آتش فناوری کهنی است که نقش پررنگی در شکل گیری تکامل انسان داشته. اجداد ما از آتش برای امنیت، پخت وپز و نگهداری غذا استفاده می کردند. درعین حال گاهی هم دور آتش جمع می شدند تا داستان بگویند، اطلاعات فرهنگی شان را منتقل کرده و پیوندهای اجتماعی بسازند.

اما امروزه آتش بیشتر به عنوان یک ابزار صنعتی مورد استفاده قرار می گیرد؛ هرچند که با زندگی روزمره و آیین های ما هم گره خورده؛ ساده ترین مثال شمع های کیک تولد است که به لطف آتش آن ها را روشن می کنیم.

با این وجود آتش همین امروز هم مثل میلیون ها سال پیش و در عین قدرت ویرانگری اش، می تواند چشم اندازهای ما را دگرگون کند؛ چرا که قدرت بی نظیری در احیای کل اکوسیستم ها دارد.

آتش برای همه ما کاملاً آشناست؛ هرچند که به سختی می توان آن را تعریف کرد. واقعاً آتش چیست؟ شاید بهتر باشد سؤال را به نحو آسان تری مطرح کنیم:

برای روشن کردن آتش به سه چیز نیاز داریم: سوخت (چیزی برای سوختن)، اکسیژن و یک جرقه اولیه یا منبع گرما. این ترکیب به عنوان "مثلث آتش" شناخته می شود. درعین حال می توان سوخت و اکسیژن را "واکنش دهنده ها" و گرمای اولیه را "انرژی فعال سازی"نامید.

در صورت وقوع آتش سوزی در جنگل، مواد آلی از جمله چوب، نقش سوخت را ایفا می کنند. اکسیژن که در هوا موجود است و انرژی فعال سازی از منابع مختلفی مثل صاعقه یا فعالیت های انسانی تأمین می شود. با حذف یکی از این واکنش دهنده ها، آتش نمی تواند به سوختن ادامه دهد.

به همین خاطر هم برای مهار آتش سوزی جنگل، با پاشیدن آب، سعی می کنند تا گرما را از بین ببرند. بدین ترتیب آب به بخار تبدیل شده و با جایگزینی به جای هوا، آتش را خفه می کند.

محصول اصلی آتش، انرژی است که به همراه گازهای دی اکسید کربن (CO2 ) و بخارآب تولید می شود. وقتی سوخت بیشتر از اکسیژن برای سوختن در دسترس باشد (اتفاقی که در آتش سوزی های جنگل بیشتر شاهدش هستیم)، محصولات جانبی دیگری هم تولید می شوند.

یکی از این محصولات "دوده" است؛ ذرات کربنی که نیمی از آن ها سوخته است. درنهایت آن چیزی که ما هنگام آتش سوزی تجربه می کنیم، نتیجه تعامل این محصولات با هم است.

گرمای حاصل از آتش، ناشی از انرژی ای است که به شکل گرما به سمت بیرون تابش می کند. محصولات گازیِ داغ، از آنجا که چگالی کمتری نسبت به هوای سرد اطراف دارند، به سمت بالا حرکت می کنند؛ این گازها ذرات دوده که به دلیل دمای بالا، به رنگ زرد-نارنجی می درخشند را با خود حمل می کنند.

در جریان آتش سوزی جنگل، این دوده های درخشان هستند که ما آن ها را به صورت "شعله" می بینیم. شعله ها درواقع فراتر ازآنجایی که ما می بینیم امتداد پیدا می کنند. وقتی دوده بالاتر می رود، سرد شده و نوری با رنگ هایی ساطع می کند که ما قادر به دیدنشان نیستیم؛ مثل نور فروسرخ.