در حالی که کشور به لحاظ مسائل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی در بحران قرار گرفته است، برخی از افراد و جناح های خاص در کشور که به تندروها شهرت دارند، این التهابات و شکاف میان دولت و ملت را بیشتر می کنند. تندروهایی که بخش زیادی از آنان در مجلس ساکن شدند و برخی دیگر هم با حضور در رسانه هایشان به آتش خشم مردم می دمند.

به گزارش خبرآنلاین، در همین راستا، رسول منتجب نیا، فعال سیاسی اصلاح طلب، با اشاره به نقش تندروها در نارضایت سازی مردم بیان کرد: با اینکه انقلاب اسلامی ما بر پایه اعتدال بنا شد و عوارض و تبعات فاسد بسیاری از انقلاب ها را نداشت، اما متأسفانه از دهه دوم پس از انقلاب، افراط گرایی مانند ویروسی بسیار خطرناک و بیماری ای مزمن و مهلک اجتماعی سر برآورد و شوربختانه مورد حمایت و تقویت بخشی از حاکمیت قرار گرفت.

وی درباره برخورد با سوپرانقلابی ها گفت: ما خودمان آن ها را پرورش دادیم، امکانات دادیم و حالا گلایه می کنیم. بهترین راه این است که شورای نگهبان به جای تأیید این افراد، شخصیت های معتدل، نخبه، عاقل و باصلاحیت را تأیید کند تا مجلس شورای اسلامی واقعاً خانه ملت باشد؛ همان طور که امام فرمودند در رأس امور قرار گیرد.

مشروح گفت و گوی رسول منتجب نیا، فعال سیاسی اصلاح طلب را در ادامه می خوانید؛

بعد از جنگ 12روزه، بسیاری از سیاسیون تاکید داشتند که باید اصلاحاتی در کشور صورت بگیرد. نقش تندروها را در این مقابل این اصلاحات چطور می بینید که منجر به نارضایتی های مردم شد؟

بعد از جنگ 12روزه که همه اذعان داشتند مردم با انسجام کامل از نیروهای مسلح حمایت کردند و این خطر بزرگ دفع شد، مسئولان محترم ما عملاً کار مثبتی برای مردم انجام ندادند و فقط به تشویق و تشکر اکتفا کردند که این دور از انصاف و عدالت بود؛ چرا که پاسخ مردم باید در عمل داده می شد، نه صرفاً در گفتار. بلکه روزبه روز معیشت مردم سخت تر و تنگ تر شد و سفره مردم کوچک تر گردید و فشارهای اقتصادی افزایش یافت که همین مسائل منجر به اعتراضات شد.

مسئله دیگری که من در چند بند عرض می کنم تا پاسخ سؤال شما به طور کامل داده شود، از این قرار است: اولاً جامعه بشری متشکل از انسان های مختلف از نظر نژاد، زبان، رنگ، مذهب و همچنین از نظر عقل، اندیشه و جهت گیری است. از نظر حق شناسی، رعایت حقوق دیگران و در نهایت از منظر اعتدال اخلاق و رفتار یا رفتارهای ضد اجتماعی نیز تفاوت های اساسی وجود دارد. به همین ترتیب، ریشه ضرورت حاکمیت مشخص می شود؛ اینکه چرا حاکمیت در جامعه لازم است. حکومت و حاکمیت برای ایجاد هماهنگی، ترسیم مهندسی اعتدال، حفظ و حراست از حقوق طبیعی افراد ناتوان و در نهایت تشکیل جامعه ای عقلانی، عادلانه، سالم، با کرامت و عزت شکل می گیرد.

تفویض قدرت و امکانات از سوی مردم به اولیای امور تنها برای رساندن جامعه به چنین ایده و هدفی است؛ وضعیتی که مطلوب همه عقلاست. قدرت و اختیار مطلق به مسئولان و حاکمیت داده می شود بدون توجه به پایگاه، مطالبات، مصادیق و منافع مردم. در حقیقت، حکومت و ارکان و اجزای آن عبارت اند از قوه عاقله و مفکره جامعه، مجری درخواست ها، تأمین کننده حقوق تک تک ملت و مدافع مردم در برابر هر ظلم، بی عدالتی، تجاوز و تهدید از داخل و خارج.

