فرارو- اخیرا فصل اول سریال بامداد خمار به پایان رسید، اثری اقتباسی که در میان دنیای زنانه قاجاری و روایتی کند سرگردان مانده است.

به گزارش فرارو، در فصل اول مخاطب با محبوبه و جهانش، کاراکترها و شکل گیری عشق ممنوعه همراه می شود. ماجرا از ورود رحیم به قصه، عشق محبوبه به او، خواستگاری اصلان و عموزاده ای از فرنگ برگشته به نام منصور آغاز و در پایان فرار محبوبه از عقد می رسد. این اتفاقات چارچوب سریال را شکل می دهد. اما آنچه مهم است نوع پرداختن نرگس آبیار به این چارچوب است.

در رمان روایت عملا تک صدایی و درونی است و مخاطب دنیا را از نگاه محبوبه می بیند. سریال تلاش می کند تا گاهی داستان را از نگاه مردان نیز نشان دهد و خطوط داستانی جدیدی نیز به آن اضافه کند مانند صحنه دوئل با قهوه قجری و نمایش های مردانه که در بطن داستان وجود ندارد. در نتیجه روح زنانه کتاب تا حدی مخدوش شده است. بر خلاف کتاب هسته تراژدی درام فقط ناشی از درونیات محبوبه نیست و داستان به ملودرامی از قهرمان و ضد قهرمان تبدیل شده است. شخصیت ها به دو دسته خوب و بد تقسیم شده اند و مخاطب کمتر شخصیت خاکستری می بیند مانند اصلان که در قسمت پایانی به کاراکتری سیاه تبدیل می شود.

کتاب ظرفیت خوبی برای ساخت یک سریال دارد اما نه سریالی در چند فصل بلکه فقط یک مینی سریال جذاب برای روایت کافی است. به همین دلیل فصل اول سریال بامداد خمار بیشتر صرف تعلیق و تکرار لحظه ها شده و عملا پیشرفت روایی کندی دارد. در نتیجه احساس خستگی مخاطب را در پی دارد. مهم ترین نقطه عطف رمان که گفتن ماجرای عاشقی محبوبه به پدر است به فصل بعدی موکول شده است. چیزی که درام و کشش داستان را کاهش می دهد.

رمان بامداد خمار داستانی زنانه است اما سریال حضور مردان برای جذب مخاطب را پر رنگ کرده، موضوعی که درون مایه داستان را از نمایش قدرت زنان برای تغییر را کاهش می دهد. در واقع نرگس آبیار در برخی از سکانس ها خیلی خوب قدر نرم زنان در تغییرات دوران قاجار را نشان می دهد. در مقابل فرصت های بیشتر را برای نمایش همین امتیاز از دست می دهد چرا که جذابیت مردها را به تصویر می کشد.

سریال بامداد خمار به خوبی تغییرات زمان را به تصویر می کشد از پسرعموی فرنگ رفته و معرکه گیری مادر رحیم نجار گرفته تا بصیرالملک و خانواده اش که میان سنت و مدرنیته گرفتارند. با این حال به جای نمایش عمیق اینکه چرا تفاوت ها به ستیز عاطفی منجر می شود به نشان دادن سطحی آن ها اکتفا و مخاطب را به فکر کردن وادار نمی کند.

مهم ترین نقطه قوت سریال را می توان طراحی فضا، لباس و صحنه پردازی دانست، خانه بصیرالملک به خوبی ساخته شده و زندگی ایرانی زمان قاجار را نشان می دهد. شخصیت های فرعی از دایه ها تا خدمتکاران نیز باعث شدند تا مخاطب با فضای قصه و سبک زندگی مردم در دوران مهمی از تاریخ ایران آشنا شوند.

بازی بازیگران زن به خصوص مرجانه گلچین و بهنوش بختیاری در اغلب اوقات خیلی خوب بودند، مخاطب نیز با نگاه ها و ماجراها همراه می شد. برعکس در بازی مردان افت وخیز فراوانی دیده می شود، نوید پورفرج هنوز فرصت نکرده تا ظرفیت های بازیگری خود را نشان دهد.

سریال بامداد خمار اثری مهم است که جهانی زنانه را در دنیای سریال های مردانه به تصویر می کشد. در عین حال با فاصله گرفتن از ایرادات فنی، قابلیت بازیگران و طراحی بصری فوق العاده با کاستی در نوع روایت همراه است، در نهایت سریالی متوسط باقی می ماند.