محمد مهاجری، فعال سیاسی، در کانال تلگرامی خود نوشت: آنچه را امروز می نویسم باید زودتر می نوشتم اما چون بدلیل حوادث تلخ اخیر، وضعیت اینترنت پایدار نبود، به امروز محول شد هرچند که هنوز هم دسترسی به فضای مجازی برای همه میسر نیست.

بیش از دوهفته است که آقای عباس عبدی یادداشت نمی نویسد، مصاحبه نمی کند و در جلسات حضور نمی یابد. او در یادداشتی که به مسائل آموزش وپرورش اختصاص داشت در یک جمله کوتاه خبر داد که دیگر چیزی نخواهم نوشت .

از عباس عبدی دلیل زمین گذاشتن قلمش را پرسیدم. جوابش کوتاه و ساده بود: چه بنویسم؟ برای که بنویسم؟ اگر تا کنون می نوشتم به امید اصلاح بود اما اکنون احساسم این نیست که اراده ای برای اصلاح وجود داشته باشد.

چه حرف او را قبول داشته باشیم یا نه، این اتفاق خوبی نیست که یک نویسنده پرکار (در هرجناحی و با هر تفکر و سلیقه ای) قلمش را زمین بگذارد. به خصوص فردی مانند عبدی که مصالح و منفعت ملی را در نوشته هایش رعایت می کند.

شاید دوست نداشته باشد این نکته را بنویسم اما لازم می دانم بیان کنم. در دولت مرحوم شهید رییسی یکی از بزرگان در سخنرانی خود از برخی نویسندگان و اصحاب رسانه گلایه کرد. عبدی گفت برداشت من این است که اشاره این شخصیت به من است و چون قصد تقابل ندارم دیگر چیزی نخواهم نوشت. اما برای اینکه یقین کند آیا منظور گوینده حتما او بوده است نامه ای نوشت و با واسطه به آن مقام رساند. مدت کوتاهی پاسخ دریافت کرد که منظور آن سخنرانی، عباس عبدی نبوده است.

منظورم از بیان این خاطره آن است که تاکید کنم عبدی نه لجوج است نه می خواهد به هر قیمتی و با هر هزینه ای قلم براند. خط قرمزها برایش مهم است. شاهد بودم چند بار با یکی از نویسندگانی که اکنون در خارج از کشور به سر می برد محاجه کرد که نباید راه افراط پیشه کند.

امیدوارم عباس عبدی دوباره به جمع نویسندگان و قلمدارانی که برای ایران و نظام می نویسند برگردد. او بدلیل اینکه برای نوشته هایش مطالعه می کند، مستندجمع اوری می کند و می اندیشد و همین ها کار او را ارزشمند می کند.

مانند او باور ندارم که نوشتن بی فایده است، هرچند قبول دارم برخی افراد و مسئولین به شدت متصلب اند و حرف حساب توی کله شان نمی رود. اما معتقدم نویسندگان متعهد فقط برای کارگزاران نمی نویسند. مخاطب آن ها مردم هم هستند و چون شهروندان، به گردن نویسنده ها حق دارند نمی توان از زیربار وظیفه شانه خالی کرد. مردم با این نوشته ها امید می گیرند.

گرچه ننوشتن هر نویسنده ای در شرایط کنونی تلخ است اما بگذار این نوشته را با یک شوخی تمام کنم! دوستان عزیز کیهانی هروقت می خواهند به نوشته ای از عبدی گیر بدهند او را محکوم پرونده فروش اطلاعات نظرسنجی به بیگانه معرفی می کنند. خب اگر عبدی ننویسد، کیهانیون محترم، دیگر نمی توانند این دیگ آش را برای او بار بگذارند! بخصوص که می دانند آن محکومیت را کدام قاضی بدعاقبت امضا کرد.