K-222 شوروی، سریع ترین زیردریایی هسته ای تاریخ، توانست با ثبت رکورد سرعت خیره کننده 82.8 کیلومتر بر ساعت، مرزهای نبرد زیرآبی را جابه جا کند. این زیردریایی اتمی در دوران جنگ سرد مایه وحشت غرب بود.

به گزارش گجت نیوز، در اوایل دهه 1970 و در بحبوحه جنگ سرد، شوروی بر سرعت بی نهایت در طراحی زیردریایی هسته ای شرط بسته بود. این پروژه مخفیانه با هدف ساخت شناوری آغاز شد که بتواند از هر تعقیب کننده ای فرار کند و در عین حال، توان حمل موشک های دوربرد را داشته باشد.

زیردریایی K-222 که در محافل ناتو با نام Papa class شناخته می شد، در سال 1969 به آب انداخته شد. این زیردریایی تهاجمی به موشک های کروز و تسلیحات هسته ای مجهز بود و از زیر آب می توانست ناوگروه های دریایی و اهداف استراتژیک زمینی را تهدید کند. شوروی به دنبال یک مهاجم سریع و قدرتمند بود که بتواند به سرعت به هدف نزدیک شود، موشک هایش را شلیک کند و قبل از واکنش نیروهای دشمن ناپدید گردد.

K-222 در سال 1971 و در جریان آزمایش ها، به سرعت 44.7 گره دریایی (حدود 82.8 کیلومتر بر ساعت) دست یافت؛ سرعتی که هیچ زیردریایی رزمی دیگری تاکنون به طور رسمی آن را پشت سر نگذاشته است. مهندسان در ابتدا سرعتی حدود 38 گره را هدف قرار داده بودند که برای یک زیردریایی جاه طلبانه محسوب می شد. دستیابی به این سرعت بی نظیر مرهون یک راکتور هسته ای بسیار قدرتمند و بدنه ای آب دینامیک بود که عمدتا از تیتانیوم ساخته شده بود.

رسیدن به سرعت های بیش از 80 کیلومتر بر ساعت زیر آب، زیردریایی ها را با چالش های بزرگی مواجه می کند. زیردریایی ها دائما در حال نبرد با مقاومت آب هستند و هرچه سریع تر حرکت کنند، کشش بیشتری را تجربه کرده و نویز بیشتری تولید می کنند. به عنوان مثال، اکثر زیردریایی های تهاجمی مدرن با سرعت حدود 25 گره (تقریبا 46 کیلومتر بر ساعت) سریع محسوب می شوند و کشتی های جنگی سطحی نیز به ندرت برای مدت طولانی با سرعتی فراتر از 30 گره فعالیت می کنند. این در حالی است که سرعت 44.7 گره K-222 آن را در محدوده شناورهای گشتی سریع و برخی قایق های موشکی قرار می داد.

همین ویژگی که K-222 را مشهور کرد، در نهایت کارایی آن را کاهش داد. سرعت بالا به بدنه زیردریایی فشار زیادی وارد می کرد که منجر به مسائل ساختاری در پوسته تیتانیومی و اتصالات داخلی می شد. در حداکثر سرعت، سطح نویز در داخل K-222 طبق گزارش ها به حدود 100 دسی بل می رسید که معادل یک کنسرت راک یا یک چکش برقی است. چنین سطحی از نویز نه تنها برای خدمه مضر بود، بلکه پنهان کاری زیردریایی را کاملا از بین می برد و ردیابی و هدف قرار دادن آن را برای سیستم های سونار دشمن بسیار آسان می کرد.

عمر عملیاتی K-222 به طور غیرمنتظره ای به دلیل مشکل نویز پایان نیافت، بلکه حادثه ای در راکتور آن، ضربه نهایی را وارد کرد. در تاریخ 30 سپتامبر 1980، در طول عملیات نگهداری راکتور، پروتکل ها به درستی رعایت نشدند که منجر به راه اندازی کنترل نشده و آسیب دیدن هسته راکتور گردید. یک زیردریایی هسته ای با راکتور آسیب دیده، خطری است که هیچ نیروی دریایی نمی تواند آن را نادیده بگیرد.

اگرچه اتحاد جماهیر شوروی تا چند سال دیگر به عملیات با K-222 ادامه داد، اما عمر آن به پایان خود نزدیک می شد. این زیردریایی در سال 1988 از خدمت خارج و پس از سال ها نگهداری، در سال 2010 اوراق شد. K-222 با طول 106.6 متر و خدمه ای متشکل از حدود 82 نفر، با وجود عمر عملیاتی کوتاهش، همچنان رکورد سرعت زیردریایی ها را در اختیار دارد. درس اصلی از این زیردریایی این بود که در نبردهای زیرآبی، پنهان کاری و سکوت، مهم تر از سرعت خام است.