عزیز غضنفری جانشین معاون سیاسی سپاه در یادداشتی در هفته نامه صبح صادق متعلق به معاونت سیاسی سپاه نوشت: بعد از سپری شدن چند ماه حساس و سرنوشت ساز مجددا ایران و آمریکا مذاکرات غیر مستقیم خود را در مسقط از سر گرفتند. با بحث بر سر سه مفهوم کلیدی و راهبردی به نام انسجام، اعتماد و اقتدار به بررسی و ارزیابی دور جدید مذاکرات هسته ای خواهیم پرداخت.

موضوع سیاست خارجی از جمله موضوعاتی است که دقیقاً مرتبط با امنیت و منافع ملی ایران محسوب می شود و اگر بخواهیم یک جا را در عرصه سیاست بیابیم که کمترین و یا هیچ نسبتی با حوزه احزاب و گروه های سیاسی ندارد، همین مسائل و پروژه های سیاست خارجی است. در نتیجه انسجام عمومی و حداکثری و رویکردهای وحدت بخش برای آن که کار منافع ملی در عرصه سیاست خارجی پیش برود اهمیت چشمگیری دارد.

میان انسجام و وحدت ملی با تحقق اهدافی که تیم مذاکره کننده در جریان مذاکرات هسته ای با دولت بدعهد و غیر قابل اعتماد آمریکا دنبال می کنند رابطه تنگاتنگی وجود دارد. هیچ پروژه ای در سیاست خارجی مادامی که جامعه ای دچار تفرقه و اختلاف است به سامان درستی نمی رسد. در این جا شرط موفقیت بستن باب تفرقه و اختلاف در داخل و قرار گرفتن در مسیری هست که رهبر معظم انقلاب از آن به اتحاد مقدس یاد کردند.

موضوع دوم اعتماد به تیم مذاکره کننده است؛ این اعتماد به معنای این نیست که در داخل کشور بر سر مراعات خطوط قرمز و منافع ملی مطالبه ای صورت نگیرد. حتی به معنای این هم نیست که نقدهای دلسوزانه و عالمانه در زمینه مدیریت پرونده هسته ای مطرح نگردد.

اما باید این نکته مهم را در نظر داشته باشیم که در نهایت به سربازان عرصه دیپلماسی کشور اعتماد کنیم. فرض را بر این بگذاریم که تیم مذاکره کننده در چارچوب سیاست های اعلام شده از طرف شورای عالی امنیت ملی مأموریت دارند منافع ملی ایران را در جریان مذاکرات پیش ببرند؛ که البته واقعیت نیز همین است؛ چرا که در هر دوره ای که بحث مذاکره با آمریکایی ها و یا حتی برخی پرونده های مهم امنیت ملی دیگر پیش می آید، شورای عالی امنیت ملی سیاست های لازم را معین می سازد.

این قاعده عمومی در همه جای دنیاست. در این وضعیت، بی اعتمادی گاه از آن جایی آغاز می شود که عده ای از منطق تصمیمات اتخاذ شده و برخی اهم و مهم ها و یا حتی برخی مصالح عالی کشور آگاهی های چندانی ندارد؛ در نتیجه قضاوت و ارزیابی آنان ناقص و یک سویه می شود.

تحسین و تمجید چندباره رهبر معظم انقلاب نسبت به عملکرد وزارت امور خارجه و وزیر محترم، خود نکته اطمینان بخشی است که کمک می کند ما با اعتماد به صحنه بنگریم. در نهایت باور عناصر دلسوز کشور باید این باشد که بخش دیپلماسی کشور با الهام از تجربیات گذشته از خطوط معین شده تخطی نخواهند کرد؛ این باور تولید اعتماد می کند.

موضوع سوم در مقطع کنونی که اهتمام به آن ارزش و منافع بسیار بالایی دارد، موضوع تولید و انتشار روایت اقتدار است. مع الاسف گاه کسانی که در دام بی اعتمادی به تیم مذاکره کننده گرفتار آمده اند ناخواسته موضع خودی را تضعیف و موضع طرف بدعهد غربی را تقویت می کنند.

اینان به جای پرداختن به قوت های بخش دیپلماسی کشور، بر حواشی غیر ضروری متمرکز می شوند. ظرف چند ماه گذشته رییس جمهور و برخی مقامات دیگر دولت آمریکا بارها اعلام کردند که هر گاه میز مذاکره با ایران شکل بگیرد، موشک های بالستیک و گروه های مقاومت منطقه بخشی از مذاکرات خواهد بود.

حتی آمریکایی ها پیامی فرستادند که اگر ایران 4 شرط مشخص شده از سوی آمریکا را نپذیرد، اقدام نظامی را ترتیب خواهد داد و حتی آرایش نظامی نیز به خود گرفتند. اما از روز نخست ایران هیچ گاه اسیر این تهدیدات و جنگ روانی ها نشد و صراحتا نیز اعلام کرد که بر سر توانایی های دفاعی خود مذاکره نخواهد کرد و سلسله ای از تمهیدات نظامی برای تثبیت و معتبرسازی بازدارندگی نیز در دستور کار بخش دفاعی و نظامی کشور قرار گرفت.

در نهایت این موضع جمهوری اسلامی ایران بود که بر کرسی نشست و مذاکرات اخیر صرفاً در زمینه هسته ای و در چارچوب ترسیم شده از سوی تیم مذاکره کننده برگزار شد؛ لذا این یعنی اقتدار ملی ایران که باید در تحلیل واقعه بازتاب پیدا کند. حتی برخی رسانه ها اعلام کردند که سید عباس عراقچی در زمینه حضور اعلام نشده و غیرمتعارف فرمانده سنتکام در محل مذاکرات محدودیت جدی ایجاد کرده است.

اقدامی که فقط از عهده نظام جمهوری اسلامی و کارگزاران شجاع آن برمی آید. جنبه های اقتدار مذاکرات اخیر فقط به بخش های فنی و سیاسی مرتبط با موضوع هسته ای محدود نمی شود؛ بلکه نمایان تر شدن میدان و توانمندی های نظامی به عنوان بخش مکمل دیپلماسی توانست تا حد بسیار زیادی تهدیدات و آرایش نظامی دشمن را ناکارآمد نشان دهد.