در این مقاله قرار است به برخی بازی های ترسناک بپردازیم که با وجود ارائه ی تجربه های سینوسی و حتی گاهی ضعیف، ایده های قدرتمندی داشتند.

ژانر وحشت همواره از پر فراز و نشیب ترین ژانرهای گیمینگ بوده و ما هم در طول سال ها بسیار درباره ابعاد مختلف این ژانر صحبت کرده ایم. در این بین، بازی هایی وجود داشتند که بعضا برچسب ضعیف روی پیشانی آن ها خورده و از همین رو در اکثر مواقع صرفا ابعاد ضعیف تر آن ها مورد بحث قرار می گیرد. حال امروز قصد داریم به برخی از همین آثار پرداخته و ببینیم که زیر لایه های مختلف آن ها چه ایده های خاصی وجود داشته و تا چه حد در پیاده سازی این سیستم ها و ایده ها موفق عمل کردند.

Agony اثری بود که تا قبل از انتشار توانست حسابی بین طرفداران ژانر وحشت سروصدا به پا کند، چرا که حداقل تبلیغات بازی، یک تجربه ی بی پرده، خشن و بی رحم از جهنم را به تصویر می کشیدند و دقیقا همین مسئله تبدیل به قوی ترین ایده ی این اثر در نگاه مخاطبان شد. اما زمان عرضه، با یک تجربه بسیار ناامیدکننده مواجه شدیم که برخی از بزرگ ترین پتانسیل های خود را هدر می دهد. در گذشته زیاد درباره انواع ترس و نحوه ی بهره گیری بهینه از آن ها صحبت کردیم.

در همین راستا، می دانیم که ترس به منظور موفقیت نه تنها نیاز به ثبات دارد بلکه کنتراست نیز یکی از نیازهای بزرگ ترس بهینه است. اوج گرفتن و رها شدن، لحظات سکوت و محیطی که خود راوی روایات دنیای بازی باشد همگی در این راستا کمک می کنند، خصوصیاتی که Agony هیچ یک از آن ها را در خود جای نداده بود. این بازی با وجود پتانسیل بالای تم کلی جهنم به منظور خلق تجربه ای چند لایه، به کلی در خلق هویت برای خود شکست می خورد. تکیه بیش از اندازه به صحنه های خشن و یا زننده بدون داشتن هیچ هدف اصلی یا رویکرد خاصی باعث می شد دنیای Agony در عین شلوغی و پرحرفی، به شدت بی هویت و تک بعدی است. در طرف دیگر گیم پلی بازی نیز توانایی پشتیبانی این تم را نداشت.

بازی می خواهد پلیر احساس سردرگمی و ناتوانی داشته باشد اما مکانیزمی همچون مخفی کاری تبدیل به یک روند آزار دهنده و حوصله سر بر می شود. جهنم بیشتر از اینکه یک محیط با هویت باشد، یک محیط تودرتو تحسین برانگیز در ظاهر اما به شدت تک بعدی و پوچ در باطن است که در طول تجربه ی بازی هیچ گونه رشد یا بلوغی به خود نمی بیند.

ریبوت فرنچایز Alone In The Dark در سال 2008 یکی از پرپتاسیل ترین بازی های ترسناک نسل هفتم بود که به کلی در پیاده سازی ایده های بلندپروازانه ی خود شکست خورد. روی کاغذ ما با یک تجربه ی سینمایی به سبک سریال های تلویزیونی روبه رو بودیم که مملو از المان های بقا همچون Crafting و Inventory Management، پازل های تعاملی و اکشن متناسب در دنیایی تاریک و خوفناک بود. اما زمانی که به پای تجربه ی این اثر می نشینید متوجه می شوید که تمامی این سیستم ها صرفا در کنار هم وجود دارند اما لزوما تعامل معنادار و انسجام خاصی بین آن ها احساس نمی شود.

