دریافت «کارت طلایی ترامپ» توسط نیکی میناژ، آن هم درست پس از حمایت علنی و پرسروصدا از ترامپ، موجی از واکنشها را در رسانهها و شبکههای اجتماعی به راه انداخت.
ماجرا از جایی شروع شد که نیکی میناژ، رپر مشهور آمریکایی با ریشه های ترینیدادی، ناگهان در یک نشست رسمی وزارت خزانه داری آمریکا با عنوان حساب های ترامپ ظاهر شد؛ نشستی که برای رونمایی از یک طرح مالی ویژه ی دولت ترامپ برگزار شده بود. حضور او صرفاً تشریفاتی نبود. به گزارش عصرایران، میناژ در همان مراسم، با زبانی آمیخته به ستایش و تقدیس، خود را هوادار شماره یک دونالد ترامپ نامید، او را رهبری قدرتمند، مظلوم در برابر قلدرها و حتی مورد حمایت خدا توصیف کرد. چند ساعت بعد، او تصویری در شبکه ی X منتشر کرد و مدعی شد کارت طلایی ترامپ را دریافت کرده؛ امتیازی مهاجرتی که به گفته ی خودش مسیر شهروندی آمریکا را برایش، آن هم بدون پرداخت هزینه، هموار کرده است. این پست بلافاصله توسط حساب رسمی کاخ سفید بازنشر شد و ماجرا از یک حمایت ساده عبور کرد و به یک نمایش سیاسی تمام عیار بدل شد. کارت طلایی ترامپ که نیکی میناژ دریافت کرده است بر اساس اطلاعات منتشرشده، کارت طلایی ترامپ نوعی ویزای ویژه است که معمولاً با پرداخت مبالغی سنگین ، گاه تا یک میلیون دلار، به افرادی اعطا می شود که حضورشان برای اقتصاد، فرهنگ یا وجهه ی آمریکا سودمند تشخیص داده می شود. دریافت چنین امتیازی توسط نیکی میناژ، آن هم درست پس از حمایت علنی و پرسر وصدا از ترامپ، موجی از واکنش ها را در رسانه ها و شبکه های اجتماعی به راه انداخت. برای بسیاری، این نه یک تصادف، بلکه نمونه ای شفاف از بده بستان سیاسی بود: حمایت نمادین یک سلبریتی در برابر امنیت حقوقی و امتیاز حکومتی. آنچه رخ داد، بیشتر به یک معامله ی نمادین شباهت داشت؛ جایی که سرمایه ی فرهنگی و نفوذ اجتماعی یک چهره ی مشهور، با چیزی به مراتب بنیادین تر مبادله شد: حق عبور آسان، حق ماندن، و امنیت در ساختار قدرت. مسئله فقط این نبود که میناژ از ترامپ حمایت کرد؛ مسئله این بود که چگونه، کجا و در چه لحظه ای این حمایت به نمایش گذاشته شد. این نمایش دقیقاً در زمانی اتفاق افتاد که فضای فرهنگی آمریکا به شدت ملتهب است. سیاست های سخت گیرانه ی مهاجرتی دولت ترامپ، عملکرد اداره مهاجرت و گمرک، و مرگ چند شهروند در جریان عملیات پلیس و نیروهای فدرال، موجی از اعتراض را میان هنرمندان و چهره های فرهنگی برانگیخته بود. از بیلی آیلیش و بروس اسپرینگستین تا فیلیپ گلس و حتی برخی همراهان سابق ترامپ، صریحاً از وضعیت موجود انتقاد کردند. در چنین فضایی، نیکی میناژ نه تنها هم صدا با این اعتراض ها نشد، بلکه آگاهانه در سوی مقابل ایستاد و خود را به ویترین حمایت از قدرت تبدیل کرد. این ماجرا وقتی عجیب تر می شود که گذشته ی خود میناژ را به یاد بیاوریم. او در سال 2018 خود را مهاجری معرفی کرده بود که در کودکی بدون مدارک قانونی وارد آمریکا شده و همان زمان، سیاست جداسازی کودکان مهاجر از خانواده هایشان را هولناک خوانده