یک رسانه آمریکایی در بخش هایی از یک گزارش با عنوان ترامپ در برابر ایران؛ معماهای سخت و بدون پیروزی آسان به دوراهی سخت دونالد ترامپ رییس جمهور آمریکا برای رویارویی با ایران پرداخت.

به گزارش همشهری آنلاین به نقل از سی ان ان، بخش هایی از این گزارش را می خوانید:

اگر آمریکایی ها به زودی یک روز صبح با خبر آغاز جنگی تازه با ایران از خواب بیدار شوند، رییس جمهور قمار بزرگی را آغاز کرده است؛ آن هم در کشوری که نشانه های خستگی از افراط گری های او روزبه روز آشکارتر می شود.

نظرسنجی ها نشان می دهد رای دهندگان عمدتا نگران وضعیت اقتصادی و ناتوانی خود در تأمین هزینه های غذا و مسکن هستند.

با این حال، ترامپ سال جدید را با تمرکز بر تقریبا همه چیز به جز این دغدغه ها آغاز کرد. او یک دیکتاتور ونزوئلایی را سرنگون کرده، موجی از عملیات اخراج مهاجران را با اعزام ماموران فدرال به مینه سوتا به راه انداخته که به کشته شدن 2 شهروند انجامیده، و بار دیگر حملات لفظی به نظام انتخاباتی آمریکا را از سر گرفته است.

او همچنین بیش از پیش به استفاده از چکش نظامی علاقه مند شده است: در نخستین سال بازگشتش به قدرت، مواضعی را در ایران، عراق، یمن، سوریه، نیجریه، ونزوئلا و حتی قایق های مظنون به قاچاق مواد مخدر در اقیانوس آرام و دریای کاراییب هدف حمله قرار داده است.

اما با سقوط میزان محبوبیت ترامپ به زیر 40 درصد، و در سالی که از همین حالا برای جمهوری خواهان در انتخابات میان دوره ای تیره و تار به نظر می رسد، رییس جمهور ناچار است وضعیت شکننده داخلی خود را در کنار پرسش های به شدت دشوار نظامی درباره ایران در نظر بگیرد.

ترامپ معتقد است غیرقابل پیش بینی بودنش دامنه مانور او در مذاکرات را افزایش می دهد. اما در بحبوحه بحران تازه با ایران، بیش از پیش دشوار است تصور کنیم چگونه می تواند به آن پیروزی سریع، شفاف و کم هزینه ای برسد که همواره در پی آن است.

رییس جمهور باور دارد رهبران روحانی ایران مایل اند برای پرهیز از جنگ با ایالات متحده معامله ای انجام دهند. او نیروی دریایی قابل توجهی را در منطقه مستقر کرده و گزینه های نظامی در اختیار دارد که می تواند ضربه ای سنگین وارد کند.

ایرانی ها نیز شاید دیگر نتوانند روی لحظه معروف تاکو (TACO: ترامپ همیشه عقب نشینی می کند) حساب باز کنند. رفتار تهاجمی جهانی ترامپ خطوط قرمز را واقعی تر کرده است. او در دوره نخست ریاست جمهوری اش دستور ترور (سردار) قاسم سلیمانی فرمانده ارشد نظامی و اطلاعاتی ایران را در عراق صادر کرد. در دوره دوم نیز بمب افکن های رادارگریز آمریکا را در عملیاتی جسورانه و دور دنیا برای درهم کوبیدن تاسیسات هسته ای ایران به پرواز درآورد.

ترامپ همچنین بیش از هر رییس جمهور قرن بیست ویکم آمریکا وارد سیاست داخلی ایران شده است؛ او به حکومت ایران هشدار داد در صورت ادامه حملات به شهروندان خود (در اعتراضات ماه گذشته)، با تلافی مواجه خواهد شد. به طور خلاصه، ترامپ بخش عظیمی از اعتبار شخصی و ژئوپلیتیکی خود را در این رویارویی تازه با رهبران تهران گرو گذاشته است.

اگر ترامپ بتواند کاری را انجام دهد که روسای جمهور پیشین آمریکا از کارتر تا بایدن در انجام آن ناکام مانده اند یعنی شکست دادن یکی از سرسخت ترین دشمنان ایالات متحده جایگاهی انکارناپذیر در تاریخ به دست خواهد آورد. با توجه به وسواس رییس جمهور فعلی نسبت به میراث تاریخی ، این چشم انداز قطعا برای او وسوسه انگیز است. در دولتی که بسیاری از محدودیت های سنتی قدرت ریاست جمهوری کنار زده شده، در نهایت ممکن است همه چیز به غرایز شخصی ترامپ ختم شود.

