مقاله ای در بلومبرگ به ترامپ درباره غرور در قبال ایران و کشیده شدن پشت سر اسراییل هشدار داده است. این مقاله نسبت به جهل خطرناک رهبری آمریکا درباره ایران هشدار می دهد؛ کشوری که واشنگتن تهدید کرده است برای دومین بار در سال جاری آن را بمباران خواهد کرد. مقاله تأکید می کند که فقدان یک برنامه نهایی روشن از سوی رییس جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، می تواند هرگونه حمله نظامی را به هرج ومرجی فراگیر در سطح منطقه تبدیل کند و تکرار شکست های تاریخی گذشته باشد.

به گزارش انتخاب، مارک چمپیون، نویسنده ستون در وب سایت بلومبرگ، تأکید می کند که پرسش اساسی امروز این نیست که واشنگتن چه اقدامی علیه ایران انجام خواهد داد، بلکه این است: آمریکا اساساً چقدر ایران را می شناسد؟ و آیا از پیامد های بی ثبات سازی کشوری با جمعیت 90 میلیون نفر برای منطقه، ترکیه و کشور های خلیج فارس آگاه است؟ یا صرفاً در حال پیروی از خواسته های اسراییل است؟

چمپیون خواسته های ترامپ را پراکنده و نامنسجم توصیف می کند؛ چرا که این مطالبات میان توقف کشتار معترضان (پس از اعتراضات ژانویه)، برچیدن برنامه هسته ای، محدودسازی موشک های بالستیک و پایان دادن به حمایت ایران از نیرو های نیابتی در نوسان است؛ امری که هم تهران و هم جامعه بین المللی را سردرگم می کند.

به نظر نویسنده، این سردرگمی تنها در صورتی یک موفقیت راهبردی محسوب می شود که ترامپ در چارچوب طرحی با یک پایان روشن عمل کند؛ اما واقعیت آن است که چنین طرحی وجود ندارد و ایران برای واشنگتن یک شکاف اطلاعاتی خطرناک به شمار می آید.

نویسنده نسبت به غرور هشدار می دهد؛ غروری که رهبران را دچار این توهم می کند که قدرت نظامی به تنهایی برای تغییر واقعیت سیاسی کشور ها کافی است.

او هشدار می دهد که اتکا به کانال های اطلاعاتی ثانویه، مانند اسراییل یا یک کشور ناظر دیگر، برای درک پیچیدگی واکنش سپاه پاسداران یا مردم ایران به حملات هوایی کافی نیست و آمادگی لازم برای پیامد های آن را فراهم نمی کند.

چمپیون به رهبری آمریکا توصیه می کند به آنچه درباره ایران نمی داند اعتراف کند و نسبت به غرور ی هشدار می دهد که این تصور را ایجاد می کند که نیروی نظامی به تنهایی می تواند واقعیت سیاسی کشور ها را تغییر دهد؛ او در این زمینه به شکست های تاریخی واشنگتن در افغانستان و عراق یادآوری می کند.

نویسنده معتقد است که اکنون واشنگتن باید تعیین اهداف خود در قبال ایران را در اولویت قرار دهد: آیا هدف، دستیابی به یک توافق هسته ای جدید است یا تغییر رژیم؟ و چگونه قرار است با هرج ومرجی که پس از آن به وجود می آید، برخورد شود؟

در این چارچوب، نویسنده به رهبری آمریکا یادآوری می کند که هدف اسراییل برای سرنگونی دولت ایران لزوماً با منافع ایالات متحده هم راستا نیست.

او توضیح می دهد که اسراییل نظام ایران را تهدیدی وجودی می داند و به همین دلیل حاضر است هر بهایی را بپردازد؛ حتی اگر این امر به شلیک موشک به تل آویو، وقوع جنگی منطقه ای یا هرج ومرج داخلی در ایران منجر شود.

اما واشنگتن در موقعیت تل آویو قرار ندارد و باید ثبات منطقه را در نظر بگیرد، همچنین نگرانی های متحدان خود را که پیامد های فروپاشی ایران را متحمل خواهند شد؛ چرا که ترکیه از موج های پناهجویی هراس دارد و کشور های خلیج فارس نگران حملات به تأسیسات نفتی خود هستند.

در نهایت، نویسنده نتیجه می گیرد که بزرگ ترین خطر این است که با وجود همه این مخاطرات، احتمالاً ترامپ برنامه نهایی روشنی ندارد و شاید قدرت آمریکا را همچون چکشی در دست گرفته که به دنبال میخ می گردد.

به نظر چمپیون، واقعیت کنونی یک پرسش اساسی را مطرح می کند: آیا غرور ترامپ با یک توافق هسته ای ارضا خواهد شد؟ یا اینکه واشنگتن سطح تنش را بالا خواهد برد و سپس بدون محاسبه پیامد های پس از حمله، ماشه را خواهد چکاند؟