ناوهای هواپیمابر ماشین آلات عظیم و فوق العاده پیچیده ای هستند که صدها هزار قطعه متحرک در آن ها با هماهنگی کامل موجب حرکت ناو می شوند. برای ناوبری، سیستم های GPS و رادار حیاتی هستند تا اطمینان یابند که آتش، کمک های بشردوستانه، نیرو یا هواپیماها می توانند در کوتاه ترین زمان ممکن و با دقت به هر نقطه ای از جهان برسند.

اما اگر این ابزارهای ناوبری از دسترس خارج شوند چه اتفاقی می افتد؟ موسسه نیروی دریایی آمریکا معتقد است که در صورت بروز جنگ و درگیری با یک ناو هواپیمابر، GPS احتمالاً اولین چیزی خواهد بود که منحل می شود. وقتی با عملکرد موشک های ضدماهواره آشنایی پیدا کنید، به راحتی متوجه می شوید که چرا دشمنان ممکن است ماهواره ها را هدف قرار دهند.

در چنین شرایطی، یک ناو چه باید بکند؟ پاسخ بازگشت به اصول اولیه ناوبری دریایی است؛ یعنی استفاده از آسمان. کشتی ها و قایق ها هزاران سال پیش از اختراع تجهیزات الکترونیکی، اقیانوس ها را درنوردیده و دریانوردان قدیمی نیز معمولاً به مقصد خود می رسیدند، پس چرا همین روش را برای کشتی های مدرن به کار نگیریم؟

این موضوع تنها یک فرضیه یا تمرین نیست. در سال 2022، کشتی تهاجمی 257 متری USS Essex (با ناو هواپیمابر کلاس Essex اشتباه گرفته نشود)، تنها با تکیه بر آسمان از اوآهو، هاوایی تا سن دیگو، کالیفرنیا حرکت کرد. خدمه کشتی اجازه نداشتند از هیچ ابزار برقی استفاده کنند و تنها از نقشه های کاغذی، قطب نما، سکستانت، قلم و کاغذ به سبک قرن هجدهم بهره بردند.

این مأموریت بدون هیچ مشکلی انجام شد (هرچند در ابتدا نیاز به یادگیری و تمرین داشت) و کشتی Essex در طول مسیر 3٬330 کیلومتری و پنج روزه خود، تقریباً همیشه کمتر از 1/8 کیلومتر از مسیر برنامه ریزی شده فاصله داشت.

تمرین هایی از این دست، مهارت دریانوردان را در ناوبری و حفظ مسیر کشتی در بهترین سطح نگه می دارد. طبیعتاً GPS، رادار و نرم افزار STELLA ناو (برای محاسبه طول و عرض جغرافیایی) ابزارهای بسیار مفید و ضروری برای نیروی دریایی مدرن هستند، اما توانایی نگاه کردن به آسمان و تشخیص موقعیت در اقیانوس باز، یک مهارت حیاتی است که در مواقع اضطراری می تواند تعیین کننده باشد. اهمیت این مهارت آنقدر زیاد بود که نیروی دریایی آمریکا در سال 2016 آموزش ناوبری آسمانی را دوباره برقرار کرد.