مسیح مهاجری در روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: وقتی صحبت از انقلاب اسلامی به میان می آید، نمی توان سهم روحانیت در به وجود آمدن آن را نادیده گرفت. خاستگاه این انقلاب، حوزه علمیه قم و رهبر آن امام خمینی به عنوان یکی از سرشناس ترین مراجع تقلید بود و مردم نقش اصلی را در به پیروزی رسیدن آن داشتند.

سهیم بودن روحانیت در به وجود آمدن انقلاب به این معنا نیست که از آن سهم خواهی کند. درست برعکس، روحانیت موظف است با تمام توان برای حفاظت از اصول و آرمان های انقلاب اسلامی تلاش کند و در جهت خدمت به مردم که یکی از اصلی ترین اهداف تأسیس نظام جمهوری اسلامی است از وقت، توانایی های مادی و معنوی و حتی جان خود مایه بگذارد.

عده ای از افراد روحانی به انجام این وظیفه قیام کردند بطوری که در جنگ تحمیلی در خط مقدم دفاع مقدس حضور یافتند، شهدای زیادی تقدیم میهن اسلامی کردند، در مبارزه با انحرافات و زدودن آفات ناشی از فرقه های منحرف و وابسته مانند فرقان و منافقین و… در صف اول جهاد فکری فعالیت کردند و شهدای بزرگی همچون مطهری، بهشتی، صدوقی، مدنی و قاضی طباطبایی در این راه دادند. علاوه بر این، بسیاری از افراد روحانی با مجاهدت های فراوان در بخش های مختلف، خدمت رسانی به مردم را در پیش گرفتند و از هیچ کوششی در این زمینه کوتاهی نکردند.

با اینحال، عملکرد بعضی از روحانیون و بیش از آن، افکار خارج از چارچوب های اسلامی عده ای از آن ها که با پوسته آشنایی دارند و از عمق تعالیم دین خدا بی خبرند، متأسفانه ضربه های مهلکی به اعتقادات مردم وارد کرده و مسیر نظام جمهوری اسلامی را در بخش های مختلف قوای سه گانه به طرفی سوق داده که در جهت عکس اهداف اصلی این نظام است.

با اینکه فداکاری ها و مجاهدت های دسته اول بسیار درخشان و ارزشمند است متأسفانه با عملکردها و القائات انحرافی دسته دوم به فراموشی سپرده شده است. نتیجه اینست که اکنون گرایش به دین کاهش یافته و گریز از آن رو به افزایش است.

هرچند دستگاه های تبلیغاتی رسمی تلاش می کنند حضور در تعدادی از مناسک مانند اعتکاف، احیاء شب های قدر، عزاداری های مذهبی، راه پیمایی اربعین و… را به حساب رویش های دینی بگذارند ولی واقعیت اینست که ریزش ها بسیار بیشترند و این دستگاه ها با اینکه از اطلاعات کافی در این باره برخوردارند، مطرح کردن این ریزش ها را به صلاح نمی دانند! آن ها متأسفانه از این اصل غیرقابل انکار تبلیغی و تربیتی غافلند و یا خود را به غفلت می زنند که با شناخت ضعف ها و مطرح ساختن آن ها می توان به مقابله با آن ها رفت و برای جبران ضعف ها کمر همت بست.

آنچه بعد از گذشت حدود نیم قرن از پیروزی انقلاب اسلامی و استقرار نظام جمهوری اسلامی درباره روحانیت به عنوان یک جمع بندی می توان گفت اینست که روحانیت از اصلی ترین جایگاه خود یعنی پناهگاه مردم بودن فاصله گرفته است.

مردم ایران در طول قرون همواره روحانیت را پشت و پناه خود می دانستند و علت اصلی حضور آن ها در انقلاب اسلامی و آنهمه فداکاری که برای اسقاط رژیم وابسته ستمشاهی و تأسیس نظام جمهوری اسلامی و دفاع مقدس نشان دادند و در برابر تمام توطئه ها ایستادند این بود که به روحانیت اعتماد داشتند. این اعتماد و پشت و پناه مردم بودن، امری فراتر از نظام های سیاسی و تحولات گوناگون مقاطع تاریخی است.

روحانیت باید همیشه پناهگاه مردم باشد، چه برای حمایت از نظام جمهوری اسلامی و چه برای نقد عملکرد آن. این رسالت را روحانیت فقط وقتی می تواند به مرحله عمل برساند که مستقل باشد. روحانیت مستقل، هم می تواند از حکمرانی و حکمرانان حمایت کند و هم می تواند اصلاح آن ها را در دستور کار خود قرار دهد. در اینصورت است که مردم احساس می کنند نهاد روحانیت پناهگاه واقعی آن هاست و حراست از منافع و مصالح آن ها را در همه حال، اصلی ترین وظیفه خود می داند. حرف اصلی مردم با روحانیت اکنون همین است که به رسالت واقعی و ذاتی خود برگردد و پشت و پناه مردم باشد.