​سرخپوشان پایتخت روز گذشته در دیداری حساس مقابل ملوان شکست خوردند. این چهارمین باخت فصل سرخپوشان بود، سه باخت با هدایت اوسمار و یک باخت با سرمربیگری وحید هاشمیان. قرمزها همچنین 7 مساوی داشته اند تا در مجموع از 60 امتیاز، تنها 34 امتیاز کسب کنند و 26 امتیاز را هم از دست بدهند که یک خسران بزرگ برای این تیم محسوب می شود. پرسپولیس حتی در فصل بیست و یکم و بیست و چهارم نیز تعداد امتیاز کمتری را نسبت به این فصل از دست داده بود.

پرسپولیس در مقایسه با خود، حتی با فصل ناامیدکننده سال گذشته هم فاصله دارد. قرمزها فصل پیش 38 امتیاز در این مقطع کسب کرده بودند و این باوجود حضور کارلوس گاریدو و اسماعیل کارتال، به عنوان دو سرمربی ناموفق، روی نیمکت این تیم بود. جالب اینکه پرسپولیس در لیگ بیست و یکم که با قهرمانی تیم فرهاد مجیدی همراه بود نیز در این مقطع 42 امتیاز کسب کرده بود. اما تفاوت در یک نکته است: اختلاف با صدر!

به عبارتی اگرچه پرسپولیس در فصل جاری نسبت به استاندارد خود ضعیف عمل کرده اما نسبت به سایر مدعیان موقعیت نسبتا برابری داشته است. پرسپولیس باوجود اینکه کمترین امتیاز ممکن را در 10 فصل اخیر در پایان هفته بیستم به دست آورده اما تنها یک امتیاز تا صدر جدول فاصله دارد و تازه نسبت به سپاهان در بازی رودررو هم برتر است و میتواند این برتری را نسبت به تراکتور و استقلال هم با پیروزی در دیدار رودررو به دست بیاورد.

اما این چیزی از وضعیت متزلزل این تیم کم نمی کند. به جز پیام نیازمند که بهترین خرید قرمزها بوده، سایر خریدهای این تیم تقریبا هیچ باری از روی دوش تیم برنمی دارند و بازیکنان فصول گذشته هم در فرم مناسبی قرار ندارند. حسین کنعانی، سروش رفیعی، علی علیپور، امید عالیشاه، مرتضی پورعلی گنجی، میلاد محمدی و... نامهای بزرگی هستند که شبحی از آمادگی فصول گذشته خود را نشان داده اند و بسیار پرنوسان ظاهر شده اند. به طور مثال علیپور اگرچه شروع خوبی داشت اما حالا یکی پس از دیگری موقعیتها را از دست می دهد و سروش رفیعی پس از دو هفته درخشان حالا دوباره به فرم فصل گذشته خود بازگشته و امید عالیشاه نیز دوباره مصدوم شده است.

بنابراین آنچه برای هواداران پرسپولیس نگرانی مضاعف را به همراه دارد، نه آمار و عملکرد تیم بلکه چشم اندازی است که تیم فعلی برای ده هفته آینده نشان می دهد. اگر تراکتور نمایش نسبتا خوبی دارد و شکست می خورد، اگر سپاهان با درخشش مستمر چند بازیکن خود توانسته صدرنشین باشد و اگر استقلال به ستاره های خود دل بسته، در پرسپولیس هیچ نقطه امیدی دیده نمی شود. به جز اینکه اوسمار دوباره بتواند تیم را مانند 10 هفته پایانی دوره قبلی حضورش در این تیم روشن کند.

تیم متوسط پرسپولیس، به شدت نیازمند چند برد متوالی است. کلید قهرمانی این فصل در خیابان افتاده و هر تیمی که بتواند آن را در دست بگیرد و سریع تر حرکت کند، می تواند به محل جام برسد و آن را بالای سر ببرد. پس پرسپولیس هم باید آنچه در این فصل گذشته را فراموش کند و به سوی موفقیت برود.

این 10 تیمی هستند که قرار است تا پایان فصل با پرسپولیس دیدار کنند:

1- گل گهر (رتبه پنجم- خارج از خانه)

2- خیبر (رتبه دهم - در خانه)

3- ذوب آهن (رتبه پانزدهم - خارج از خانه)

4- تراکتور (رتبه اول - در خانه)

5- استقلال خوزستان (رتبه دوازدهم - خارج از خانه)

6- شمس آذر (رتبه سیزدهم - در خانه)

7- استقلال (رتبه دوم - خارج از خانه (تهران))

8- پیکان (رتبه یازدهم - در خانه)

9- آلومینیوم (رتبه چهاردهم - خارج از خانه)

10- مس رفسنجان (رتبه شانزدهم - در خانه)

به عبارتی پرسپولیس به جز دیدار با گل گهر، تراکتور و استقلال، 7 مسابقه با تیمهای میانه و پایین جدول را پیش رو خواهد داشت. با این حال نگرانی بزرگ پرسپولیس تقابل های خارج از خانه برابر گل گهر، ذوب آهن، استقلال خوزستان و آلومینیوم اراک خواهد بود چرا که قرمزها در این نیم فصل 3 بازی خارج از خانه را با شکست به پایان رساندند.

اگر پرسپولیس بتواند از دیدار با مس، پیکان، استقلال، شمس آذر، تراکتور و خیبر خرم آباد 18 امتیاز را کسب کند و 53 امتیازی شود و حریفانی نظیر آلومینیوم، استقلال خوزستان و ذوب آهن را هم در خارج از خانه ببرد، قطعا قهرمان خواهد شد. اما نکته این است که این فصل هر زمان پرسپولیس با محاسبه و آمار پیش رفته، نتوانسته به اهداف خود برسد.

از لیگ پانزدهم تا حالا، لیگ ایران هرگز قهرمان با پایینتر از 60 امتیاز نداشته اما احتمالا این فصل خواهد داشت. چرا که برای پرسپولیس کسب 26 امتیاز از 30 امتیاز باقی مانده تقریبا غیرممکن است و برای استقلال و تراکتور و سپاهان نیز اوضاع بهتر نخواهد بود.