور همچنان محکم به نظر می رسد.

لیندزی گراهام، سناتور کارولینای جنوبی، چندی پیش گفت: خطاب به آن دسته از همکارانم که فکر می کنند می توانند دونالد ترامپ را متقاعد کنند که استیون میلر برای او یک نقطه ضعف محسوب می شود،آرزوی موفقیت می کنم.

زمانی که دوران ترامپ به پایان برسد، معدود افرادی خواهند بود که همراه با دونالد ترامپ از در خارج می شوند. استیون میلر قطعا در آن گروه خواهد بود.

منبع: بی بی سی