مارکو باکیچ، هافبک مونته نگرویی پرسپولیس، با سر و صدای زیاد و تبلیغات فراوان به این تیم آمد؛ بازیکنی با رزومه قابل قبول که قرار بود پاسخی به مشکلات مزمن خط میانی سرخ ها باشد. بسیاری تصور می کردند او می تواند نقش یک ناجی را بازی کند و با تجربه اش تعادل را به مرکز زمین پرسپولیس برگرداند. اما آنچه در عمل اتفاق افتاده، فاصله محسوسی با آن انتظارات اولیه دارد.

باکیچ در نیم فصل اول چند نمایش متوسط ارائه داد و مهم ترین لحظه اش، سوپرگلی بود که مقابل تراکتور به ثمر رساند و پرسپولیس را از شکست نجات داد. با این حال، در تقابل در جام حذفی با تراکتور روی دیگری از کار او را نشان داد؛ جایی که پنالتی اش را به بدترین شکل ممکن از دست داد و تیمش شکست خورد.پس از آن هم مصدومیت طولانی مدت باعث شد بخش قابل توجهی از بازی ها را از دست بدهد و از ریتم مسابقه دور بماند.

او حالا چند هفته ای است که به ترکیب اصلی برگشته، اما عملکردش با انتظارات فاصله دارد. باکیچ نه تنها نتوانسته نقش تعیین کننده ای در بهبود بازی میانی تیم ایفا کند، بلکه افت محسوسش به خصوص بعد از مصدومیت طولانی مدت باعث شده فشار روی خط هافبک بیشتر هم شود. بازیکنی که قرار بود نقطه اتکای تیم باشد، فعلاً نتوانسته ارزش سرمایه گذاری انجام شده را در زمین نشان دهد.

در نتیجه، مشکل قدیمی پرسپولیس در میانه میدان همچنان پابرجاست. باکیچ تا اینجای کار نه ناجی بوده و نه سوپرمن ؛ و اگر قرار است این تصویر تغییر کند، او باید خیلی زودتر از این ها به سطحی برسد که از یک خرید پرهزینه و باتجربه انتظار می رود.