و گفته بود حاضر نیست سوار موج ترامپ شود. اکنون اما همان تجربه ی زیسته، نه به ابزار نقد، بلکه به سرمایه ای برای مشروعیت بخشی به سیاستی تبدیل شده که اساساً علیه مهاجران و گروه های حاشیه ای عمل می کند. در همین نقطه است که تصویر وایرالی که به وضوح از فیلم جانگو از بند رها شده تارانتینو وام گرفته، معنا پیدا می کند. قاب سمت راست ارجاعی مستقیم است به جهان جانگو: جنوب آمریکا، برده داری، ارباب سفیدپوست نشسته و برده ی سیاه پوست ایستاده؛ نظمی که تارانتینو با خشونت عریان نشان می دهد تا بگوید طبیعی نیست، ساخته ی قدرت است. قاب طرف مقابل اما همان میزانسن را به امروز پرتاب می کند. جای ها عوض نشده، فقط لباس ها مدرن شده اند. برده دیگر زنجیر ندارد؛ کارت طلایی دارد. خشونت دیگر شلاق نیست؛ امتیاز است. ارباب دیگر مالک بدن نیست؛ مالک دسترسی است. کارت طلایی ترامپ در این ماجرا، صرفاً یک سند اقامتی نیست؛ نماد خصوصی سازی شهروندی است. پیامی روشن دارد: شهروندی دیگر حق برابر همگان نیست، کالایی است که می توان آن را با پول، نفوذ یا کارکرد تبلیغاتی به دست آورد. آنچه برای میلیون ها مهاجر سال ها انتظار، تحقیر و ناامنی است، برای سلبریتیِ مفید، فوری و بی هزینه می شود. درست همان طور که در قرن نوزدهم، سیاه پوست دارایی بود، امروز هم بسیاری از انسان ها فقط تا جایی ارزش دارند که در گردش سرمایه و تصویر به کار بیایند. زبان دفاع نیکی میناژ از ترامپ، زبان سیاست و برنامه نیست؛ زبان وفاداری و تقدیس است. جملاتی شبیه ستایش یک رهبر دیکتاتور، نه نقد یا تحلیل.از همین زاویه است که برخی منتقدان این وضعیت را بردگی داوطلبانه می نامند: نه بردگی کلاسیک، بلکه واگذاری آگاهانه ی استقلال اخلاقی در برابر امنیت و امتیاز. واکنش تند بخشی از هواداران نیکی میناژ، به ویژه در میان جامعه ی LGBTQ+ و مهاجران و رنگین پوستان، اتفاقی نیست. باربز (طرفداران و فن های دو آتیشه نیکی میناژ) فقط یک فندوم موسیقایی نبود؛ نوعی پیوند هویتی بود که بر تجربه ی مشترک طردشدگی و مقاومت شکل گرفته بود. حمایت آشکار از دولتی که همین گروه ها را هدف قرار داده، نه یک اختلاف نظر ساده، بلکه شکستن یک قرارداد نانوشته ی اخلاقی است. فاصله گرفتن هواداران، حذف حساب ها و بی اعتنایی به انتقادها، بیش از آنکه نشانه ی قدرت باشد، نشانه ی انزوای تدریجی در ازای امنیت سیاسی است. البته مسئله فقط نیکی میناژ نیست. او نمونه ای برجسته از روندی نگران کننده است: هم دستی فرهنگ عامه با اقتدار سیاسی در ازای امتیاز. همان چیزی که آن میم از فیلم جانگو را به شکلی بی رحمانه یادآوری می کند. اگر تارانتینو می گفت می شود زنجیر را پاره کرد، این تصویر می گوید زنجیرها امروز طلایی اند و خیلی ها داوطلبانه می خرندشان.جانگو در فیلم تارانتینو زنجیر را پاره کرد و از نظم ارباب سالار گریخت.اما نیکی میناژ، با کارت طلایی ، نه از بند که به آغوش همان نظم بازگشت.بعضی ها آزاد می شوند؛ بعضی دیگر ترجیح می دهند با زنجیرِ و کارت طلایی، در قفس امن بمانند!
