گروهی از دانشمندان به رهبری یک پژوهشگر ایرانی با کمک هوش مصنوعی موفق شدند دو زیرمجموعه بیولوژیکی کاملاً جدید از بیماری ام اس را شناسایی کنند که تا پیش ازاین ناشناخته بودند. این کشف بزرگ که حاصل تجزیه وتحلیل اسکن های مغزی و آزمایش خون صدها بیمار است، می تواند روش درمان پزشکان را دگرگون کند و درمان های دقیق تری را براساس شرایط اختصاصی هر بیمار ارائه دهد.

به گزارش یورونیوز، بیماری ام اس میلیون ها نفر را در سراسر جهان درگیر کرده است، اما درمان های فعلی عمدتاً براساس علائم ظاهری تجویز می شوند و نه بیولوژی پنهان بیماری؛ موضوعی که باعث می شود برخی بیماران درمان های غیرمؤثر دریافت کنند.

اکنون پژوهشگران دانشگاه کالج لندن به سرپرستی محقق ایرانی، دکتر آرمان اسحاقی ، با استفاده از یک مدل یادگیری ماشینی به نام SuStaIn داده های مربوط به 600 بیمار مبتلا به ام اس را بررسی کردند. آنها تمرکز خود را بر ترکیب اطلاعات حاصل از اسکن های MRI و سطح پروتیینی در خون به نام sNfL گذاشتند. این پروتیین زمانی که سلول های عصبی آسیب می بینند آزاد می شود و نشان دهنده میزان فعالیت و شدت بیماری MS است. ترکیب این داده ها الگوهای پنهانی را آشکار کرد که پیش تر پزشکان قادر به دیدن آن نبودند.

محققان دو دسته بندی برای MS کشف کردند که تفاوت اصلی در زمان بندی تخریب عصبی و ترشح پروتیین در خون است. در گروه اول که sNfL زودرس نامیده می شوند، سطح پروتیین تخریب کننده در همان ابتدای بیماری بالا می رود و آسیب ها به جسم پینه ای (بخش متصل کننده دو نیمکره مغز) وارد می شود. این گروه معمولاً با سرعت بیشتری دچار ضایعات مغزی می شوند و فرم بیماری آنها تهاجمی تر است.

در مقابل، گروه دوم یا sNfL دیررس الگوی متفاوتی دارند. در این افراد ابتدا نواحی خاصی از مغز مانند قشر لیمبیک و ماده خاکستری کوچک می شوند و سطح پروتیین sNfL در مراحل بعدی افزایش می یابد. پیشرفت بیماری در این گروه آهسته تر است و آسیب های عصبی قابل مشاهده دیرتر خود را نشان می دهند. شناسایی این الگوهای بیولوژیکی به پزشکان امکان می دهد تا آینده بیماری را پیش بینی و داروی مناسب را انتخاب کنند.

دکتر آرمان اسحاقی می گوید که ام اس یک بیماری واحد نیست و دسته بندی های فعلی برای توضیح تغییرات بافتی ناکافی هستند. با این روش جدید، بیمارانی که در دسته تهاجمی (زودرس) قرار دارند، می توانند بلافاصله درمان های با اثربخشی بالا دریافت کنند و تحت نظارت دقیق تر قرار بگیرند. از سوی دیگر، بیماران گروه دیررس ممکن است از درمان های متفاوتی بهره ببرند که بر محافظت از سلول های مغزی و آهسته کردن روند تخریب تمرکز دارد.

یافته های این پژوهش در ژورنال Brain منتشر شده است.