دریاچه ارومیه، که زمانی بزرگ ترین دریاچه آب شور خاورمیانه به شمار می رفت، طی دو دهه گذشته در پی خشکسالی های مداوم، سدسازی بر رودخانه های ورودی و برداشت بی رویه از منابع آب زیرزمینی، با کاهش شدید سطح آب مواجه شده است.

هرچند افزایش بارندگی ها و اجرای برخی طرح های احیایی در سال 1398 به بهبود موقت وضعیت این پهنه آبی انجامید، اما تداوم خشکسالی و ضعف مدیریت منابع آب در اوایل دهه 1400، بار دیگر روند احیا را متوقف و شرایط را به نقطه ای بحرانی بازگرداند.

امروز بخش اعظم دریاچه ارومیه به بستر گسترده ای از نمک تبدیل شده و تنها لکه هایی محدود از آب در آن باقی مانده است؛ وضعیتی که از آن به عنوان یکی از جدی ترین بحران های زیست محیطی کشور در سال های اخیر یاد می شود.

خشک شدن دریاچه، افزون بر پیامدهای گسترده زیست محیطی از جمله افزایش طوفان های نمکی و ریزگردها، تغییر اقلیم محلی و کاهش تنوع گونه های گیاهی و جانوری، به افول صنعت گردشگری منطقه و نابودی بخشی از کسب وکارهای وابسته انجامیده و معیشت جوامع محلی اطراف دریاچه را با تهدیدی جدی مواجه کرده است.