تصمیم گیران کشور و مجریان حکومت باید از خردمندترین، اندیشمندترین، مجرب ترین، وابسته ترین و عادل ترین افراد جامعه باشند. حاکمیت در واقع مانند میزان، دماسنج، فشارسنج و ترازو است. هر سخنی باید در جای خود بیان شود و هر تصمیمی متناسب با شرایط موجود و مطابق با خواست مردم و موکلان اتخاذ گردد. هرگز حاکمیت نباید بر اساس خواست های شخصی، باندی، جناحی یا تحت تأثیر تعارض منافع تصمیم گیری کند. از قدیم گفته اند الناس علی دین ملوکهم .

اعتدال، همانند عدالت، پایه و اساس آفرینش طبیعت و شریعت است؛ استقامت السماوات و الارض . تمام پدیده ها بر اساس عدل و اعتدال شکل گرفته اند و باید در تمامی شؤون حکومت، عدالت و اعتدال مشاهده شود. چرا که علاوه بر باطل و مردود بودن هرگونه بی عدالتی، افراط و تفریط و تندروی و کندروی، مشاهده این پدیده ها می تواند جامعه را فاسد کرده و در نهایت به هلاکت و نابودی بکشاند.

از امروز لازم و ضروری است مسئولان از این دو خصلت نادرست کاملاً مبرا باشند و اجازه ندهند در زیرمجموعه خود نطفه افراط و تفریط منعقد شود و از وجود، رشد و گسترش آن به شدت جلوگیری کنند. با اینکه انقلاب اسلامی ما بر پایه اعتدال بنا شد و عوارض و تبعات فاسد بسیاری از انقلاب ها را نداشت، اما متأسفانه از دهه دوم پس از انقلاب، افراط گرایی مانند ویروسی بسیار خطرناک و بیماری ای مزمن و مهلک اجتماعی سر برآورد و شوربختانه مورد حمایت و تقویت بخشی از حاکمیت قرار گرفت.

در بسیاری از مراکز تصمیم گیری، نهادهای انقلابی و مراکز فرهنگی و فکری، این رفتارها جزو برنامه انقلابی قلمداد شد و این روش را به عنوان انقلابی گری، حزب اللهی بودن و دینداری تفسیر و تعبیر کردند. برخی از مسئولان کشور به جای مقابله با آن، به حمایت، تقویت، اعطای اختیارات ویژه، اعتبارات بانکی و امکانات خاص به صاحبان این تفکر پرداختند. این پدیده شوم موجب پیدایش و گسترش نارضایتی و بی اعتمادی مردم و فاصله گرفتن آن ها از نظام و مسئولان و نهادها شد.

نقش اظهارات و مصوبات این گروه افراطی که مردم را ندیدند و با توهمات و احساسات خود تصمیم گرفتند، در ایجاد و گسترش نارضایتی عمومی بسیار گسترده است؛ از فشار بر رییس جمهور و دولت در انتخاب وزرا، استانداران و فرمانداران گرفته تا تحمیل تصمیم ها، تصویب قوانین خشم آفرین برای جامعه، برخوردهای قهرآمیز با جوانان و بانوان و دخالت و تصرف در بخش زیادی از وظایف دولت ها و ایجاد سنگ اندازی و کارشکنی در مسیر اقدامات مردمی و مفید دولت.

گویی تمامی 90 میلیون ملت ایران کلیه اختیارات و حقوق خود را به اقلیتی محدود از افراطیون و تندروها واگذار کرده اند؛ گویی سرزمین پهناور ایران از نخبگان، دانشمندان و صاحب نظران خالی شده و کلید کشور به دست عده ای خاص سپرده شده است، در حالی که اکثر عقلای کشور و اغلب نخبگان ملت در گوشه خانه نشسته اند و نسبت به آینده وخیم نظام و کشور غصه می خورند و فریاد می زنند و نقطه نظر و پیشنهاد ارائه می کنند، اما صدایشان شنیده نمی شود.

پیشنهاد آن ها به جایی نمی رسد. تنها راه حل و راه نجات کشور، اول کوتاه کردن دست افراد نابخرد، افراطی، عقده ای و مال و منصب پرست از کلیه مسئولیت های کلیدی و امکانات و اعتبارات است. دوم، بها دادن هرچه بیشتر به مردم و روی کار آوردن انسان های شریف، با شخصیت، دانشمند، مجرب و نخبه و سپردن مسئولیت ها به آن ها. سوم، قطع واگذاری اعتبارات و امکانات به افراد نالایق و مراکز غیرمردمی و کانون های تولید و پرورش افراط گرایی. چهارم، توجه به آحاد ملت با هر مذهب، نژاد و رنگ، حل مشکلات معیشتی و اشتغالی، برخورد مهربانانه و عملی نه صرفاً گفتاری با مردم، شنیدن انتقادها و اعتراضات آن ها و ایجاد تریبون و محل مناسب برای بیان مطالبات.

