فرارو- استفان هوملز، استاد حقوق دانشگاه نیویورک

به نقل از نشریه فارن پالیسی، رهبران کشورهای اروپایی با معمایی روبه رو هستند که منطق رایج سیاست را به چالش می کشد. در شرایطی که اعتمادپذیری ایالات متحده تحت دولت دوم دونالد ترامپ به شدت فرو ریخته است، انتظار می رود اروپایی هایی که بیش از همه از خصومت آمریکا نگران هستند، به مدافعان اصلی دفاع مستقل اروپایی تبدیل شوند. اما در عمل، الگوی معکوسی شکل گرفته است. پایگاه های اجتماعی ای که بیشترین آمادگی را برای سرمایه گذاری در تسلیح مجدد اروپا دارند، همان هایی هستند که هنوز باور دارند ناتو قابل نجات است؛ در حالی که گروه هایی که به این نتیجه رسیده اند آمریکا اکنون یک دشمن است، کمترین تمایل را به پرداخت هزینه های جایگزینی چتر امنیتی واشنگتن نشان می دهند.

اعداد این واقعیت را نمایان می کنند. بر اساس نظرسنجی شورای روابط خارجی اروپا، تا نوامبر 2025، تنها 16 درصد از اروپایی ها، ایالات متحده را متحد می دانستند؛ رقمی که هشت ماه پیش 22 درصد بود. در مقابل، 20 درصد آمریکا را رقیب یا دشمن تلقی می کنند و این عدد در آلمان، فرانسه و اسپانیا به حدود 30 درصد می رسد. با این حال، افزایش احساسات ضدآمریکایی به شور و شوق برای خودمختاری راهبردی اروپا منجر نشده است.

ایتالیا خالص ترین نمونه این پارادوکس است. ایتالیایی ها می پذیرند که ایالات متحده تحت رهبری دونالد ترامپ غیرقابل اعتماد است، اما همان طور که تحلیلگران مسائل اروپا اشاره کرده اند، این کشور دارای سنتی ریشه دار از صلح طلبی است که درک اهمیت بازدارندگی را دشوار می داند و افزایش هزینه های دفاعی را نه واکنشی به تنش ها، بلکه علت اصلی تشدید آن ها می بیند .

ایتالیا در سال 2024 تنها 1.54 درصد تولید ناخالص داخلی خود را صرف دفاع کرد؛ رقمی بسیار پایین تر از هدف 2 درصدی ناتو که یک دهه پیش متعهد به تحقق آن شده بود. رم ادعا کرد در سال 2025 به 2 درصد رسیده است، اما این امر به جای افزایش واقعی هزینه ها؛ عمدتاً از طریق تغییرات حسابداری حاصل شد. ایتالیا وعده داده است تا سال 2028 به 2.5 درصد و تا 2035 به هدف جدید 3.5 درصدی ناتو برسد، اما جانکارلو جورجتی، وزیر اقتصاد تمایلی به استفاده از بند فرار اتحادیه اروپا (که هزینه های دفاعی را از قواعد کسری بودجه مستثنا می کند) نشان نداده است؛ نشانه ای از آنکه حتی این تعهدات نیز ممکن است صرفاً آرمانی باقی بمانند.

افکار عمومی نیز این تردید را تقویت می کند: 57 درصد ایتالیایی ها با افزایش هزینه های دفاعی مخالف اند. همچنین 54.6 درصد با طرح 800 میلیارد یورویی آمادگی 2030 کمیسیون اروپا مخالفت کردند.

فرانسه وضعیتی پیچیده تر و آینده ای نامطمئن تر دارد. از سال 2017، امانوئل مکرون برجسته ترین مدافع خودمختاری راهبردی اروپا بوده و استدلال کرده است که اروپایی ها باید امنیت خود را تضمین کنند و به واشنگتن تکیه نداشته باشند. او این موضع را با افزایش واقعی بودجه دفاعی همراه کرده است. بودجه دفاعی فرانسه از 32 میلیارد یورو در 2017 به 47 میلیارد یورو در 2024 رسید و قرار است تا 2027 به 64 میلیارد یورو افزایش یابد. امانوئل مکرون گفته است: برای آزاد بودن در این جهان، باید ترسناک بود؛ و برای ترسناک بودن، باید قدرتمند بود.

با این حال، مکرون اکنون رییس جمهوری کم نفوذ با محبوبیتی حدود 11 درصد است و اکثریت پارلمانی نیز ندارد. اگرچه قانون اساسی فرانسه اختیارات گسترده ای در حوزه دفاع و سیاست خارجی به رییس جمهور می دهد، اما ضعف داخلی او دامنه عمل و قدرت مانور آن را محدود کرده است.

جردن باردلا از حزب راست افراطی اجتماع ملی با 35 تا 37 درصد در صدر نظرسنجی هاست. او مواضع حزبش درباره ناتو را تعدیل کرده و وعده ادامه تسلیح مجدد فرانسه را داده، اما با اعزام نیرو یا موشک های دوربرد به اوکراین مخالف است و در پارلمان اروپا رهبری ائتلافی را بر عهده دارد که با کمک نظامی به کی یف مخالفت می کند.

گزینه های میانه رو نیز با فشار دوطرفه مواجه اند: راست ملی گرا با همدلی تاریخی نسبت به مسکو و چپ ضدنظامی گرا که ناتو را ابزار هژمونی آمریکا می داند، با افزایش هزینه های دفاعی و کمک به اوکراین مخالف است. هر رییس جمهوری که بخواهد به دنبال خودمختاری راهبردی باشد، با پارلمانی روبه رو خواهد شد که در آن هر دو جناح از پذیرش هزینه های واقعی خودمختاری راهبردی سر باز می زنند.

در مقابل، جناح شرقی ناتو الگوی معکوسی دارد. لهستان در سال 2025، 4.7 درصد تولید ناخالص داخلی خود را صرف دفاع کرد که این بیشترین میزان در ناتو محسوب می شود. کشورهای بالتیک نیز به سمت 5 درصد حرکت می کنند. با این حال، همین کشورها بیشترین گرایش طرفدار آمریکا را دارند، زیرا روسیه را تهدیدی وجودی می دانند که بدون حضور آمریکا قابل مهار نیست.

در نتیجه، هزینه های دفاعی اروپا عمدتاً از سوی جوامعی افزایش می یابد که تسلیح مجدد را راهی برای تقویت ناتو می دانند نه جایگزینی برای آن. در مقابل، بدبین ترین ها به آمریکا، کمترین تمایل را به پرداخت هزینه های دفاع مستقل دارند. تا زمانی که این وضعیت تغییر نکند، اروپا در دام این پارادوکس باقی خواهد ماند.