بلا تار (Béla Tarr) یکی از مهم ترین فیلم سازان سینمای مدرن که زبان سینما را بازتعریف دوباره کرده بود، در گذشت. در واقع این کارگردان مجارستانی، سینما را از داستان گویی سرگرم کننده به تجربه ای فلسفی از زمان، رنج و زیستن تبدیل می کند.

یکی از شاخصه های اصلی سینمای بلا تار، پلان های بسیار بلند و حرکت های آرام دوربین بود.در فیلم های او، زمان فشرده یا حذف نمی شود، بلکه سنگینی اش حس می شود. تماشاگر نمی تواند فرار کند؛ باید صبر کند، نگاه کند و رنج را تجربه کند. این رویکرد، سینمای او را در تضاد کامل با سینمای سریع و مصرفی معاصر قرار می دهد.

بلا تار فیلم ساز زوال، بن بست و فروپاشی اخلاقی بود. جهان فیلم های او ـ مثل تانگوی شیطان، اسب تورین یا نفرین ـ جهانی است که امید در آن کم رنگ و حرکت به سوی پایان اجتناب ناپذیر است. انسان ها در این جهان اغلب ناتوان، گرفتار تکرار و اسیر ساختارهای فاسدند.

اهمیت بلا تار همچنین در رادیکال بودن صداقت هنری اش است. او هیچ گاه برای جلب مخاطب یا بازار، زبانش را ساده نکرد. او بعد از اسب تورین (2011) دیگر فیلم بلندی نساخت. معتقد بود آنچه را باید می گفته، گفته است.

منبع: فرهیختگان