زمانی نام مهران مدیری کافی بود تا بینندگان تلویزیون پای آن سریال بنشینند و زمانی برای تماشای آن اثر خالی کنند. اما دیگر نام مدیری چنین کارکردی ندارد و سریال هایش کسی را سر ذوق نمی آورد.

به گزارش روزنامه جوان، بازگشت ناموفق مدیری به تلویزیون بار دیگر این سؤال را برای اهالی سینما و تلویزیون و علاقه مندان ایجاد کرده که باید دوران موفقیت او در سریال سازی را تمام شده بدانیم؟ هر سریال مدیری در سال های اخیر، یک بازگشت به عقب بلند برای او بوده و باید دید این کارگردان سیر نزولی اش را تا کجا ادامه خواهد داد.

سریال شش ماهه تازه ترین سریال مهران مدیری است که از تلویزیون پخش می شود. غیبت چهره های مشهور در قاب تلویزیون و حضور یک باره مدیری با سریال تازه اش، صحبت ها و حرف و حدیث های زیادی به همراه داشت. مدیران تلویزیون از طرفی روی حضور مدیری مانور می دادند و مخاطبان تلویزیون نیز با یادآوری خاطرات خوش گذشته، منتظر سریالی خوش ساخت، جذاب و مخاطب پسند بودند.

اما در ادامه هیچ کدام از این موارد محقق نشد. تا الان باید شش ماهه را از ضعیف ترین آثار در کارنامه هنری مدیری دانست؛ این سریال فرسنگ ها با دیگر آثار مدیری فاصله دارد و در بیان داستان و در ایجاد موقعیت های کمدی اثری بلاتکلیف و سردرگم است.

تیم سه نفره نویسندگان سریال، تلاشی مأیوس کننده برای ایجاد موقعیت های کمدی کرده و نتوانسته اند حتی برای چند سکانس هم که شده موقعیتی جذاب برای مخاطب بسازند. ضعف های مفرط فیلمنامه در کنار دیگر ضعف های سریال عاملی شده تا پازل بد بودن سریال در همه ابعاد به خوبی کنار هم چیده شود و جایی برای دفاع از شش ماهه نگذارد. کهنگی و فرسودگی ایده ها، تکرار بی وقفه فرمول های کهنه و فاصله گرفتن از همان نبوغی که زمانی مدیری را به نقطه مرجع کمدی تلویزیون ایران تبدیل کرد، عاملی شده تا سریال های اخیر مدیری حرفی برای گفتن نداشته باشند.

پخش این سریال با این سطح از کیفیت را باید برای تلویزیون یک شکست دانست. حداقل انتظارها این بود شش ماهه با بهره گرفتن از بازیگران و کارگردانش اثری باشد که بتواند در حد سریالی متوسط ظاهر شود، ولی سریال در نگه داشتن مخاطب پای تلویزیون عاجز و ناتوان است. مخاطبی که روزگاری با پاورچین ، شب های برره یا مرد هزارچهره غافلگیر می شد، امروز با شوخی های گل درشت و موقعیت های بی جان، نه می خندد و نه حتی کنجکاو می ماند.

اما چرا کیفیت سریال های مهران مدیری روز به روز ضعیف تر و بدتر می شود؟ چند سریال آخر مدیری در شبکه نمایش خانگی هم چنگی به دل نزده و جزو آثار ضعیف در پلتفرم های نمایش خانگی بوده است. قهوه پدری این کارگردان که سال گذشته از پلتفرم فیلم نت پخش شد، سریالی به شدت ضعیف و سطحی بود که سعی داشت با لودگی و لوس بازی از مخاطبش خنده بگیرد.

ایجاد فضاهای مصنوعی و شوخی های گل درشت با ظاهر و لهجه، نه تنها از مخاطب خنده نمی گرفت، بلکه باعث دلزدگی او می شد. این همان آفتی است که شش ماهه هم به آن دچار شده و در فضای مصنوعی و لوسش نمی تواند با بیننده ارتباط بگیرد. مدیری و نویسندگانی که با آنها کار می کند به شدت در درآوردن موقعیت های طنز عاجز هستند و هیچ ایده خوبی برای گرفتن خنده از مخاطب ندارند.

مدیری در سریال های هیولا و دراکولا هم به نسبت آثار دیگرش ضعیف ظاهر شد و مورد انتقاد قرار گرفت ولی به قدری سریال های پس از این دو سریال ضعیف بودند که حالا می توان کمی از آن سریال ها دفاع کرد. حداقل در آنها لحظاتی جذاب برای تماشا پیدا می شد و کارگردان دغدغه ای اجتماعی را دنبال می کرد، اتفاقی که در سریال های بعد از آن نیفتاد.

با روند نزولی مدیری در فیلم و سریال سازی برخی از علاقه مندان به این کارگردان می پرسند که دوران فیلمسازی او به سر آمده و از این به بعد باید به حضور در تاک شوهایی مثل پامپ و گفت وگو با امیرحسین قیاسی دلخوش بود؟ از برند مدیری در سریال سازی سال های اخیر فقط نام و خاطره ای از گذشته مانده و هر چه می گذرد این برند با ساخت سریال های ضعیف، دچار خدشه می شود.

قرار بود سریال مدیری شگفتی تلویزیون در جذب مخاطب باشد، ولی در عمل می بینیم چنین اتفاقی نیفتاده است. سریال حتی نتوانسته در فضای مجازی هم فرصتی برای دیده شدن پیدا کند و بسیاری در حال حاضر اصلاً خبر ندارند چنین سریالی از تلویزیون در حال پخش است.

با توجه به دامنه فعالیت های مدیری به نظر می رسد ساخت سریال باکیفیت و پربیننده هم دیگر خیلی دغدغه او نباشد. او این روزها بین خوانندگی، بازیگری و مجری گری و حضور در برنامه های مختلف، اگر فرصت کند سریالی هم می سازد. حتی انگار خوانندگی برای او دغدغه ای جدی تر از سریال سازی است؛ هر چند که در آن هم با ضعف های زیادی روبه روست.

از کارگردان خلاق و صاحب ایده سال های نه چندان دور، این روزها فقط نامی باقی مانده است، نامی که قدرت و اعتبارش با ساخت هر اثر ضعیف تر می شود. مهران مدیری برای ماندن در سطح اول فیلمسازی و سریال سازی به زمانی برای تنفس و تفکر نیاز دارد. حضور مداوم و ممتد در حوزه های مختلف هنری، دقت، وسواس و تمرکز را از هر آدمی می گیرد و آثارش را با ضعف روبه رو می کند.

مدیری در کنداکتور تلویزیون سریال دیگری به نام مرد سه هزار چهره دارد که ادامه دو سریال قبلی اوست. با روند ضعیف کنونی نباید انتظار خاصی هم از آن سریال داشت و برای پخشش از تلویزیون ذوق زده شد. اگر مدیری به بازنگری جدی در شیوه کار، انتخاب همکاران خلاق، فاصله گرفتن از تولیدهای شتاب زده و بازگشت به دغدغه های اجتماعی و انسانی تن ندهد، سریال های بعدی هم تفاوتی با شش ماهه نخواهند داشت؛ آثاری کم رمق که فقط به اتکای شهرت گذشته ساخته می شوند.