یک اپلیکیشن هوش مصنوعی در حال رمزگشایی از ردپاهای دایناسورهاست و شاید به تازگی قدیمی ترین پرندگان جهان را که جلوی چشم ما پنهان بوده اند، شناسایی کرده باشد.

به گزارش ایسنا، ردپای دایناسورها همیشه رازآلود بوده اند، اما یک اپلیکیشن جدید هوش مصنوعی در حال کشف رازهای آن هاست. دینو ترکر DinoTracker عکس ردپاهای فسیل شده را تحلیل می کند و پیش بینی می کند کدام دایناسور آن ها را ایجاد کرده است؛ با دقتی هم تراز با کارشناسان انسانی. در این مسیر، این سامانه ردپاهایی را شناسایی کرده که به طرز شگفت انگیزی شبیه به رد پای پرندگان هستند. ردپاهایی با قدمتی بیش از 200 میلیون سال. این کشف می تواند زمان پیدایش پرندگان را بسیار عقب تر از آن چه تاکنون تصور می شد، ببرد.

به نقل از ساینس دیلی، بر اساس یک مطالعه جدید، اپلیکیشنی که با هوش مصنوعی کار می کند، راه تازه ای در اختیار دانشمندان و عموم مردم قرار داده تا بتوانند ردپاهای دایناسورها را که میلیون ها سال پیش بر جای مانده اند، شناسایی کنند. این فناوری تلاش می کند ردپاهای فسیلی را که سال ها ذهن پژوهشگران را به چالش کشیده اند، تفسیر کند.

سال هاست دیرینه شناسان این ردپاهای باستانی را مطالعه می کنند و درباره این که چه جانورانی آن ها را ایجاد کرده اند، بحث دارند. برخی ردپاها ممکن است متعلق به شکارچیان گوشت خوار باشند، برخی دیگر به دایناسورهای گیاه خوار تعلق داشته باشند و بعضی نیز این پرسش را مطرح کرده اند که آیا گونه های اولیه پرندگان در ایجاد آن ها نقش داشته اند یا خیر.

با اپلیکیشن DinoTracker، پژوهشگران و علاقه مندان به دایناسورها می توانند با تلفن همراه خود عکس یا طرحی از یک ردپا را بارگذاری کنند و فوراً تحلیل دریافت کنند. این اپلیکیشن شکل و ساختار ردپا را بررسی می کند تا تخمین بزند کدام نوع دایناسور به احتمال زیاد آن را ایجاد کرده است.

ردپاهای فسیل شده اطلاعات ارزشمندی درباره زندگی ماقبل تاریخ ارائه می دهند و به دانشمندان کمک می کنند بفهمند دایناسورها چگونه حرکت و چگونه رفتار می کردند. با این حال، مطالعات پیشین نشان داده اند که تفسیر این ردپاها اغلب دشوار است، زیرا شکل آن ها در طول زمان دچار تغییر می شود.

در گذشته، پژوهشگران به پایگاه های داده ای متکی بودند که به صورت دستی ساخته شده و ردپاهای مشخص را به دایناسورهای خاص نسبت می دادند. کارشناسان می گویند این روش می توانست باعث سوگیری شود، به ویژه زمانی که هویت ردپا نامشخص یا مورد اختلاف بود.

برای حل این مشکل، گروهی پژوهشی به رهبری مرکز تحقیقاتی Helmholtz-Zentrum در برلین، با همکاری دانشگاه ادینبرو، الگوریتم های پیشرفته ای را توسعه دادند که به رایانه ها اجازه می دهد خودشان یاد بگیرند شکل ردپاهای دایناسورها چه تفاوتی دارد.

این سامانه هوش مصنوعی با نزدیک به دو هزار ردپای فسیلی واقعی آموزش داده شد، به علاوه میلیون ها نمونه شبیه سازی شده دیگر که در آن وجود دارد. این تنوع های اضافی به گونه ای طراحی شده بودند که تغییرات واقعی مانند فشردگی و جابه جایی لبه ها را که هنگام حفظ ردپا در طول زمان رخ می دهد، بازتاب دهند.

این مدل یاد گرفت هشت ویژگی کلیدی را که یک ردپا را از دیگری متمایز می کند، تشخیص دهد. از جمله این ویژگی ها: میزان بازشدگی انگشتان، موقعیت پاشنه، مقدار سطح تماس با زمین و نحوه توزیع وزن در بخش های مختلف پا.

پس از شناسایی این تفاوت ها، سامانه ردپاهای جدید را با نمونه های فسیلی شناخته شده مقایسه می کند تا پیش بینی کند کدام دایناسور به احتمال زیاد آن ردپا را ایجاد کرده است.

در ارزیابی ها، این الگوریتم در حدود 90 درصد موارد با طبقه بندی کارشناسان انسانی مطابقت داشت حتی برای گونه هایی که شناسایی آن ها بحث برانگیز یا دشوار است.

یکی از شگفت انگیزترین یافته ها مربوط به ردپاهایی با قدمت بیش از 200 میلیون سال بود. هوش مصنوعی شباهت های قابل توجهی میان برخی ردپاهای دایناسورها و پاهای پرندگان منقرض شده و پرندگان امروزی پیدا کرد.

به گفته گروه پژوهشی، این موضوع می تواند به این معنا باشد که پرندگان ده ها میلیون سال زودتر از آن چه پیش تر تصور می شد، پدید آمده اند. احتمال دیگر این است که برخی دایناسورهای اولیه به طور تصادفی پاهایی بسیار شبیه به پاهای پرندگان داشته اند.

این سامانه همچنین سرنخ های تازه ای درباره ردپاهای اسرارآمیز کشف شده در جزیره اسکای در اسکاتلند ارائه داد. این ردپاها حدود 170 میلیون سال پیش در لبه گِلی یک تالاب شکل گرفته اند و دهه ها دانشمندان را سردرگم کرده اند.

تحلیل ها نشان می دهد این ردپاها ممکن است توسط برخی از قدیمی ترین خویشاوندان شناخته شده دایناسورهای منقاراردکی ایجاد شده باشند؛ موضوعی که آن ها را به یکی از نخستین نمونه های این گروه در جهان تبدیل می کند.

پژوهشگران می گویند این فناوری فرصت های تازه ای را برای مطالعه نحوه زندگی و حرکت دایناسورها در سراسر زمین فراهم می کند. همچنین به عموم مردم این امکان را می دهد که با تحلیل ردپاها، در پژوهش های فسیلی مشارکت کنند.