مدیرکل دفتر ثبت آثار تاریخی و حفظ و احیای میراث معنوی و طبیعی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی گفت: تاکنون پرونده 58 اثر تاریخی ایران از سوی یونسکو پذیرفته و در فهرست موقت برای ثبت جهانی قرار گرفته است.
صیانت از دارایی نسل آینده اهمیت ویژهای برای بانک صادرات ایران دارد / شینا انصاری: توسعه همکاری با بانک صادرات ایران الگوی بدیع برای پاسخ به نیازهای محیط زیست کشور خواهد بود
انتخاب رییسجمهور عراق دوباره به تعویق افتاد
بر اساس اطلاعات منتشرشده، کارت طلایی ترامپ نوعی ویزای ویژه است که معمولاً با پرداخت مبالغی سنگین ، گاه تا یک میلیون دلار، به افرادی اعطا می شود که حضورشان برای اقتصاد، فرهنگ یا وجهه ی آمریکا سودمند تشخیص داده می شود. دریافت چنین امتیازی توسط نیکی میناژ، آن هم درست پس از حمایت علنی و پرسر وصدا از ترامپ، موجی از واکنش ها را در رسانه ها و شبکه های اجتماعی به راه انداخت. برای بسیاری، این نه یک تصادف، بلکه نمونه ای شفاف از بده بستان سیاسی بود: حمایت نمادین یک سلبریتی در برابر امنیت حقوقی و امتیاز حکومتی. آنچه رخ داد، بیشتر به یک معامله ی نمادین شباهت داشت؛ جایی که سرمایه ی فرهنگی و نفوذ اجتماعی یک چهره ی مشهور، با چیزی به مراتب بنیادین تر مبادله شد: حق عبور آسان، حق ماندن، و امنیت در ساختار قدرت. مسئله فقط این نبود که میناژ از ترامپ حمایت کرد؛ مسئله این بود که چگونه، کجا و در چه لحظه ای این حمایت به نمایش گذاشته شد. این نمایش دقیقاً در زمانی اتفاق افتاد که فضای فرهنگی آمریکا به شدت ملتهب است. سیاست های سخت گیرانه ی مهاجرتی دولت ترامپ، عملکرد اداره مهاجرت و گمرک، و مرگ چند شهروند در جریان عملیات پلیس و نیروهای فدرال، موجی از اعتراض را میان هنرمندان و چهره های فرهنگی برانگیخته بود. از بیلی آیلیش و بروس اسپرینگستین تا فیلیپ گلس و حتی برخی همراهان سابق ترامپ، صریحاً از وضعیت موجود انتقاد کردند. در چنین فضایی، نیکی میناژ نه تنها هم صدا با این اعتراض ها نشد، بلکه آگاهانه در سوی مقابل ایستاد و خود را به ویترین حمایت از قدرت تبدیل کرد. این ماجرا وقتی عجیب تر می شود که گذشته ی خود میناژ را به یاد بیاوریم. او در سال 2018 خود را مهاجری معرفی کرده بود که در کودکی بدون مدارک قانونی وارد آمریکا شده و همان زمان، سیاست جداسازی کودکان مهاجر از خانواده هایشان را هولناک خوانده و گفته بود حاضر نیست سوار موج ترامپ شود. اکنون اما همان تجربه ی زیسته، نه به ابزار نقد، بلکه به سرمایه ای برای مشروعیت بخشی به سیاستی تبدیل شده که اساساً علیه مهاجران و گروه های حاشیه ای عمل می کند. در همین نقطه است که تصویر وایرالی که به وضوح از فیلم جانگو از بند رها شده تارانتینو وام گرفته، معنا پیدا می کند. قاب سمت راست ارجاعی مستقیم است به جهان جانگو: جنوب آمریکا، برده داری، ارباب سفیدپوست نشسته و برده ی سیاه پوست ایستاده؛ نظمی که تارانتینو با خشونت عریان نشان می دهد تا بگوید طبیعی نیست، ساخته ی قدرت است. قاب طرف مقابل اما همان میزانسن را به امروز پرتاب می کند. جای ها عوض نشده، فقط لباس ها مدرن شده اند. برده دیگر زنجیر ندارد؛ کارت طلایی دارد. خشونت دیگر شلاق نیست؛ امتیاز است. ارباب دیگر مالک بدن نیست؛ مالک دسترسی است. 
