فرارو- اضطراب اجتماعی تنها با خجالتی بودن و کناره گیری ظاهر نمی شود؛ برخی نوجوانان آن را از طریق پرخاشگری و رفتارهای تکانشی نشان می دهند که با ویژگی های خاص خودشیفتگی مرتبط است.

به نقل از سای پست، اضطراب اجتماعی معمولاً با خجالتی بودن، سکوت و تمایل به کناره گیری از تعاملات اجتماعی شناخته می شود، اما تحقیقات تازه نشان می دهد این تصویر همواره درست نیست. برخی نوجوانان با اضطراب اجتماعی رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشی از خود نشان می دهند، نه اجتناب و عقب نشینی؛ شکلی که پژوهشگران آن را غیرمعمول می نامند و به ویژگی های خاصی از خودشیفتگی نسبت می دهند.

به گفته مالی جی. اریکسون، دانشجوی دکتری در آزمایشگاه احساسات کودکان دانشگاه مک مستر، فرض رایج در ادبیات عمومی و علمی این است که اضطراب اجتماعی تنها با اجتناب و مهار رفتاری (خجالتی بودن) شناخته می شود. این برداشت تا حد زیادی ناشی از طبقه بندی رسمی این اختلال تحت عنوان فوبیای اجتماعی است که به طور غیرمستقیم نحوه مطالعه و درک ما از این پدیده را شکل داده است.

با این حال، اریکسون تأکید می کند که این تصویر سنتی، تجربه واقعی بسیاری از افرادی که علائم اضطراب اجتماعی دارند را بازتاب نمی دهد.

تحلیل ها سه پروفایل متمایز را در میان نوجوانان نشان داد:

این گروه کمترین میزان اضطراب اجتماعی، خودشیفتگی و پرخاشگری را داشتند و به نظر می رسد نماینده نوجوانانی با سازگاری روانی بالا و مشکلات اجتماعی محدود باشد.

این نوجوانان بالاترین سطح اضطراب اجتماعی و خودشیفتگی آسیب پذیر را داشتند، اما خودشیفتگی بزرگ منشانه و پرخاشگری در آن ها کم بود. این گروه تصویر سنتی اضطراب اجتماعی را بازنمایی می کند؛ نوجوانانی که ترس از طرد شدن را با عقب نشینی و مهار رفتاری مدیریت می کنند.

این پروفایل ترکیبی از اضطراب اجتماعی متوسط و میزان بالای تکانشگری و پرخاشگری را نشان داد. این نوجوانان در هر دو نوع خودشیفتگی، آسیب پذیر و بزرگ منشانه، بالاترین نمرات را کسب کردند. این ترکیب رفتاری نمایانگر سوی تاریک اضطراب اجتماعی است که برخلاف تصور رایج، نه سکوت و اجتناب، بلکه پرخاشگری و واکنش های تکانشی را به همراه دارد.

اریکسون می گوید: اضطراب اجتماعی یک مشکل سلامت روان گسترده و ناهمگون است که ویژگی های زیادی فراتر از خجالتی بودن دارد. شناخت این تنوع، نخستین گام در شناسایی نوجوانانی است که ممکن است با اضطراب اجتماعی دست و پنجه نرم کنند. او افزود: با در اختیار گذاشتن ابزارهای تشخیصی گسترده تر، می توانیم زودتر مداخله کنیم و از تثبیت علائم جلوگیری کنیم؛ اقدامی که می تواند موفقیت های فردی و اجتماعی نوجوانان را در آینده افزایش دهد.

پژوهشگران همچنین تفاوت های جنسیتی در تعلق به پروفایل ها را بررسی کردند. پسران بیشتر احتمال داشت به گروه سوم (پرخاشگر) تعلق داشته باشند؛ موضوعی که نشان می دهد پسران ممکن است اضطراب اجتماعی خود را از طریق رفتارهای بیرونی و پرخاشگرانه بروز دهند. این یافته با هنجارهای اجتماعی گسترده هم راستا است، جایی که پسران تشویق می شوند آسیب پذیری خود را نشان ندهند.

مانند تمام تحقیقات، این مطالعه نیز محدودیت هایی دارد. داده ها در یک نقطه زمانی جمع آوری شد و نمی توان رابطه علت و معلولی میان ویژگی های شخصیتی و ظهور اضطراب اجتماعی پرخاشگرانه را اثبات کرد. مشخص نیست این ویژگی ها پیش از اضطراب شکل می گیرند یا همزمان با آن رشد می کنند.

اریکسون تأکید می کند: این پروفایل ها ثابت یا تشخیصی نیستند؛ بلکه الگوهای هم زمانی ویژگی ها و علائم را در یک بازه رشد مشخص نشان می دهند. برای درک بهتر مسیرهای توسعه ای و مکانیسم های علت و معلولی، تکرار مطالعه به ویژه با طراحی های طولی ضروری است.

رهگیری این ویژگی ها از کودکی تا نوجوانی می تواند به شناسایی نشانه های هشداردهنده زودهنگام کمک کند. به گفته اریکسون، درمان های استاندارد اضطراب اجتماعی ممکن است برای نوجوانانی که با پرخاشگری پاسخ می دهند، مؤثر نباشد. او برنامه دارد در مطالعات بعدی، علل رفتاری و بیولوژیکی شکل گیری اضطراب اجتماعی غیرمعمول را بررسی کند تا بتواند مداخلات پیشگیرانه و درمانی مؤثرتری طراحی کند.

این مطالعه نشان می دهد اضطراب اجتماعی نه یک پدیده یک بعدی بلکه یک طیف گسترده و متنوع است؛ پدیده ای که می تواند خود را به صورت خجالت، انزوا، یا حتی پرخاشگری و تکانشگری نشان دهد و نیازمند رویکردهای تشخیصی و درمانی متنوع و متناسب با هر نوجوان است.