احمد زیدآبادی در کانال تلگرامش نوشت: کسی می تواند مذاکره کنندهٔ خوب و مناسبی باشد که دارای درک روشنی از منافع بلندمدت کشور و فهمی استراتژیک از توازن قوا باشد. خود را درگیر موضوعات حاشیه ای و ظاهری و تبلیغاتی نکند. تحریک پذیر نباشد و در برابر اظهارات تحریک آمیز طرف مقابل، به عکس العمل نیفتد و خون به خطوط چهره اش ندود!

به تناقضات و آسیب پذیری های جبههٔ خود و جبههٔ مقابل، آگاه و مسلط باشد و با اعتراف تلویحی به اولی، از دومی به عنوان ابزاری اقناعی در تعامل با طرف دیگر استفاده کند. شجاعت را در تهدید و بیان حرف های زمخت و درشت نبیند و از امتیاز دادن به قصد امتیاز گرفتن، واهمه نداشته باشد.

این یادداشت را به اندازهٔ حجم شاهنامه می توان ادامه داد، اما....اما اگر از من پرسیده شود که آیا یک نفر با ویژگی های فوق را در بین دیپلمات ها و مقام های کنونی می شناسم با صدای بلند می گویم که نمی شناسم! قاعدتاً کسانی هستند که چیزهایی می دانند اما هیجان زده و عکس العملی برخورد می کنند.کسانی هستند که آرام و خونسرد به نظر می رسند، اما خونسردی شان از سر جهالت نسبت به حجم تهدید است!

کسانی هستند که از حجم تهدید آگاهند، اما مسئلهٔ اصلی شان حفظ موقعیت شخصی خودشان است! خلاصه این ملت و مملکت، یاور و نمایندهٔ قابلی در عرصه های مختلف ندارد. تا خدا چه خواهد.