ناصر ایمانی، فعال سیاسی اصولگرا، در بخشی از گفت وگوی خود، به پایان یافتن اعتراضات و راهکار حاکمیت برای رفع نارضایتی مردم پرداخته است.

به گزارش خبرآنلاین، ایمانی گفت: من فکر می کنم که تردیدی وجود ندارد که سردمداران این اغتشاشات اخیر و آن هایی که تحریک کننده اصلی بودند، ارتباطات خوبی با سرویس های بیگانه داشتند. اما به طور طبیعی، تعدادی هم از جوانان ما در این اعتراضات و خشونت ها شرکت داشتند. ما روی سخن مان با آن هاست و با حاکمیت در مورد این سری افراد. آن هایی که در واقع خودفروخته هستند، قاعدتاً با آن ها بحثی نیست.

وی ادامه داد: این موضوع باید در چند لایه مختلف مورد بررسی و اقدام قرار می گرفت و حتما کوتاهی هایی در این زمینه از سوی دستگاه های مسئول شده است. یک لایه از این مسائل، مسائل اقتصادی است. نارضایتی از مسائل اقتصادی، معیشت مردم و در واقع امید به آینده برای وضعیت معیشتی و تنگناهای معیشتی وجود دارد. این عمدتاً وظیفه دولت است که فوریتاً به آن بپردازد. البته متأسفانه دولت هم در اوایل این ناآرامی ها که از بازار شروع شد، یک شوک تحت عنوان جراحی اقتصادی به بازار داد که شاید به لحاظ زمانی کار درستی نبود.

این چهره سیاسی اصولگرا خاطرنشان کرد: بنابراین، یک بخش از خواسته ها، خواسته های اقتصادی است که دولت باید به آن توجه کند. اینکه قدرت خرید مردم با این نوساناتی که وجود دارد باقی بماند و کاهش پیدا نکند. اگر هم نمی توانند افزایش بدهند، حداقل قدرت خرید مردم برای مایحتاج ضروری زندگی ثابت باقی بماند. لایه دیگر، مسائل اجتماعی و فرهنگی است که ما در این زمینه واقعاً هم کوتاهی هایی در دولت و کم کاری بسیار زیادی در مجموعه دستگاه های مربوط صورت گرفته است.

وی با بیان اینکه ما در مورد قشر جوان مان یک اختلاف نسلی بزرگ داریم، گفت: نسل قبل متعلق به فرهنگ انقلاب و مسائل انقلاب بود. نسل جدید اصلاً این ها را ندیده و به طور طبیعی باور هم ندارد. از طرف دیگر، در جهان هم اختلاف نسلی به خاطر مسئله فضای مجازی وجود دارد و این موضوع مربوط به ایران نیست. عمدتاً شما الان در بسیاری از کشورهای دیگر هم که نگاه کنید، یک اختلاف نسلی معنادار بین این نسل و نسل قدیم می بینید. در ایران، این موضوع شدیدتر هم هست.

ایمانی با بیان اینکه بنابراین، ما یک اختلاف نسلی داریم و مسئله دیگر این است که مجموعه رفتار حاکمیت در این سال های گذشته به گونه ای بوده که ارتباط خودش را با نسل جوان قطع کرده است، تصریح کرد: یعنی نسل جوان در واقع هیچ ارتباط منطقی و مفهومی با حاکمیت ندارد؛ حرف های همدیگر را نمی شنوند. نه این ها حرف آن ها را می شوند و نه آن ها حرف این ها را درست می شنوند. این خودش یک معضل بسیار بزرگ از جهت عدم درک متقابل یکدیگر است.

وی ادامه داد: مسئله بعدی هم این است که ارزش ها و نوع زندگی ای که نسل جدید می خواهد و نوع نگاه و زیست نسل قدیم با هم متفاوت است و ما این را در حاکمیت نخواستیم بپذیریم. نسل جدید به گونه دیگری زندگی می کند؛ خواسته هایش از زندگی چیزهای دیگری است و حاکمیت نخواسته این را به درستی ادراک کند. برای همین هم این فاصله ها بیشتر شده است.

فعال سیاسی اصولگرا با بیان اینکه مسئله آخر هم مسئله امید به آینده است، گفت: امید نقش بسیار تعیین کننده ای دارد. جوانان ما امیدشان به آینده—اینکه شغل شان چه خواهد شد، تحصیلات شان چه خواهد شد، تشکیل زندگی شان چگونه خواهد بود، درآمدشان چگونه خواهد بود—همه این ها در یک ابهام بزرگ به سر می برد. این ناامیدی و ابهام نسبت به آینده جوانان طغیان گر می شود.

وی با طرح این پرسش که چه باید کرد، خاطرنشان کرد: اگر ما صورت مسئله را درست تدوین کنیم، پاسخ هم مشخص است. من از مراجع تصمیم گیر در این زمینه، اعم از دولت، مجلس یا نهادهای ذی ربط که بعضاً بودجه های کلانی هم دارند، درخواست می کنم که از نظرات و دیدگاه های جامعه شناسان و روان شناسان اجتماعی استفاده کنند. این اساتید محترم در جامعه ما کم نیستند. از نظرات راهبردی آن ها استفاده شود و فقط متکی به ایده های خودشان یا کارشناسان دولتی نباشند.