پنجم، بازخوانی و تجدیدنظر در ساختار نظام، قانون اساسی و قوانین عادی. و در نهایت، ایجاد تغییر و تحول در نظام آموزشی ابتدایی، متوسطه و عالی و تربیت جوانان برای آینده کشور. به نظر من این موارد می تواند راهگشا باشد و کشور را به سمت اعتدال و عقلانیت رهنمون کند.

اما با وجود تذکرات مکرر رهبر انقلاب، چرا تندروها همچنان مسیر خود را می روند و توجهی به بیانات ایشان ندارند؟ حاشیه امن افراطیون کجاست که چنین اقدامات و اظهارنظرهایی می کنند و چرا برخوردی با آن ها صورت نمی گیرد؟

ببینید، اولاً من قبلاً درباره انجمن حجتیه مطلبی گفته بودم که این تعبیر بر سر زبان ها افتاد که ما مارهایی را در آستین خود پرورش دادیم که تبدیل به افعی شدند. این ها بعد از رحلت حضرت امام، توسط برخی از مسئولان روی کار آمدند و تقویت شدند. ثانیاً امکانات وسیعی در اختیار آن ها قرار گرفت؛ مراکز فراوانی را تصاحب کردند و هزاران میلیارد از اعتبارات این ملت را به عناوین مختلف در اختیار گرفتند.

راه حل این است که دست آن ها را کوتاه کنند؛ همان قوانینی که این افراد را مسلط بر بیت المال کرد، اصلاح شود، امکانات از آن ها گرفته شود و قاطعانه با آن ها برخورد شود. این جریان در دهه های اخیر پرورش یافته و باید جلوی رشد آن با شدت و قاطعیت گرفته شود. لازم نیست برخورد خشونت آمیز صورت گیرد؛ همین که مراکزشان گرفته شود، اعتبارات مراکزی که به آن ها برای پرورش افراطی گری داده می شود قطع گردد، ساختمان ها، تأسیسات، امتیازات صادرات و واردات و سهم هایی که در اختیار دارند از آن ها پس گرفته شود، دستشان خالی می شود و ناچار می شوند راه مردم را در پیش بگیرند یا به دنبال کسب وکار خود بروند.

ما خودمان آن ها را پرورش دادیم، امکانات دادیم و حالا گلایه می کنیم. بهترین راه این است که شورای نگهبان به جای تأیید این افراد، شخصیت های معتدل، نخبه، عاقل و باصلاحیت را تأیید کند تا مجلس شورای اسلامی واقعاً خانه ملت باشد؛ همان طور که امام فرمودند در رأس امور قرار گیرد.

در انتخاب های پیش رو شوراهای شهر، باید افراد با شخصیت، معتدل، تحصیل کرده و خردمند تأیید شوند تا دوباره افراط گری در مجلس و شوراها فعال نشود. اختیارهایی که به افراد ناصالح داده شده باید بازپس گرفته شود. امام خمینی (رضوان الله علیه) در ماجرای بنی صدر صریحاً هشدار دادند که اگر ادامه دهد، اختیارات و امکانات داده شده پس گرفته می شود. امروز هم اگر پول، امکانات و حمایت ها از جریان افراطی گرفته شود، افراط گرایی در این کشور خشک خواهد شد و مسیر اعتدال طی می شود.

یکی دیگر از عوامل مؤثر در پیدایش و گسترش این جریان، نقش رسانه های حکومتی است. بارها عرض کرده ام که صداوسیما باید از دست این افراد خارج شود؛ اکنون عمدتاً در اختیار این افراد است و آن ها برنامه ریزی، اجرا و سیاست گذاری می کنند. صداوسیمای ملی باید واقعاً ملی باشد، نه صداوسیمای یک باند افراطی. اگر چنین تغییر و تحولی به سرعت انجام شود، مطمئن هستم که مسئله افراط گرایی در این کشور پایان می یابد و مسیر اعتدال و عقلانیت هموار خواهد شد.