کامبیز نوروزی در شرق نوشت: اصل صدوهفتادوپنجم قانون اساسی تکلیف کرده است که در صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران، آزادی بیان و نشر افکار با رعایت موازین اسلامی باید تأمین گردد . با تفسیر نادرست این اصل، رسانه های رادیو و تلویزیون انحصاری هستند.

وقتی گفته می شود صداوسیمای جمهوری اسلامی یعنی این رسانه متعلق به ملت ایران بوده و موظف است در چارچوب قانون و بدون هرگونه تبعیضی براساس آزادی بیان ملت، افکار و عقاید و دیدگاه های فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و هنری مختلفی را که در جامعه رواج دارند، نمایش دهد. این سازمان با بودجه عظیمی که از جیب ملت ایران تأمین می شود، اداره می شود.

بااین همه، سال هاست که این سازمان به مرکزی برای یک گروه سیاسی-فکری خاص تبدیل شده است و صداهای مختلف ملت ایران در آن هیچ جایگاهی ندارد. در پی تجاوز رژیم اسراییل به قلمرو سرزمینی ایران که دفاع از کشور را بیش از همیشه ضروری و مبرم کرد، انتظار می رفت این سازمان ترک عادت کرده و به ملت سلام کند، اما نکرد. وقایع سخت، دردناک و خون بار دی ماه که تلاطمی جانکاه و خطیر آفرید، فرصت حیاتی دیگری بود که این سازمان نگاه و رفتار گروهی خود را کنار گذاشته و اقشار مختلف مردم را پوشش دهد، اما باز هم این کار را نکرد.

در این روزها همه دلسوزان ایران نگران آن هستند که کشور بیش از این دستخوش وقایع تلخ و دشوار نشود که هزینه هایی جبران نشدنی به بار آورد. تلویزیون اما آن قدر به تعلقات گروهی و شبه حزبی خود اصرار می ورزد که حتی از انتشار مطالبی که بزرگان در دفاع از کیان کشور می گویند نیز خودداری می کند.

در چند روز گذشته آقایان سیدمحمد خاتمی و حسن روحانی که هر یک هشت سال ریاست جمهوری کشور را بر عهده داشتند، نوشتاری و گفتاری، مطالب مهم و نکته سنجانه ای را درباره وضع موجود کشور بیان کردند، اما صداوسیما از کنار این بیانیه ها و سخنان بی اهمیت عبور می کند. ممکن است هرکسی با دیدگاه ها و خط سیاسی و فکری آقایان خاتمی و روحانی موافق نباشد، ولی چه کسانی شایسته تر و آگاه تر از این افراد هستند برای اظهارنظر که دلسوزان کشورند و نگران آنچه در حال وقوع است. غیر از ایشان، افراد فراوان دیگری اعم از مقامات سابق دولتی و شخصیت های سیاسی، فرهنگی و اجتماعی درهای صداوسیما به روی آن ها کاملا قفل است.

تلویزیون چنین شخصیت هایی را به طور کلی سانسور می کند، یعنی تلویزیون با پول ملت به عنوان ارگان یک گروه خاص عمل می کند. سؤال مهم و اساسی این است که انحصار گروهی صداوسیما نقض آشکار اصل صدوهفتادوپنج قانون اساسی نیست؟ این پرسشی است که شورای نظارت بر صداوسیما باید به آن پاسخ بدهد. سال هاست از این شورا هیچ صدا و حرکتی دیده نمی شود. اعضای این شورا شش نفر هستند که هر قوه دو عضو در آن دارد. رییس جمهور نیز دو نماینده در این شورا دارد که عبارت اند از آقایان الیاس حضرتی و سیدعباس صالحی.

آقای پزشکیان به عنوان رییس جمهور مکلف است از نمایندگان خود مسئولیت و گزارش بخواهد و آن را برای آگاهی مردم منتشر کند.

آیا نمایندگان رییس جمهور در شورای نظارت بر صداوسیما، با سیاست ها و برنامه های این سازمان موافق هستند؟ آیا آن ها تاکنون تذکر یا اعتراضی به صداوسیما داشته اند تا در شورا مطرح شود؟ اصولا شورای نظارت چقدر به وظایف خود عمل می کند؟ چرا اخبار این شورا منتشر نمی شود؟ چرا انبوه انتقادهای حرفه ای و کارشناسی که به صداوسیما وارد می شود، بدون پاسخ می مانند؟ اصلا کارنامه این شورا چیست؟ صداوسیما چگونه عمل کرده که رقابت را به سختی به رسانه های فارسی زبان خارج از کشور باخته است؟

اگرچه نمایندگان قوای مقننه و قضاییه نیز باید مسئولیت خود در پاسخ به این سؤال ها را بپذیرند، ولی توقع بیشتر از آقای پزشکیان است که در تمام مدت تصدی ریاست جمهوری، به مسئولیت خود در قبال صداوسیما بی توجه است. وقتی نمایندگان رییس جمهور هیچ گزارشی از عملکرد خود در انجام وظایف هفت گانه شورا نمی دهند، جز این نتیجه ای نمی توان گرفت که آن ها یا هیچ کاری نمی کنند یا اگر هم مختصر کاری می کنند، مردم را بیگانه دانسته و خبری نمی دهند. این مسئولیت متوجه نمایندگان سایر قوا نیز هست.

این روزها که کشور از داخل و خارج درگیر خطرهای بسیار است، وجود یک رسانه قدرتمند که صدا و تصویر ملت ایران باشد، از آب و نان هم ضروری تر است. غفلت آقای پزشکیان از اعمال نظارت بر صداوسیما از طریق نمایندگان خود در شورای نظارت، موجب شده است این رسانه همچنان در اختیار گروهی خاص باشد و ملت ایران نتواند صدا و تصویر خود را در صداوسیما بیابد.