فیلم سرزمین فرشته ها به کارگردانی بابک خواجه پاشا و تهیه کنندگی منوچهر محمدی شامگاه سه شنبه 14 بهمن در سینمای رسانه نمایش داده شد و سازندگان این فیلم در نشست خبری توضیحاتی را درباره آن کردند و گفته شد که بازیگر سرشناس عرب زبان آن 17 بهمن به ایران می آید.

به گزارش ایسنا، خواجه پاشا در ابتدای این نشست خبری با تسلیت برای جان باختگان و شهیدان حوادث اخیر و جنگ 12 روزه نیمه شعبان را تبریک گفت و بیان کرد: امیدوارم دل مردم همیشه خوش و آرام و رو به اوج باشد.

او درباره ساخت فیلمی با موضوع کودکان غزه گفت: من با دیدن فیلم های دو سال قبل غزه و بویژه آنچه از کودکان پخش شد روانم به هم ریخت. کاری به مسائل سیاسی ندارم ولی برایم سوال بود که 20 هزار کودک مگر چیزی از سیاست میدانند؟ بنابراین این موضوع همیشه دغدغه ام بود.

کارگردان سرزمین فرشته ها افزود: در این موضوع، برایم مهم بوده که غم و درد را چطور به مخاطب ارائه دهیم که مخاطب آزار نبیند. فیلمهای خودمان هم باید در مقامی باشد که وقتی دردی را بیان می کند مخاطب اذیت نشود. ضمن اینکه باورم این است که بچه ها نمی میرند. در فیلم قبلی در آغوش درخت هم همین نگاه را داشتم و معتقدم فیلمی مانگار می شود که الهی باشد و در این فیلم نگاه خدا وجود داشت.

او با قدردانی از حوزه هنری و موسسه تصویر شهر که با وجود حمایت مالی دخالتی در کار نداشتند، گفت: خیلی از ارگانها فقط دغدغه ها و خواسته های خود را دنبال می کنند و همین شده که یک کرور فیلمساز دروغگو تربیت کردیم چون ارگانهای حامی فیلم ها خواسته های خود را تحمیل می کنند.

خواجه پاشا همچنین با بیان اینکه برخی به او میگویند چرا درباره کشور دیگر و فلسطین فیلم می سازد، گفت: من شاید به عنوان یک فیلمساز بخواهم درباره فرانسه فیلم بسازم. مگر جیم جارموش فقط همیشه درباره کشور خودش فیلم می سازد؟ البته من هم در حوزه کشور خودم خیلی دردمندم و باید درباره دردهای کشور خودمان هم بسازیم. زبان ما سینماست و به دوستانی که سینما را تحریم کردند میگویم، تا زمانی که تئاتر و سینما هست، سنگ جایش کجاست؟

او با بیان اینکه بگذارید هنرمندان از دردهای مردم حرف زنند خطاب به همکارانش ادامه داد: خیانت به پرچم و کشور را کسی میکند که جامعه را به سمت دو قطبی شدن می برد. گول دو تا کانال را نخورید. ما دو تا الناز در سینما داریم (شاکردوست و ملک)، یکی دیشب اینجاست و یکی دیگر خداحافظی میکند. چه کسی این فاصله را ایجاد می کند؟ فراموش نکنیم که در جنگ ها ابتدا به فرهنگ یک کشور حمله میکنند. یکی از مهمترین ابزارهای ما در دنیا در این سال ها همین سینما بوده و فیلم هایی که صادر شدند، چه چیز دیگری جز این صادر کردیم؟ چرا به برج میلاد (سینمای هنرمندان در جشنواره) که می رویم بچه ها را نمی شناسیم؟

در بخش دیگری از این نشست، منوچهر محمدی، تهیه کننده این فیلم نیز توضیح داد: وقتی ایده فیلم به ذهنم رسید از ابتدا برایم روشن بود که یکی فیلم سهل و ممتنع است. اولین گزینه من برای تولید کشور سوریه بود که با اتفاقهای رخ داده امکانش نبود. گزینه دومم لبنان بود ولی دوستانم در آنجا گفتند اگر فقط فیلم کوتاه میخواهی بسازی بیا وگرنه فیلم سینمایی اصلا ممکن نیست. گزینه سوم شهر رقه عراق بود که آنجا هم شرایط مهیا نبود و در نهایت به خود ایران رسیدیم و دو لوکیشن درست کردیم؛ یک دکور در نزدیک فرودگاه امام که غزه ویران شده را نشان می داد و یکی هم در نزدیکی هشتگرد، غزه سالم را بنا کردیم. البته بخش سخت کار این بود که محوطه، نزدیک شهر فرودگاهی امام بود و باید برای انفجارها هماهنگی میشد و به برج مراقبت اطلاع می دادیم. یک بار هم طوری شد که گفتند یکی از پروازهای خارجی گفته اینجا جنگ شده و می خواستند برگردند.

او درباره پخش بین المللی فیلم توضیح داد: من ابتدا این فیلم را برای ایران نساختم و میخواستم آن را با یک نگاه جهانی بسازم. طبیعتاً برای این که در سطح بین المللی مطرح شود کار را پیش بردیم اما صادقانه بگویم که برخی از مدیران فرهنگی به درد جرز لایه دیوار می خورند.

محمدی در این زمینه به حضور بازیگر نقش اصلی فیلم گفت: ما از سولاف فوالخرجی که از مطرح ترین بازیگران مطرح سینمای عرب است، برای کار دعوت کردیم و حتی خواسته بودیم هیچ خبررسانی نکند. وقتی اجازه انتشار پوستر را پیدا کرد با استقبال زیادی در دنیای عرب مواجه شد.

او درباره احتمال حضور فیلمش در رقابت اسکار بیان کرد: برای اسکار الان زود است که صحبت کنیم هرچند جایزه و بزرگداشت آنقدرها اهمیت ندارند چون معتقدم بهترین گواه نقادانه یک اثر هنری تاریخ است و ما سعی کردیم اثر ماندگار تاریخی به نام کشور ایران ثبت شود.

محمدی در پاسخ به سوالی درباره ساخت بازمانده 2 گفت: آن ماجرا باعث تلخکامی شد، طرح کار را برای یکی از همان مدیرانی که به درد جرز لای دیوار خوبند بردم و در نهایت آن را بایگانی کردم، به همین دلیل سراغ یک قصه ساده تر رفتم. البته به نظرم فلسطین تاریخ و قصه عجیبی دارد و واقعا 80 سال برای این ماجرا در آنجا کم نیست.