نبود این انسجام موجب شد تا هیچ یک از این ابعاد نتوانند به شکلی یک پارچه و معنادار در تجربه جلوه کرده و در نهایت به سوخت برای پیش روی ترس بازی تبدیل شوند. ما حتی شاهد مکانیزم هایی همچون رانندگی در این بازی بودیم که هرگز به درستی رشد نکرد و کمی عجیب جلوه می کرد. بازی بیشتر از آن که سعی کند تجربه ای عمیق باشد، کمیت را به کیفیت ترجیح داده و به طور دائمی مکانیزم های جدید را روی سر پلیر خود ریخته بدون آن که سعی کند هر یک از آن ها را به درستی تثبیت و پیاده سازی کند. از طرفی دنیاسازی و شخصیت پردازی Edward به عنوان کاراکتر اصلی به شدت تک بعدی بود. شما هرگز احساس نمی کردید که Edward در شرایط دشواری قرار دارد و یا اینکه سعی دارد از چالش های پیش روی خود عبور کند.

او همچون یک پروتاگونیست در فیلم اکشن دهه 2000 نوشته شده بود که به کلی با ماهیت ترس و پرورش آن در تناقض قرار می گرفت. در نهایت نیز مشکلات فنی معروف این بازی نیز میخ آخر بر تابوت آن بودند. Alone In The Dark اثری است که هروقت به آن نگاه می کنیم، به راستی آن را برای سعی بر بلندپروازی در تاریک ترین نسل این ژانر تحسین می کنم اما به طور هم زمان وقتی تجربه ی آن را به یاد می آورم، به شدت ناامید می شوم. این اثر سعی داشت با تزریق ایده های تازه و گسترش ایده های سابق، ژانر را به معنای واقعی به سمت جلو سوق دهد اما تنها چیزی که از خود باقی گذاشت مشتی ایده ی جذاب آشفته است که هرگز به درستی محقق نشدند.

ایده ی یک بازی اورجینال کاملا متکی بر رویکرد هنری H.R Giger و جدا از فرنچایز Alien یک بلیط طلایی به سوی موفقیت بود. همچنان با وجود تمامی مشکلات بازی، اعتقاد دارم اتمسفری که Scorn خلق می کرد استثنایی است اما متاسفانه این تمام آن چیزی بود که از پتانسیل این بازی استخراج شد. خارج از مبحث طراحی محیط و صداگذاری، ابعاد دیگر بازی همگی ناقص، بی رمق و بی حس بودند. بازی از پازل برخوردار بود اما لزوما هیچ یک از پازل ها حس تعامل با دنیای بازی را منتقل نمی کردند. مکانیزم های مبارزه و دشمنان در بازی تعبیه شده بودند ولی هنوز هم متوجه نشدم دقیقا چه هدفی را دنبال می کردند.

از چنین اثری قطعاً انتظار داریم روایت محیط محور قدرتمندی ارائه دهد و در حالی که این بُعد در بازی وجود داشت، متاسفانه به شکل بهینه ای پیاده سازی نشده بود. Scorn همیشه این حس را منتقل می کرد که گویی سعی دارد دست پلیرش را از این دنیای جذاب و هولناک کوتاه کند. با وجود تمام پتانسیل هایی که در قبال دنیاسازی عالی، عمیق و معنادار وجود داشت، در نهایت احساس می شد که تعامل خاصی با دنیای بازی وجود ندارد و بازی هم دقیقا نمی داند دقیقا می خواهد چه کند. البته در نهایت Scorn لزوما یک تجربه ی بد محسوب نمی شود و اتمسفر آن به تنهایی می تواند یک بار تجربه ی آن را توجیه کند، اما در نهایت اثری گسسته است که برخی از بهترین ایده ها را به سطحی ترین شکل ممکن پیاده سازی می کند.

اگر از آن دست طرفدارانی هستید که ژانر ترس را به طور دقیق دنبال می کنید و در محافل مختلف حضور دارید، تقریبا امکان ندارد درباره Amnesia: A Machine for Pigs و ضعف های آن نشنیده باشید. Amnesia نام سنگینی در ژانر ترس محسوب می شود که برخی تجربه های ارزشمند را زیر پرچم خود به ژانر ترس ارائه داده است اما Amnesia: A Machine for Pigs یک قدم متزلزل در این مجموعه بود. این بازی همچنان از طراحی صدا و حتی فضاسازی مطلوبی بهره می برد اما بزرگ ترین مشکل آن پشت کردن به ایده های The Dark Descent به جای گسترش دادن آن ها بود. این در حالی است که تم کلی این بازی به شدت جذاب و خاص بود.

