امیر جدیدی در یادداشتی در روزنامه هم میهن نوشت: نزدیک به سه سال است که بیشتر روزها این گوشه صفحه 3 هم میهن با هم حرف زده ایم. حالا که به روزهای رفته نگاه می کنم دلم می خواهد اینجا بنویسم ما را به سخت جانی خویش این گمان نبود اما نه حواسم هست که اینجا جای حرف های ترند و احساسی نیست.

اینجا قرار بود هر روز به واسطه یک عکس درباره اتفاقات ایران و جهان حرف بزنیم. قرار بود هر چه می خواهد دل تنگمان را روی دایره صفحه بریزیم. یکی من بگویم یکی شما. اصلاً به جان هم بیفتیم اما ته ماجرا روی هم را ببوسیم و دست هم را بفشاریم و به احترام هموطن بودن مان حرف و نظر دیگری را محترم بشماریم.

اینجا قرار بود جلوی ناعدالتی و ندانم کاری حالا هر کجای عالم که باشد بایستیم. اینجا قرار بود هر کس که به این آب و خاک چشم دارد، پایش را قلم کنیم. اینجا همان جایی بود که درباره همه اتفاقات 1401 حرف زدیم، گلایه کردیم، درددل نوشتیم و...

بعد هزار اتفاق افتاد. آخرش جنگ شد. همین جا و هر روز آن دوازده روز درباره کثافت نتانیاهو و اعوان و انصارش حرف زدیم. این گوشه همان جایی بود که اگر یک جان شریف آن طرف عالم مورد ظلم قرار می گرفت ما درباره اش حرف می زدیم. اصلاً همه اینها را بابت این می نوشتیم که بچه های این ملک عزیز در آرامش و آسایش سر به بالین بگذارند و خون از دماغ شان نریزد.

وقتی به روزهای رفته این سه سال نگاه می کنیم انگار کن که عمری دراز را پشت سر گذاشته باشیم. حالا این روزها ترامپ، نتانیاهو، ارز ترجیحی، ندانم کاری، قیمت دلار، زیاده خواهی عده ای شکم سیر و چه و چه دست به دست هم داده که دوباره ایران روز خوش نبیند.

این بار اما با دفعات پیش فرق دارد. این بار بین همه کسانی که به هر دلیلی معترض اند بچه های این ملک هم هستند. بچه هایی که خیلی هایشان بعد از اینکه دستگیر شده اند نیروی امنیتی را عمو صدا می کنند.

شما را به جان بچه هایتان قسم، فکری به حال این روزهای ایران بکنید. اگر توان کشیدن افسار گسیخته دلار را ندارید با مردم حرف بزنید. اصلاً وزیر و وکیل جمع شوید و بین معترضان بروید.

دل به دل شکسته شان دهید. قدر این مردم را نه در مقام حرف که در عمل بدانید. نمی دانم چه کاری می خواهید بکنید اما جان عزیزتان حواستان به بچه ها باشد. این روزها می گذرد اما این بچه ها قرار است آینده ایران را بسازند.