حمله کوتاه و برق آسایی که ترامپ ترجیح می دهد و با شعار عدم درگیری های خارجی طولانی جنبش ماگا همخوان است، احتمالا برای سرنگونی حکومت در تهران کافی نخواهد بود.

در مقابل، درگیری نظامی طولانی مدت با پیامدهای نامعلوم، اعتماد آمریکایی ها به رییس جمهورشان را به شدت به آزمایش می کشد. جنگی که به اشتباه پیش برود، می تواند جمهوری خواهان را در انتخابات میان دوره ای نوامبر که همین حالا هم چشم انداز روشنی ندارند به شدت تضعیف کند.

پس از سرنگونی نیکلاس مادورو در ونزوئلا، نوعی احساس غرور و خودبزرگ بینی در کاخ سفید شکل گرفته است. اما تلفات سنگین نیروهای آمریکایی در جنگ با ایران می تواند عملا تمام قدرت و مشروعیت دوره دوم ترامپ را از بین ببرد.

در هفته های اخیر نشانه هایی دیده شده که حتی متحدان عرب حاشیه خلیج فارس که روابط نزدیکی با ترامپ دارند نگران پیامدهای حمله آمریکا به ایران هستند. حملات موشکی کوتاه مدت ایران محتمل است. تهران می تواند زیرساخت های نفتی منطقه را هدف قرار دهد. و بی ثباتی بلندمدت ممکن است منطقه ای را که به سوی افق های سودآور جدیدی چون هوش مصنوعی و گردشگری حرکت می کند، دچار شوک کند.

تمام این موارد استدلالی برای عقب نشینی از لبه پرتگاه است. اما پس از هفته ها لفاظی تهدیدآمیز ترامپ، تصمیم به حمله نکردن به ایران می تواند اعتبار بین المللی ای را که او با حملات سال گذشته به تاسیسات هسته ای و یورش غافلگیرکننده به ونزوئلا به دست آورده، تضعیف کند.

روسای جمهور پیشین آمریکا از تشویق به ضدانقلاب در ایران پرهیز می کردند، چون می ترسیدند بهانه ای برای برخورد شدیدتر با معترضان، به عنوان عوامل آمریکا ، فراهم شود. ترامپ چنین ملاحظه ای نداشت و حتی تهدید کرد آمریکا برای مجازات تهران در حالت آماده باش کامل است؛ تهدیدی که ممکن است افراد بیشتری را به خیابان ها کشانده باشد.

با توجه به پیچیدگی معادله نظامی، روشن است چرا دولت ترامپ مسیر خروج دیپلماتیک را کاملا نبسته است. اما به سختی می توان توافقی را تصور کرد که هم ترامپ حاضر به ارائه آن باشد و هم ایران بپذیرد و بالعکس.

مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، پیش از مذاکرات عمان اهداف واشنگتن را چنین ترسیم کرد: مطمئن نیستم اصلا بتوان با این افراد به توافق رسید، اما قرار است امتحان کنیم.

او تاکید کرد دولت آمریکا می خواهد نه تنها برنامه هسته ای ایران، بلکه طیف موشک های بالستیک، حمایت تهران از سازمان های تروریستی و نحوه برخوردش با مردم خود را نیز در دستور کار قرار دهد.

ایران تنها مایل به گفت وگو درباره برنامه هسته ای خود است؛ آن هم در هر شکلی که پس از حملات آمریکا در سال گذشته باقی مانده است. این موضع قابل انتظار است، زیرا محدود شدن برنامه موشکی، توان بازدارندگی ایران در برابر حملات آینده آمریکا و اسراییل را کاهش می دهد. در مقابل محدودیت غنی سازی، تهران خواهان رفع تحریم ها خواهد بود؛ امری که تیم ترامپ را در برابر انتخابی ناخوشایند قرار می دهد: ورود به توافقی شبیه همان توافقی که دولت اوباما را به خاطرش به شدت مورد حمله قرار می داد؛ توافقی که موشک های بالستیک را شامل نمی شد و عملا به ایران اجازه گسترش نفوذ منطقه ای می داد.

یکی از گزینه های ترامپ می تواند امضای یک توافق حداقلی و تبلیغ آن به عنوان پیروزی بزرگ باشد؛ کاری که این فروشنده قهار پیش تر هم انجام داده است.

چنین اقدامی شاید رای دهندگان خسته از جنگ در آمریکا را آرام کند، اما پیام روشنی از عقب نشینی به دشمنان آمریکا می فرستد و چهره مرد قدرتمند ترامپ را در سطح جهانی مخدوش می کند.

در این میان، تهران می تواند طبق الگوی همیشگی عمل کند: مرزهای توافق را بیازماید و در انتظار رییس جمهور بعدی آمریکا بماند.