این تجربه برخی از ابعاد تعاملی برجسته The Dark Descent از جمله مدیریت Sanity، مدیریت منابع یا خطرات معنادار را حذف کرده و جای آن ها را به قدم زدن و لحظات از پیش تعیین شده و غیرپویا داده است. همین مسئله باعث شد پلیر به کلی از چرخه ی بازی خارج شده و صرفا به یک نظاره گر تبدیل شود تا اینکه خود بخشی از این پروسه تعاملی باشد. همین مسئله تعامل با ترس را تا حد زیادی کاهش می داد، همچنین هیولاها در A Machine for Pigs یک ورژن تضعیف شده از The Dark Descent بودند که به آسانی قابل دور زدن بوده و پس از مدتی کاملا تاثیر خود را از دست می دادند. A Machine for Pigs اثری بود که اعتماد کمی به پلیر خود داشت و بر خلاف نسخه ی پیشین خود، دائما دست پلیر را می گرفت و از تعامل معنادار او با دنیای اثر جلوگیری می کرد.

در بین تمامی آثاری که امروز درباره آن ها صحبت کردیم، Silent Hill Downpour اثری است که بیش از همه به پیاده سازی موفق ایده ی خاص خود نزدیک شد اما پروسه ساخت پر فراز و نشیب در کنار برخی مشکلات اساسی، موجب شد نهایتاً این تجربه نتواند آنطور که باید بدرخشد. با این وجود، شخصا همیشه با خاطرات مطلوبی از این عنوان یاد می کنم و اعتقاد دارم طی عصر تاریک مجموعه، قدمی در مسیر درست بود که متاسفانه ادامه دار نشد. برجسته ترین ایده ی Silent Hill Downpour ارائه نوعی اکتشاف جذاب و تعامل با دنیای بازی در مجموعه بود و باید گفت همچنان با وجود عرضه ی دو اثر تازه در فرنچایز در سالیان اخیر، این اثر در این زمینه یکتا باقی مانده است.

ما شاهد تجربه ای باز و آزاد در نقطه ای کاملا تازه در شهر Silent Hill بودیم و اگر این مسئله کافی نیست، این بازی برخی رویدادها و مراحل فرعی را نیز در خود جای داده بود که به راستی دنیاسازی آن را چندین برابر جذاب تر می کردند. به عنوان مثال، شما در حین جست وجوی شهر ممکن بود ناگهان وارد ساختمانی بشوید که در آن پدر خانواده، همسر و فرزند خود را به قتل رسانده و حالا روح سرگردان او آن خانه را تسخیر کرده است و شما باید با انجام پازلی او را از بین ببرید! در کنار آن، قدم زدن و گشت وگذار در این ورژن از Silent Hill، یکی از بهترین تجربه های من در فرنچایز محسوب می شود. با این وجود، متاسفانه برخی ابعاد دیگر کاملا ریتم این روند را بر هم می زدند؛ سیستم مبارزات در Downpour با وجود ایده ی مطلوب محدودیت اسلحه ها و خراب شدن آن ها، در ابعاد تعاملی بدترین سیستم مبارزه در کل فرنچایز به شمار می آید.

دوربین غیر بهینه در مبارزات، Hitbox عجیب و غریب دشمنان و کلانکی بودن کلی تجربه باعث می شد درگیری با دشمنان در حین اکتشاف به یک رویداد آزاردهنده تبدیل شود که ریتم کلی تجربه را خدشه دار می کرد. در طرف دیگر، طراحی هیولاها نیز به شدت ناامید کننده بودند. در حالی که شخصا دل خوشی از این مسئله در Homecoming ندارم اما حقیقتا Downpour ضعیف ترین و تک بُعدی ترین طراحی هیولاها را در تاریخ فرنچایز دارد. همه ی این موارد در کنار برخی مشکلات فنی سایه ی سیاهی روی ایده های برجسته و جذاب این اثر انداختند که در حالت بهینه می توانستند یکی از نقاط تحسین اصلی این بازی باشند. با این وجود، Silent Hill Downpour در نگاه من همچنان اثری قابل احترام است که در نابسمان ترین دوران مجموعه سعی کرد قدمی معنادار رو به جلو بردارد.