شرکت فضایی ایلان ماسک ، اسپیس ایکس، به تازگی درخواستی را به کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) ارائه داده تا مجوز پرتاب یک منظومه بزرگ شامل یک میلیون ماهواره دیتاسنتر را دریافت کند. این شرکت ادعا می کند که استقرار دیتاسنترها در مدار زمین، جایگزینی ارزان تر و بسیار سازگارتر با محیط زیست نسبت به سرورهای زمینی پرمصرف امروزی است. اگرچه بعید به نظر می رسد که FCC با این تعداد نجومی موافقت کند، اما استراتژی اسپیس ایکس معمولاً اینطور است که در ابتدا ارقام عجیب وغریب برای شروع مذاکرات درخواست می کند.

براساس گزارش ورج، این طرح شامل ایجاد شبکه ای از دیتاسنترهای خورشیدی در مدار پایین زمین (LEO) است که از طریق لیزر با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. در متن درخواست اسپیس ایکس، این پروژه با ادبیاتی علمی-تخیلی توصیف شده و آن را اولین قدم به سوی تبدیل شدن به تمدن نوع دوم کارداشف نامیده است؛ تمدنی که قادر است تمام انرژی ستاره خود (خورشید) را مهار کند. این دیتاسنترها به جای تکیه بر شبکه برق زمین، تقریباً به طور انحصاری از انرژی خورشیدی در فضا و باتری های محدود استفاده می کنند که پایداری انرژی آنها را تأمین می کند.

دیتاسنترهای زمینی که محور اصلی صنعت روبه رشد هوش مصنوعی هستند، مشکلات زیادی ایجاد کرده اند؛ آنها مقادیر زیادی آب می بلعند، آب های زیرزمینی را آلوده می کنند و مصرف برق بسیار بالایی دارند.

در مقابل، دیتاسنترهای مداری می توانند گرمای تولیدی خود را مستقیماً در خلأ فضا پس بدهند و بدون نیاز به منابع آبی زمین خنک شوند. همچنین با حذف نیاز به زمین و برق شهری، اعتراضات فزاینده جوامع محلی که مانع ساخت دیتاسنترهای جدید می شوند، از بین می رود. غول های هوش مصنوعی اکنون به فضا به عنوان تنها جایی نگاه می کنند که همسایه ای برای اعتراض وجود ندارد.

البته کارشناسان به شدت نگران ازدحام بیش ازحد در مدار زمین هستند. درحال حاضر آژانس فضایی اروپا تخمین می زند که حدود 15 هزار ماهواره در مدار زمین وجود دارد که اکثریت آنها (بیش از 9600 ماهواره) متعلق به استارلینک هستند.

حتی اگر بخش کوچکی از این یک میلیون ماهواره پیشنهادی پرتاب شود، تعداد اشیا ساخت بشر در فضا به طرز چشمگیری افزایش می یابد که خطر برخورد و تولید زباله های فضایی را بالا می برد. بااین حال، اسپیس ایکس معتقد است مزایای زیست محیطی و اقتصادی این طرح بر خطرات مداری آن می چربد.