کارت طلایی ترامپ در این ماجرا، صرفاً یک سند اقامتی نیست؛ نماد خصوصی سازی شهروندی است. پیامی روشن دارد: شهروندی دیگر حق برابر همگان نیست، کالایی است که می توان آن را با پول، نفوذ یا کارکرد تبلیغاتی به دست آورد. آنچه برای میلیون ها مهاجر سال ها انتظار، تحقیر و ناامنی است، برای سلبریتیِ مفید، فوری و بی هزینه می شود. درست همان طور که در قرن نوزدهم، سیاه پوست دارایی بود، امروز هم بسیاری از انسان ها فقط تا جایی ارزش دارند که در گردش سرمایه و تصویر به کار بیایند. زبان دفاع نیکی میناژ از ترامپ، زبان سیاست و برنامه نیست؛ زبان وفاداری و تقدیس است. جملاتی شبیه ستایش یک رهبر دیکتاتور، نه نقد یا تحلیل.از همین زاویه است که برخی منتقدان این وضعیت را بردگی داوطلبانه می نامند: نه بردگی کلاسیک، بلکه واگذاری آگاهانه ی استقلال اخلاقی در برابر امنیت و امتیاز. واکنش تند بخشی از هواداران نیکی میناژ، به ویژه در میان جامعه ی LGBTQ+ و مهاجران و رنگین پوستان، اتفاقی نیست. باربز (طرفداران و فن های دو آتیشه نیکی میناژ) فقط یک فندوم موسیقایی نبود؛ نوعی پیوند هویتی بود که بر تجربه ی مشترک طردشدگی و مقاومت شکل گرفته بود. حمایت آشکار از دولتی که همین گروه ها را هدف قرار داده، نه یک اختلاف نظر ساده، بلکه شکستن یک قرارداد نانوشته ی اخلاقی است. فاصله گرفتن هواداران، حذف حساب ها و بی اعتنایی به انتقادها، بیش از آنکه نشانه ی قدرت باشد، نشانه ی انزوای تدریجی در ازای امنیت سیاسی است. البته مسئله فقط نیکی میناژ نیست. او نمونه ای برجسته از روندی نگران کننده است: هم دستی فرهنگ عامه با اقتدار سیاسی در ازای امتیاز. همان چیزی که آن میم از فیلم جانگو را به شکلی بی رحمانه یادآوری می کند. اگر تارانتینو می گفت می شود زنجیر را پاره کرد، این تصویر می گوید زنجیرها امروز طلایی اند و خیلی ها داوطلبانه می خرندشان.جانگو در فیلم تارانتینو زنجیر را پاره کرد و از نظم ارباب سالار گریخت.اما نیکی میناژ، با کارت طلایی ، نه از بند که به آغوش همان نظم بازگشت.بعضی ها آزاد می شوند؛ بعضی دیگر ترجیح می دهند با زنجیرِ و کارت طلایی، در قفس امن بمانند! 
ثبت 58 اثر ایران در فهرست موقت یونسکو
شکار بیرحمانه بچهگراز توسط پلنگ مقابل دیدگان والدین