از چند روز قبل حضور یکی از مشهورترین واسطه های فوتبال ایران -که سمت مهمی در سطح بالای مدیریتی تراکتور دارد- در دبی، گواهی می داد که باید منتظر اخبار مهمی از این شهر باشیم. جایی که تقریباً 70 درصد فوتبالیست ها و مربیان ایرانی و واسطه های فعال در فصل نقل و انتقالات -چه تابستانی و چه زمستانی- آنجا اتراق می کنند و در کافه ها و رستوران هایش، از هر سه میز یکی رزرو فوتبالی هاست که مشغول مذاکره برای تیم آینده هستند!

حتی کار به جایی رسید که منابع رسمی هم بشارت می دادند که منتظر اخبار نفجار بمب های نقل و انتقالاتی در دبی باشید. تراکتور برای صید شاه ماهی رفته و دست خالی برنمی گردد. خیلی زود معلوم شد شکارهای تراکتور، احمد نوراللهی و مهدی قائدی هستند. رقم 450 میلیارد تومان (یعنی 3 میلیون دلار) حواس همه را پرت کرد اما کارشناسان سراغ تحلیل این انتخاب رفتند.

تراکتور در لیگ نخبگان آسیا نماینده کشورمان است و قطعاً برای مراحل بعد و بازی با تیم های بزرگ عربستانی، باید بازیکنان موثری در اختیار بگیرد اما سوال اینجاست که برای کدام پست؟ احمد نوراللهی یک هافبک دفاعی است که می تواند در پست شماره 8 هم بازی کند، یعنی همان کاری که ایگور پوستونسکی فصل قبل انجام و ستاره تراکتور بود و حالا با مصدومیت، سه ماه اخیر را از دست داده و به محض بازگشت در همین بازی آخر با ملوان، بعد 17 دقیقه مصدوم و دوباره خارج شد.

اسکوچیچ در غیاب پوستونسکی، از مهدی شیری و خامربکوف استفاده کرد ولی قطعاً احمد نوراللهی می توانست در این پست کمک زیادی به تراکتور کند. اما انتخاب مهدی قائدی به نظر بیشتر جنبه تبلیغاتی و روانی داشت تا نیاز فنی! تراکتور در پست قایدی، مهدی هاشم نژاد و مهدی ترابی را دارد که هر دو مثل خود او ملی پوش بوده و هستند. هلیلوویچ و رگی و مهرداد محمدی و تازه خود حسین زاده نیز قادر به بازی در این دو پست هستند!

حضور مهدی قایدی به معنی نیمکت نشینی یک ستاره ملی پوش ایرانی بود که اصلاً به نفع تراکتور یا فوتبال ملی ما تمام نمی شد. مهدی ترابی که قراردادش را برای دو فصل -همین روزها- تمدید کرده مهره ای نیست که روی نیمکت برود. اگر قایدی می آمد، یعنی بقیه باید از دور خارج می شدند!