پس از شهرت گرفتن یک اپلیکیشن تلفن همراه برای بررسی غذا اکنون اوپن ای آی نیز به فکر عرضه یک فناوری افتاده است که غذاها را اسکن می کند. این فناوری ها به رغم سودمند بودن، نگرانی هایی را نیز به همراه دارند.

به گزارش ایسنا، تصور کنید در یک جشن عروسی هستید، بشقابتان را در دست دارید، به 40 نوع غذا نگاه می کنید و یک دوربین هوش مصنوعی همه غذاها را اسکن می کند. ماه گذشته بافه چت (BuffetGPT) به عنوان یک اپلیکیشن تلفن همراه به منظوری جلوگیری از انتخاب اشتباه غذا به سرعت در فضای مجازی پخش شد.

اکنون شرکت اوپن ای آی (OpenAI) در مسیر عرضه اولین دستگاه پوشیدنی خود در سال جاری است که همین کار را انجام می دهد؛ با این تفاوت که همیشه در حال تماشاست و شما رضایت نداده اید که در مجموعه داده ها باشید.

به نقل از یوسی استراتژیز، با چنین فناوری جالبی، شکاف بین ابزار سرگرم کننده هوش مصنوعی و کابوس حریم خصوصی فرو می ریزد. مهمانان عروسی و شرکت کنندگان در رویدادها در شرف تبدیل شدن به شرکت کنندگان ناخواسته برنامه آموزش غذا به هوش مصنوعی هستند.

اوپن ای آی در حال ساخت فناوری جدیدی است که در اواخر سال 2026 عرضه خواهد شد. ایربادها یا عینک های واقعیت افزوده را در نظر بگیرید که بوفه ها را به صورت در لحظه اسکن می کنند.

دکتر تیمنیت گبرو (Timnit Gebru) سرپرست سابق هوش مصنوعی اخلاقی گوگل، این نوع فناوری را نظارت رستوران می نامد که بدون رضایت، از مشتریان رستوران ها عکس می گیرد. برخلاف بافه چت که در آن شما تلفن خود را به سمت غذاها نشانه می گیرید تا آنها را اسکن و کنترل کنید، دستگاه های پوشیدنی به طور مداوم ضبط می کنند.

هر بشقاب، هر شخص و غذای هر فرهنگی در یک عروسی به داده های آموزشی تبدیل خواهد شد. این فناوری، تصمیم های غذایی روزمره را هدف قرار می دهد. این بدان معناست که دستور العمل های خانوادگی شما می تواند در یک مدل شرکتی به پایان برسد؛ به ویژه که برنامه های عینک هوشمند اپل ، رقابت هوش مصنوعی پوشیدنی را تسریع می کنند. رویدادهای فرهنگی بیشترین ضربه را خواهند خورد. عروسی ها، اجتماعات مذهبی و جشن های خصوصی در حال حاضر قوانین ناگفته ای را درباره عکس های غذا دارند.

ممکن است عینک یک مهمان، دستور پخت غذای مادربزرگتان را به یک مجموعه داده هوش مصنوعی بدهد و شما متوجه نخواهید شد. این مشابه روشی است که فناوری های هوش مصنوعی به واسطه آن در حال حاضر بدون نظارت به محل های کار نفوذ کرده اند. این پارانویا نیست، بلکه نقطه پایان منطقی حضور هوش مصنوعی در همه جاست. هوش مصنوعی، راحتی واقعی را فراهم می کند اما هزینه آن از بین رفتن استقلال شما در رویدادهای خصوصی است.

شرکت آمریکایی پژوهش و طراحی تجربه کاربری نیلسن نورمن گروپ (Nielsen Norman Group) اخیرا نتایج اولین بررسی واقعی را درباره فناوری های هوش مصنوعی منتشر کرده است. آمار منتشرشده نشان می دهد که زمان تصمیم گیری از 4.2 دقیقه به 1.8 دقیقه کاهش یافته و رضایت 27 درصد افزایش یافته است و 68 درصد کاربران از کاهش فلج تصمیم گیری خبر می دهند.

این یک ترفند تبلیغاتی نیست، بلکه واقعاً پشیمانی باید آن را امتحان می کردم را برطرف می کند و گسترش نفوذ هوش مصنوعی را در تصمیم گیری های روزمره اثبات می کند. بافه چت مبتنی بر تلفن همراه است و کاربر آن می تواند زمان اسکن را کنترل کند. در مقابل، هوش مصنوعی پوشیدنی همیشه آنلاین است و بشقاب همه را اسکن می کند. هر دو فناوری، نتایج مشابهی را ارائه می دهند. یکی به مرزها احترام می گذارد و دیگری با هر وعده غذایی مانند یک رویداد جمع آوری داده رفتار می کند.

کاربران پلتفرم ردیت (Reddit) همین حالا هم درباره بافه چت شوخی می کنند اما نسخه عینک واقعیت افزوده، مرز بین سودمند بودن و تهاجمی بودن را از بین می برد. این فناوری هرگز از یادگیری از اطرافیان کاربر دست نمی کشد.

انتخاب های غذایی، زمان بندی و اولویت های فرهنگی همان چیزی است که رستوران ها، تهیه کنندگان غذا و پلتفرم های تحویل غذا را با استفاده از محرک های رفتاری مورد استفاده هوش مصنوعی برای حفظ تعامل با کاربر آموزش می دهد. فناوری های سرگرم کننده مانند بافه چت همچنان سرگرم کننده باقی می مانند زیرا از داده های کاربران درآمد به دست نمی آورند اما به محض ورود شرکت های بزرگ فناوری، ساختار انگیزشی تغییر می کند.

در این سیستم، شما مشتری نیستید. شما مجموعه داده ها هستید. برخی از گروه ها دقیقاً به همین دلیل، استفاده از فناوری های هوش مصنوعی همیشه فعال را در رویدادهای حضور مشتری متوقف کرده اند.

اگر هوش مصنوعی پوشیدنی به طور پیش فرض در عروسی ها و رویدادهای خصوصی مورد استفاده قرار بگیرد، آیا ما حق غذا خوردن بدون بررسی شدن را از دست می دهیم؟

دلیل جذابیت بافه چت، اختیاری بودن آن بود. کاربران بافه چت، تلفن همراه را بیرون می آورند، گزینه های مورد نظر را اسکن می کنند و سپیس آن را کنار می گذارند. گجت های پوشیدنی این مرز را از بین می برند. هر وعده غذایی به یک رویداد جمع آوری داده تبدیل می شود. هر مهمان به یک شرکت کننده در آموزش هوش مصنوعی شخص دیگری تبدیل می شود.

پرسش مهم این نیست که آیا این فناوری کارآیی دارد یا خیر. پرسش مهم این است که آیا ما با این که دیگر هرگز در خلوت غذا نخوریم مشکلی نخواهیم داشت.